Θα θελα....

 Θα θελα το φθινόπωρο μαζί σου ν 'αγναντεύω    

τα δέντρα  που  γοργά  αρχίζουν να φυλλοροούν     

 νωχελικά να κάθομαι μόνη για να μαντεύω        

τις σκέψεις των μικρών  πουλιών που ολόγυρα πετούν   

Στην άκρη εκεί  της λίμνης θα θελα  να ψαρεύω    

του ήλιου τις ακτίνες  που αμέριμνα κολυμπούν      

τη ματιά μου μέσα τους θέλω να γαληνεύω            

από συναισθήματα που στα απόνερα βουτούν         

 Άγχη και αγωνίες θα θελα να τα πνίξω              

στα βαθυπράσινα της λίμνης  σκοτεινά νερά              

του φθινοπώρου τον ήλιο άφοβα ν' αφήσω                   

για να ζεστάνει την πληγωμένη την  καρδιά             

Κι αν η βροχή τη φύση θέλει να ξεπλύνει           

του φθινοπώρου είναι το πρωτότοκο παιδί          

στο παραθύρι μου ακουμπώ χαλαρωμένη           

στα γκρίζα σύννεφα στον ουρανό  στέλνω ωδή     

Το βλέμμα αλήτευε αντάμα με τη σιγαλιά         

και ο νους ταξίδεψε σ΄ ανθρώπων τις ανάγκες      

γονείς που απέμειναν με άδεια την αγκαλιά           

άλλοι πολλοί να  απαιτούν τέρμα οι απάτες               

Νέοι που έχασαν τη δική τους τη  δουλειά          

άστεγοι να διεκδικούν μια κάμαρη  να ζήσουν        

παππούδες μοναχοί  ζητούν φάρμακα για γιατρειά     

κι όλοι μαζι προβλήματα να υπερπηδήσουν                  

Θα ΄θελα το φθινόπωρο με κέφι ν' αγναντεύω          

εκεί  που οι άνθρωποι αγωνίστηκαν για  λύση         

τον εαυτό μου να μην πάψω να κανακεύω               

σε μια κοινωνία ανθρωπιάς που  είμαστε ίσοι 

Δυο βδομάδες προσπαθώ να γράψω με ομοιοκαταληξία. Με βάλατε ''στην πρίζα'' και δεν το άφηνα με τίποτε. Μια φορά έχω γράψει και το έβρισκα δύσκολο. Δεν είμαι και ποιήτρια

Την επιείκειά σας παρακαλώ, ναι;

Είναι συμμετοχή στο δρώμενο της Αριστέας μας, Ένα ποίημα για το Φθινόπωρο   

 

αλλά και για την Αναστασία μας, Φθινοπωρινό παζάρι ιδεών 

ΥΓ Το ποίημα το εμπνεύστηκα από τη φώτο που έχω πάνω πάνω και την έχω στην επιφάνεια εργασίας μου.

Χαικού! Συμμετοχή!

 Χαικού! Το είδος της ποίησης που δεν είχα ασχοληθεί ποτέ. Μα η Μαρία Νικολάου και τα δρώμενά της μας παρακινούν συνεχώς....

4ο Δρώμενο  Χαϊκού, ανακοίνωσε και προσπαθούσα συνεχώς όλες τις ημέρες της διορίας για να συμμετέχω. Αλλά τίποτε δεν έγινε. Ώσπου μας έδωσε δυο μέρες παράταση. Στρώθηκα να γράψω και μάλιστα της έστειλα αυτά που έγραψα για τη γνώμη της και μόνο και όχι για να συμμετάσχουν. Και ναι της άρεσαν, ειδικά το δεύτερο που το χαρακτήρισε πολύ καλό και όντως πήγε πολύ καλά.

Την ευχαριστώ μέσα από την καρδιά μου

Μας έδωσε και μια φώτο για να γράψουμε ό,τι εμπνευστούμε από αυτήν.

Το πρώτο είναι αυτό!

1.

Η απώλεια

φέρνει θλίψη στη ζωή,

σε γονατίζει.

Μην αφήνεσαι,

ξύπνα τα όνειρά σου

πάλεψε να ζεις.

Το δεύτερο αυτό:

2.

Αποσάθρωση,

η ανθρωπιά χάνεται

Βαρβαρότητα.

Η κοινωνία

πρέπει να αφυπνιστεί.

Αναγέννηση.

Συγχαρητήρια στην Αριστέα μας που πρώτευσε. Λατρεμένο το χαικού της! 

Όλες οι συμμετοχές αξιόλογες. Εδώ μπορείτε να τις απολαύσετε!

Παρέα με τη βροχή!

 

Περπατώ στη βροχή 

με μια ομπρέλα για ουρανό

Η κάθε στάλα παίζει μουσική

στου δρόμου το σεργιάνι

Ο νους χαμογελά

και τ 'αστραπόβροντα ηχούν

σαν μια ορχήστρα μαγική

που η φύση μου προσφέρει

Πώς θα θελα στην εξοχή να περπατώ

της διψασμένης γης το άρωμα να ρουφώ

να βλέπω τα πουλιά μοναχικά 

να στάζουν τα φτερά τους.

Στην πόλη μόνο να κοιτώ μπορώ,

ανθρώπους βιαστικούς να τρέχουν να κρυφθούν

τη μπόρα να γλιτώσουν

Χαμογελάς!

Κι εγώ χαμογελώ

και σε κοιτώ μέσα στο καφέ προστατευμένο

να με καλείς ο ένας να γίνουν  δυο

Άγνωστοι να γνωριστούμε!

Από μακριά σε χαιρετώ

Πώς να σου πω 

δε θέλω μια ομπρέλα για τους δυο

Μ' αρέσει μοναχή 

στη φθινοπωρινή βροχή να περπατώ!

Περιμένοντας να βρέξει μια και αγαπώ τη βροχή, είπα να γράψω γι αυτήν μπας και έλθει γρηγορότερα.

Παίρνει μέρος στο ''Ένα ποίημα για το Φθινόπωρο'' της Αριστέας μας

Ένα φθινόπωρο αποζητώ!

 

Μου είπαν ξαναγύρισες  φθινόπωρο αγαπημένο

Την αγκαλιά μου άνοιξα να σε υποδεχθώ

μα δεν σ΄ αναγνώρισα  απ' τη θωριά σου

Δεν έφερες τον δροσερό  σου τον αγέρα

τα κίτρινα τα φύλλα σου,

τα σύννεφα συνοδοιπόρους

Το καλοκαίρι αγκάλιασες,

ο χωρισμός του  σε πονάει

τον  ήλιο του 'έχεις  συντροφιά

τη ζέστη του για προσκεφάλι

Τα πρωτοβρόχια μείνανε

στις αποσκευές σου σφαλισμένα

Πού να βρω  δύναμη για νέα αρχή

στην τεχνητή δροσιά φυλακισμένη

στους καλοκαιρινούς τους έρωτες

μη δείχνεις εμπιστοσύνη

Έλα...μην αργείς, 

ο άνθρωπος αδημονεί για τη νέα εποχή

Κι  η γη διψά, αποζητά του φθινοπωρινού την αύρα

Γέμισε το καλάθι μου   μήλα και πορτοκάλια

Σκόρπισε άνθη γιασεμιού να σκεπαστεί η γης

με το δικό σου το χαλί

Φύσηξε δροσιά  το λίβα να αποδιώξεις

Ένα φθινόπωρο αποζητώ

ένα φθινόπωρο όπως εγώ το ξέρω

Αυτή είναι η συμμετοχή μου στο φθινοπωρινό δρώμενο της Αριστέας μας ''Ένα ποίημα για το Φθινόπωρο''

Καλοκαιρινές διακοπές

 

Αδημονώ! 

Για τον καφέ μας το πρωί, κάτω από την κληματαριά

με το άρωμα του βασιλικού να αλητεύει γύρω μας

Αδημονώ!

Για   ώριμες καλοκαιρινές νοστιμιές 

που η γεύση  τους φυλακίζεται στις αναμνήσεις μου

Αδημονώ!

 Για το τραγούδι του τζίτζικα που ωσαν χορωδία 

ομολογεί ότι ο βασιλιάς  ήλιος ζει ζει ζει...

Αδημονώ και μετρώ τις ώρες

για εκείνο το ταξίδι στο πέλαγος

που ο καλοκαιρινός αγέρας  τραγουδά

''αστα τα μαλλάκια σου ανακατεμένα''!

Ετοιμάζω αποσκευές  και τσεκάρω...

 Μαγιό      

Καπέλο    

γυαλιά    και φύγαμε!

Γιατί  διακοπές σημαίνουν   καλοκαίρι!

Γιατί καλοκαίρι είναι μια βουτιά στην υδάτινη αγκαλιά του

και μια φέτα καρπούζι κάτω από τα αλμυρίκια

Αδημονώ!

Αυτή είναι η δεύτερη συμμετοχή μου στης Αριστέας μας το δρώμενο Ένα ποίημα για το Καλοκαίρι

Του καλοκαιριού η ώρα!

 

Το καλοκαίρι για μένα δεν είναι μια εποχή απλά που διαδέχεται την Άνοιξη.

Είναι ανάσα ζωής. 

Είναι αναγέννηση.

Είναι η εποχή που όλα μπορούν να συμβούν.

Είναι η εποχή που τα χαμόγελα σε επισκέπτονται καθημερινά.

Είναι ένα διάλειμμα από τις έγνοιες και τους  καθημερινούς αγώνες.

Είναι οι αναμνήσεις οι παιδικές που γιγαντώνονται ξανά

Καλοκαίρι = μυρωδιές αλμύρας

Καλοκαίρι= παγωτά που μετρούσαμε μικρά παιδιά και αγωνιούσαμε ποιος θα κερδίσει

Καλοκαίρι κυρίως είναι θάλασσα. Η αιώνια αγαπημένη.

Και επειδή η Αριστέα  εδωσε το σύνθημα να γράψουμε για το καλοκαίρι ένα ποίημα που μας εκφράζει, ορίστε και το δικό μου.

                                Του καλοκαιριού η ώρα

Σσσσ μη μιλάς! Άκου!

Το κύμα σιγοτραγουδά νανούρισμα τραγούδι,

χάδι δροσιάς απόλαυση το άγγιγμα του.

Τα βότσαλα φορέσανε τη λαμπερή στολή τους

κι αφέθηκαν στο λίκνισμα της θάλασσας, 

καπρίτσιο στον αγέρα

Σσσσ μη μιλάς! Στάσου στην άμμο κι άκου!

Λόγια αγάπης ψιθυρίζει η θάλασσα στου ήλιου τις αχτίδες

 Με θέρμη την αγκαλιάζουνε, την παγωνιά να διώξουν,

παραμύθια  ζωής σκορπίζουνε, απαύγασμα σοφίας

στο αέναο ταξίδι τους, του ήλιου οι θυγατέρες.

Με καλημέρα ξεκινούν τον κόσμο να αφυπνήσουν,

το καλοκαίρι να φωνάξουνε πως έφτασε στης θάλασσας τη χώρα.

Υπόσχεση ανεμελιάς σκορπίζουνε

πλάι στο κύμα και στην δροσερή του αγκάλη

Διαλαλούν στα καλοκαιρινά τα όνειρα

πως έφτασε η ώρα να ξυπνήσουν.

Υπόσχονται ζεστές διακοπές,

ταξίδια μακρινά, τροφή στην φαντασία,

ζητούν τραγούδι και χορό,

γέλια, παιχνίδια παιδικά,

μα και έρωτες στου σύθαμπου την ώρα.

Έλα να φυλακίσουμε τις ανηφόρες της ζωής  στο χειμωνιάτικο σεντούκι

να ταξιδέψουμε με του ήλιου τις αχτίδες

εκεί  που η φαντασία μόνο περπατά,

να  στήσουμε χορό σαν τα ξωτικά

μια φεγγαρόλουστη νυχτιά 

και του καλοκαιριού τις χάρες να λατρέψουμε.

Εύχομαι να περάσετε ένα όμορφο ανέμελο καλοκαίρι με πολλά χαμόγελα και αρκετή ξεγνοιασιά.

Οι φώτο της ανάρτησης ειναι από το διαδίκτυο και τα δικαιώματα ανήκουν σους δημιουργούς τους

25 λέξεις # 16 /Συμμετοχή

Φεύγεις ήλιε μου!

Η νύχτα που έρχεται ξυπνά το φόβο,

Τα πλοκάμια του σφίγγουν την καρδιά

Οι σκιές μεγενθύνονται, γίνονται σκέψεις

Η μοναχικότητα γίνεται μοναξιά!

Αυτή είναι η συμμετοχή μου στο δρώμενο της Μαρίας Νικολάου  25 λέξεις, στο '' το Κείμενο''  

Νικήτρια η Αλεξάνδρα μας Woman in blogs

Κληθήκαμε όλοι οι συμμετέχοντες να εμπνευστούμε από τη φωτογραφία της Μαρίας που μας έδωσε. 25 λέξεις οι σκέψεις και τα συναισθήματά μας που γεννήθηκαν από τη φώτο. Εδώ, όλες οι συμμετοχές. 

Ευχαριστούμε Μαρία!!

Εγώ δεν είμαι εδώ!

 

Εσύ διαβάτη που περνάς

σκυφτός και δακρυσμένος,

εσύ που βροντοφώναξες 

για έγκλημα στις ράγες,

το όνομά μου διάβασε,

άναψε το κερί σου

μα μάθε το, δεν είμαι εδώ.

Τα λίγα χρόνια που έζησα,

γέννησαν όνειρα πολλά

κι απότομα το έκοψαν 

το νήμα της ζωής μου

Κι όμως! Εγώ δεν είμαι εδώ.

Στης μάνας μου την αγκαλιά

δεν μπόρεσα να φτάσω

Στον άνεμο με σκόρπισαν 

ύπουλες μεθοδεύσεις

Γι αυτό εγώ δεν είμαι εδώ!

Κοίτα ψηλά, στον ουρανό

 που αχανής σου μοιάζει

 στα σύννεφα που περπατώ

με τους αγγέλους συντροφιά

δεν θέλω οξυγόνο

Όμως,  εγώ είμαι εδώ.

 

Εσύ διαβάτη που περνάς

σκούπισ' τα δάκρυά σου

κράτησε με στη μνήμη σου

και σήκωσε το βλέμμα 

τον ουρανό κοίτα ψηλά

και ύψωσε τη φωνή σου

να φτάσει εδώ που είμαι εγώ!

Είναι η δική μου συμμετοχή στο Συμπόσιο Ποίησης που διοργανώνει ακούραστα η Αριστέα μας.

Συγχαρητήρια στην Ελένη μας που πρώτευσε με το καταπληκτικό ποίημά της Επίκληση.

Συγχαρητήρια και στον Γιάννη μας που βρέθηκε σε απόσταση αναπνοής από την πρώτη θέση με το υπέροχο ποίημά του "Θέλω Οξυγόνο"

Ένα μεγάλο ευχαριστώ στην Αριστέα που μας παρακινεί να καταθέτουμε την ψυχή μας κάθε φορά

''Η ζωή της'' / 32ο Συμπόσιο Ποίησης

 Η ζωή της 

Στο παραθύρι ακουμπισμένη

στα χάδια του αγέρα παραδομένη,

χαμογελά στον ήλιο που ευλαβικά

τα πέταλα των λουλουδιών  σκύβει και τα φιλά

Το σπίτι είναι η ασφάλειά της

το παλάτι και η φωλιά της

αγάπη έχει για κεραμίδι

γεμάτο αισθήματα το χρωματίζει

Το χέρι αντήλιο βάζει στη πλάση

τις αχτίδες του ήλιου   παραμερίζει με βιάση

να φτάσει το βλέμμα πιο μακριά

να δει το σπλάχνο της  που τώρα γυρνά.

Τι όμορφη που 'ναι η φύση

μοσχοβολά το κυπαρίσσι

και χρώματα ένα σωρό

στον κήπο στήνουνε χορό

Λίγη τροφή στη χούφτα παίρνει

για το πουλάκι   που περιμένει

 δειλά το παραθύρι  λοξοκοιτάζει

βρίσκει το θάρρος και πλησιάζει

 

Φωνάζει! Μουσική φτάνει η μιλιά του

ρόδινα απ' τον ήλιο τα μάγουλά του

 είναι ο γιος της που τον προσμένει

για το φιλί του που περιμένει

 

Αυτή είναι η ζωή  της

ο σκοπός και η δύναμή της

γιομάτη αγάπη  για όλους έχει

κι ευγνωμοσύνη για όσα κατέχει.

Αυτή είναι η συμμετοχή μου στο 32ο Συμπόσιο Ποίησης που διοργανώνει κάθε φορά η Αριστέα μας στο blog της ''Η ζωή είναι ωραία''

Εδώ η τελετή λήξης .

Συγχαρητηρια στη Χριστίνα μας που ψηφίστηκε πρώτη. Άξια!

Ευχαριστίες πολλές στην οικοδέσποινα που δεν μας ξεχνά  και μας δραστηριοποιεί κάθε φορά παρόλες τις αντιξοόητες.

 

ΚΑΛΗ ΧΡΟΝΙΑ εύχομαι σε όλους. Ανθρώπινη, με ειρήνη και δικαιοσύνη.

'25 λέξεις#15 /Συμμετοχή

 

           

                                       

Κοίταξα ψηλά τον ήλιο 

να ζωγραφίζει τον ουρανό.

Δεκάδες χρώματα αγκάλιαζαν το στερέωμα.

 Αγαλλίασα!

Κοίταξα γύρω μου την πόλη

Δεκάδες ψυχές στοιβαγμένες στο σκοτάδι

Μελαγχόλησα!      

                           

         

Αυτή ήταν η συμμετοχή μου στις ''25 Λέξεις ''#15  που διοργανώνει η Μαρία Νικολάου στο ''Κείμενο'' της.  

 Ολα τα 25λεκτα ήταν υπέροχα. Σας ευχαριστώ όσους ψηφίσατε τη δική μου συμμετοχή.

Η φωτογραφία στην αρχή της ανάρτησης είναι της Μαρίας που μας δίνει μια φωτο κάθε φορά για να εμπνευστούμε

Αναμένω το επόμενο!

Σας δείχνω σήμερα και τα δωράκια που έλαβα από τη  Ρούλα μας αφού κληρώθηκα στο μπλογκ της. Τα έλαβα πριν τις γιορτές, ναι ξέρω ντροπή μου που τα δείχνω τόσο αργά, συγνώμη Ρούλα μου αλλά τώρα βρήκα ευκαιρία...

Ξέρετε τι χρυσοχέρα είναι έ; 

Απίθανα χειροποίητα δώρα σταλμένα από την καρδιά της

Ευχαριστώ πολύ Ρούλα μου να σαι πάντα καλά!

Αγάπη θέλω...

 

Πλησιάζουν οι Άγιες μέρες της αγάπης!

Ακούω τα βήματα τους στο βρεγμένο πλακόστρωτο,

μυρίζω το άρωμά τους στην κανέλα και το γαρίφαλο,

βλέπω τη σκιά τους   στα  γιορτινά φωτάκια, 

που σαν τους χτύπους της καρδιάς,

δείχνουν  το δρόμο των Χριστουγέννων

Κι αυτό το ημερολόγιο, έπαψα να το φυλλομετρώ

τι γρήγορα που περνά ο καιρός!

Τα φώτα στο σπιτικό του γερο-χρόνου δηλώνουν παρουσία.

Ημέρες και ώρες έχουν πιάσει δουλειά!

Αποσκευές ετοιμάζονται,

πίκρες αμπαλάρονται,

υποσχέσεις μάταιες τσαλακώνονται,

έτοιμες   για  ανακύκλωση

Πλησιάζει η ώρα που θα φύγει ο παλιός ο χρόνος,

 στων αναμνήσεων τον τόπο θα κατοικήσει.

Το τρένο του Άι Βασίλη θα φέρει το νεαρό έτος

με πολλές αποσκευές, ερμητικά κλειστές και σφραγισμένες.

Ζυγίζουν βαριά λένε οι πληροφορίες,

ποιος ξέρει τι θα μας φέρει;

Ο νέος χρόνος έρχεται κι εγώ δεν θέλω πολλά

Αγκαλιές και αγάπη θέλω 

να ξεχύνεται στην πόλη, στο χωριό, στη χώρα.

Να  βλέπεις την αγάπη στα χαμόγελα των γερόντων,

να την ακούς στις χαρούμενες ξέγνοιαστες παιδικές φωνές,

να ξεχειλίζει από τις γραφές  των νέων,

να την αισθάνεσαι στην αναγέννηση της φύσης,

να ποτίζει την ψυχή   η ελπίδα για τον άνθρωπο.

Αγάπη θέλω, να  διώξει την καταχνιά της βίας.

το μαύρο της ανασφάλειας,

του φόβου τον ιστό,  

που  σαν αιμοχαρή αράχνη  μας έχει αιχμαλωτίσει

Δεν θέλω πολλά, μ' ακούς νέε χρόνε;

Την αγάπη να φέρεις, ακούς;

Με αυτό το ποίημά μου, που είναι η συμμετοχή μου στο 31ο Συμπόσιο Ποίησης,  υποδέχομαι το νέο χρόνο και αφήνω την ευχή να φέρει αγάπη πραγματική. Μόνον τότε όλα τα δύσκολα, θα μας φαίνονται ευκολότερα αλλά και θα εξαλειφθούν απάνθρωπες συμπεριφορές. 

Σας εύχομαι υγεία, αγάπη, ανθρωπιά στον καθένα ξεχωριστά

Καλή νέα χρονιά!!

Συνάντηση ζωής / 30ο Συμπόσιο ποίησης

Ακουμπισμένη στο παραθύρι της Άνοιξης τα αρώματα ρουφώ,
με τη ματιά να ανιχνεύει του μακρινού ορίζοντα τη θέα!

 Να τη, μπροστά μου στέκεται ολόρθη, λυγερή, αγέρωχη η Ζωή 

σαν κοπελούδα αγέραστη στο πέρασμα του χρόνου. 

Τρόμαξα γι αρχή, μπροστά σε τούτη τη μορφή 

που ξάφνου ξεπετάχτηκε με το πλατύ χαμόγελο στα χείλη. 

Μιλήσαμε θαρρώ, εκεί μπροστά στο παραθύρι 

παράπονα κατέληξα να πω, ερωτήσεις να της θέσω 

μήπως απάντηση να βρω σε άχρονες αναζητήσεις. 

''Φιλόσοφοι, ιστορικοί, της κοινωνίας οι γιατροί 

στο πέρασμα του χρόνου αποφασίσαν, πως συ Ζωή είσαι σκληρή.

 Γιατί τόσα απροσπέλαστα εμπόδια στου ανθρώπου την πορεία;

 Ολημερίς κι ολονυχτίς, το γράφει η Ιστορία, 

ο άνθρωπος πολέμησε, εσέ Ζωή να τιθασεύσει. 

Γι αυτό τόσος πόνος και οργή για σε! 

Πες μου, χαίρεσαι ταλαίπωρους να βλέπεις στο τέλος της διαδρομής;

 Γιατί να κλαίνε μάνες για τα βλαστάρια τους που άδικα χαθήκαν;

 Πόσο πόνο αντέχει της μάνας η καρδιά; 

Πώς να υμνήσει εσέ Ζωή 

όταν ομίχλη, καταχνιά, καλύπτει το φως του ήλιου; 

Υπάρχουν κι αυτοί που σε υμνούν, 

γιατί με ροδοπέταλα το διάβα τους έχεις στρώσει. 

Μα οι άλλοι, οι πολλοί, ιδρώνουν καθημερινά, 

ματώνουν νέο μονοπάτι να χαράξουν. 

Γιατί οι έχοντες ν' αυθαιρετούν ενάντια στην ύπαρξή μας ; 

Μέσα στην ανασφάλεια πορεύεται ο κόσμος. 

Γερόντοι, νέοι και παιδιά, για τη Ζωή μαθαίνουν 

πως εύκολη δεν είναι τώρα πια, με αγώνα επιβιώνουν. 

Πώς γίνεται εν μια νυκτί οδόσημα ζωής να χάνονται, 

μαβιά τα σύννεφα του φόβου να πλανώνται, 

άνθρωποι να ξεπερνούν τα όρια ενάντια σε άλλους συνανθρώπους;

 Άγριων ζώων φυλακή έγινες Ζωή, 

με βρυχηθμούς και οδυρμούς πορεύονται ενάντια σε όλους. 

Γιατί Ζωή εσύ, που υμνήθηκες όσο καμιά, 

θες να σ' αγαπούν, τραγούδια να σου γράφουν, 

να βλέπεις να ερωτοτροπούν θωρώντας τη ματιά σου, 

μα και άλλοι τόσοι, πολύ να σε μισούν 

όταν τη στράτα τους απρόσκοπτα δεν επιτρέπεις να διαβούν; 

Πώς τον αντέχεις τόσο πόνο να σκορπάς; 

Πόση ανασφάλεια πιστεύεις ο άνθρωπος μπορεί να υπομείνει; 

Γιατί εσύ και ο χρόνος, δικός σου εραστής, 

που τις μέρες τις ανθρώπινες με θράσος διαφεντεύετε, 

δυνάστες γίνεστε τόσων ψυχών; 

Πώς δεν λυγάς με τόσα δάκρυα που σε ποτίζουν; 

Πώς δεν ακούς τόσα ''Γιατί'' που πονεμένοι σου απευθύνουν;

Πώς αντέχεις φωνές οδύνης να κυριαρχούν; 

Μήπως πλανάσαι κι εσύ Ζωή από μια δύναμη ισχυρή 

που σε τυφλώνει να μη δεις πόση δυστυχία προκαλείς; 

Μα πώς να εξηγήσει πια κανείς, 

όταν σε ερωτεύονται τόσες ψυχές χαμόγελα σκορπάς 

και αμέσως σαν την αστραπή, 

τον άνθρωπο κακοποιείς;'' 

Και εκείνη με οργισμένη τη ματιά και βροντερή φωνή... 

''Επιλογή ανθρώπινη τα τόσα βάσανά σας, 

αχάριστη είσαι που μοναχά αυτά τα προσμετράς 

Μάθε τον υπαίτιο να αναζητάς, 

ευγνωμοσύνη να αισθάνεσαι για όσα σου χαρίζω'' 

και χάθηκε στα ξαφνικά!

Αυτή είναι η δική μου συμμετοχή στο 30ο Συμπόσιο Ποίησης που διοργανώνει τόσα χρόνια ακούραστα η Αριστέα μας

Εδώ όλες οι συμμετοχές. Απολαύστε τις αξίζει τον κόπο

Ευχαριστώ Αριστέα μου για την ευκαιρία να συμμετάσχω και να εκφραστώ. Ευχαριστώ όλους τους φίλους που συμπορευτήκαμε. Κάθε Συμπόσιο μένει αξέχαστο. 

Τα δάκρυα της μάνας / Συμμετοχή 28ου Συμποσίου Ποίησης

 

Κρύο στο καταφύγιο!

Τα καυτά δάκρυα της μάνας 

ατμούς σκορπούν  και μας ζεσταίνουν.

Σφιχταγκαλιασμένα σώματα καρδιοχτυπούν και ελπίζουν!

Πόνος στο καταφύγιο!

Τα νύχια της μάνας μαύρα γίνηκαν

 χώμα πηχτό, σκεπάζει το παιδί της!

Άδειες αγκαλιές κατάρες ξεστομίζουν !

Φόβος στο καταφύγιο!

Ο ήχος της σειρήνας  του πολέμου 

προλογεί το θάνατο κι άλλων ονείρων

Μικρά παιδιά,  οι εκρήξεις των βομβών πανικοβάλλουν!

Τα δάκρυα της μάνας εκλιπαρούν...

''Αφήστε την άνοιξη να ρθει!

Το χώμα οργώθηκε από τάφους και βόμβες

Δεν υπάρχει χώρος για   λουλούδια''

Μα ο πόλεμος  λαίμαργος είναι!

Τα δάκρυα της μάνας 

λυγμοί γίνονται 

πώς, την πείνα των παιδιών να ξεγελάσουν

Οι χορτασμένοι ταγοί

ζητούν  των πεινασμένων τη θυσία

Μα ο πόλεμος ανθρωποφάγος είναι!

Συμπόσιο ποίησης διοργάνωσε για 28η φορά η Αριστέα στο ''Η ζωή είναι ωραία'' και μας προσκάλεσε και προκάλεσε να γράψουμε αντιπολεμική ποίηση σε απλό μεστό λόγο.

Οι συμμεοχές απίστευτα υπέροχες, συγκινητικές, με προβληματισμό και ύμνο στην ειρήνη!

Νικήτρια η Σταυρούλα Δεκούλου η ποιήτριά μας. Συγχαρητήρια Σταυρούλα

Οι συμμετοχές όλες εδώ. Αξίζει να διαβαστούν και από όσους δεν πρόλαβαν.

Η λήξη του Συμποσιου εδώ

Ευχαριστώ  πολύ Αριστέα μου για το έναυσμα να γράψω ποίηση όπως και όσο μπορώ.

Ευχαριστώ για τη φιλοξενία και τα όμορφα λόγια σου σε κάθε προσπάθειά μου.

Καλές γιορτές σε όλους

Ας ευχηθούμε η Ανάσταση του Κυρίου να φέρει Ειρήνη που είναι τόσο πολυπόθητη

Συμμετοχές...

Απομείναμε σαν δυο ξερόκλαδα μονάχοι!  

Αδύναμοι,

μπροστά στην παντοδυναμια της φύσης

Φθαρτοί,

μπροστά στον άφθαρτο ήλιο

Παροδικοί,

μπροστά στο αέναο Σύμπαν

Αρκετά κομπάσαμε...

Λύγισα

Αυτή είναι η συμμετοχή μου στις 

25 λέξεις # 13 που διοργανώνει η Μαρία Νικολάου στο blog της,   '' To Κείμενo ''.

Σας ευχαριστώ για την προτίμηση στο δικό μου ολιγόλεκτο.  

Ευχαριστώ πολύ και τη Μαρία Νικολάου για τη φιλοξενία. Άψογη!

Όλα τα ολιγόλεκτα ήταν φοβερή έμπνευση των συμμετεχόντων. Εδώ μπορείτε να τα απολαύσετε.

                               Το ολόλαμπρο αστέρι

Τη φωτογραφία σου κοιτώ και σου μιλώ, μπαμπά.

 Ένα μου χάδι, ένα φιλί  το κρύο το γυαλί κερδίζει.

Δεν είναι χρόνος που έφτασες εκεί ψηλά

η απουσία σου ακόμη με πονά

 μα  χαίρομαι που έφυγες στην ώρα σου,

πριν το κακό τη γη πολιορκήσει

Τι αγωνία θα περνάς,  να μας θωρείς  στα χαμηλά,

κλεισμένους μέσα σε  κελί,  

με το θεριό που καιροφυλαχτεί 

τη ζωή να μας στερήσει!

Τα πάντα άλλαξαν  μπαμπά,

ερήμωσε η πόλη, το γέλιο εξορίστηκε,

ο ήλιος κι αν προβάλλει εκεί ψηλά

αδυνατεί να μας ζεστάνει.

Τα λόγια σου στη μνήμη  έρχονται συχνά,

δεν θέλω άλλο , έλεγες, μόνον αυτό... 

κι έγερνες το κεφάλι 

στον ώμο μου απάγκιο για να βρεις.

Mα  ενοχοποίησαν μπαμπά 

την αγκαλιά και το φιλί, ακόμη και το χάδι,

 το φονικό την επαφή την κυνηγά

ανθρώπους αφανίζει

Μόνοι, βασανισμένοι φεύγουνε 

δεκάδες κάθε ημέρα,

άγνωστοι, απαρηγόρητοι, ανάμεσα σε ξένους.

 Ορφάνεψαν οι δρόμοι που σ'αρεσε να περπατάς

κι οι γείτονες αμπάρωσαν πόρτες και παραθύρια

Η μοναξιά εθέριεψε τους ίσκιους προσκαλώντας

για συντροφιά απατηλή, παρηγοριά να δίνει

Τη μάσκα δεν την ήθελες, θυμάσαι;

Η επιθυμία  το χαμόγελό μου να θωρείς,

υπερνικούσε πάντα. 

Μα τώρα  είναι σύμμαχος ζωής

μακριά κρατάει  τον εχθρό

ασφάλεια προσφέρει.

Να μας προσέχεις ήθελες μπαμπά, 

μα τώρα εκεί που κατοικείς δεν το μπορείς, το ξέρω.

Στείλτε ευχή όλοι εσείς

να δώσουν δύναμη στους ήρωες της πρώτης της γραμμής

που μάχονται ολημερίς  τον άνθρωπο να σώσουν

Κι οι άγγελοι σύμμαχοι ισχυροί

το ολόλαμπρο αστέρι να στείλουνε στη Γη

της ποθητής ελπίδας το στρατί με λάμψη να στολίσουν.

(Αφιερωμένο στη μνήμη του  μπαμπά μου που σε ένα μήνα κλείνει χρόνο που έφυγε από κοντά μας!)

Κι αυτή είναι η συμμετοχή μου στο 26ο Συμπόσιο Ποίησης που διοργάνωσε- και την ευχαριστώ πολύ- μετά από καιρό η Αριστέα με το blog ''Η ζωή είναι ωραία''

Ευχαριστώ για τη φιλοξενία την Αριστέα. Η συμπόρευση με θαυμάσια ποιήματα έκανε το ''ταξίδι'' μαγικό!

Πρώτευσαν δυο υπέροχες ποιήτριες,η   Χριστίνα/Butterfly και η  Κική Κωνσταντίνου 

Εδώ η τελετή λήξης της γιορτής ποίησης.

                    

Εύχομαι σε όλους το 2021 να είναι η  νέα χρονιά μιας νέας αρχής για τον καθένα μας

Η μάχη της ζωής / 25ο Συμπόσιο Ποίησης

Καμβάς των αντιθέσεων

αυτή είναι η ζωή μας

Αλήθεια -ψέμα αντιμάχονται

φως και σκοτάδι επίσης

Η δικαιοσύνη, την αδικία πολεμά,

η εντιμότητα την ατιμία.
Η ανισότητα την ισότητα καταπατά

η σκλαβιά την ελευθερία

Η Υγεία η πολύτιμη την ασθένεια έχει αντίπαλό.

Το μίσος την αγάπη εχθρεύεται

η άγνοια τη γνώση

Λύκοι με τη θωριά ανθρώπων μάχονται

εκείνους που συμμάχους έχουν,

τ' αστέρια με το φεγγάρι οδηγό που τις σκιές αποδιώχνουν,

τον ήλιο με το ολόλαμπρο το φως

που λάμπει και στο συννεφοσκέπαστο ουρανό,

και την Αγάπη που την καρδιά σφυρηλατεί

ν' αντέχει, να υπομένει.

Η μάχη μαίνεται κάθε στιγμή

Νίκη και ήττες προσμετρώνται.

Οι λύκοι αλυχτούν όταν ηττώνται,

το φόβο ξέρουν να σκορπούν

Σαν η αγάπη νικητής θα βγει

οι ψευδαισθήσεις συθέμελα γκρεμίζονται,

το φως κυριαρχεί

και πάλλευκα τα περιστέρια

με κλάδο ελιάς στεφανωμένα

ψέλνουν ''Ωσσανά '' στον ουρανό

Μα ο πόλεμος τέλος δεν έχει,

αξίες και χάος αναμετρώνται ολημερίς.

Ποιος θα 'ναι τελικά ο νικητής;

Αυτή είναι η συμμετοχή μου στο 25ο Συμπόσιο Ποίησης που ακούραστα  η Αριστέα  μας, διοργανώνει εδώ και χρόνια

Νικήτρια η Μαίρη μας με το ποίημα ''Το παιχνίδι της σκιάς''. Συγχαρητήρια Μαίρη για το υπέροχο ποίημά σου!

Σας ευχαριστώ όλους γι αυτό το ταξίδι στο φως της ποίησης και να ευχηθώ σε όλους σας Καλή και ευλογημένη χρονιά!