Δικαίωμά σου...αλλά και δικό μου!!

 


Δεν σου κρύβω ότι τρόμαξα όταν είδα στις ειδήσεις τη βία ανάμεσα ''στη μάσκα και στη μη χρήση της''.

Τρόμαξα γιατί σ' αυτές  τις τρομερές ώρες που περνάμε ως λαός μαζί με  τα εκατομμύρια του πλανήτη, το να χωριστούμε σε δυο αντίπαλες ομάδες και να κακοποιούμε οι μεν τους δε και οι δε τους μεν, είτε λεκτικά, είτε χειροδικώντας, είναι τόσο υπανάπτυκτο,  που αισθάνομαι ότι μας γυρίζει αιώνες πίσω

Τώρα εσύ θα μου πεις ότι υπερβάλλω. Εδώ ''σκοτώνει'' ο ένας τον άλλον για την ομάδα του. Θα μου πεις ότι σκοτώνονται για τις πολιτικές τους διαφορές. Δεν αντιλέγω. Αλλά εδώ πρόκειται για την υγεία μας. Για την υγεία του μπαμπά και της μαμάς των γονιών σου, των παιδιών που έχουν σοβαρά νοσήματα.  Για την υγεία μας, που είναι αναφαίρετο δικαίωμα όλων.

 Εσένα το λέω που υποστηρίζεις ως νέος ή νέα ότι είναι δικαίωμά σου να διαθέτεις όπως θες τον εαυτό σου. Και αντιδράς στη χρήση μάσκας. 

Μόνο που το δικαίωμά σου σταματά εκεί που ξεκινά η υποχρέωσή σου. Το γνωρίζεις αυτό; Και ως πολίτης μιας κοινωνίας, ενός κράτους, έχεις υποχρέωση προς τους συμπολίτες σου.

Το Σύνταγμα το αναφέρει ως κοινωνική ευθύνη και εθνική αλληλεγγύη. Είναι οι υποχρεώσεις όλων μας. Αλλιώς τι;

Θα πάψουμε να συνυπάρχουμε ειρηνικά και πολιτισμένα, σωστά;

Τα δικαιώματά μας προϋποθέτουν ότι θα είμαστε σωστοί πολίτες αφού τηρούμε  τις υποχρεώσεις μας.

Και δεν υπερτερεί κανένα δικαίωμα της υποχρέωσης προς τον συμπολίτη μας.

Ο Ρήγας Φεραίος στο Σύνταγμά του Ρήγα 1797 έλεγε «Το ήθικόν σύνορον της έλευθερίας είναι τούτον το ρητόν: Μην κάμεις είς τον άλλον έκείνο όπου δεν θέλεις να σού κάμει».

Και είμαι σίγουρη ότι δεν θες να έλθω εγώ, χωρίς μάσκα κοντά στη γιαγιά σου ή τον παππού σου. Είμαι σίγουρη ότι αγαπάς τους γονείς σου. Εκτός αν υποστηρίζεις  το αμίμητο  '' ε μεγάλοι είναι ας φύγουν, η ώρα τους ήλθε''! Τότε δεν σε σέβομαι ως  άτομο ελεύθερο με δικαιώματα και αυτό είναι  δικό μου δικαίωμα!

Μη ξεχνάς ότι κι εγώ έχω δικαίωμα να διαθέτω τον εαυτόν μου όπως θέλω. Και θέλω να προφυλαχτώ όσο γίνεται από αυτήν τη μάστιγα που παίρνει ζωές. Γιατί μου στερείς αυτό το δικαίωμα;

Και πώς επιτρέπεις για χάρη του  '' έτσι μ'αρέσει'', την κακοποίηση, τη χρήση βίας ή την έλλειψη σεβασμού απέναντι στους συμπολίτες μας;

Αυτό δεν είναι δικαίωμα είναι κατάχρηση.

Και κανένας ηθικός γραπτός ή άγραφος νόμος δεν επιτρέπει την κατάχρηση.

Έχουμε υποχρεώσεις ως πολίτες της χώρας μας, όπως όλοι οι πολίτες όλων των χωρών

Και τηρώντας αυτές τις υποχρεώσεις μπορούμε να διεκδικούμε τα δικαιώματά μας

Που σε πολλές περιπτώσεις λόγω σεβασμού στους γύρω μας, αυτά τα δικαιώματα περιορίζονται.

Αλλιώς πάμε στην ασυδοσία και με τις εικόνες που είδαμε και με τρόμαξαν πολύ, το ξαναγράφω, να επαναλαμβάνονται συνεχώς.

Ε θα είναι ντροπή μας αν φτάσουμε τόσο χαμηλά.

Τι λες; Δεν το ξανασκέφτεσαι;


Το ημερολόγιο των διακοπών !


 Το ταξίδι τελείωσε!
Ξανά στα δικά μας πια...

Ένα καλοκαίρι ήσυχο έφυγε, χωρίς πολλές εξόδους, μαζεμένοι οι περισσότεροι στα σπίτια μας και με μάσκες παντού, κάτι τρομαχτικό για μένα. Δεν θα το συνηθίσω ποτέ.


Οι λίγες εξορμήσεις μας ήταν σε κοντινά μέρη έτσι για να ξαναθυμηθούμε όμορφες γωνιές του νησιού μας. Όχι πως τις είχαμε ξεχάσει, απλά το μάτι μας ήθελε λίγη περισσότερη ομορφιά.
Τουρίστες υπήρχαν λίγοι, οι περισσότεροι  με γιοτ και ιστιοφόρα. Περισσότεροι ήταν οι έλληνες τουρίστες...
 Ούτε πανηγύρια, ούτε τραγούδια και χοροί, ούτε συνωστισμός στα μαγαζιά.
 



Η θάλασσα μας αποζημίωσε. Εκτός από δυο μέρες που μας έκανε  απιστίες φλερτάροντας με τον αέρα, τις υπόλοιπες ήταν ήρεμη, να την ''περπατήσεις''. Και οι ομπρέλες σε απόσταση η μια από την άλλη.
Αλλά μη νομιζεις ότι δεν ήλθαμε σε επαφή με τους δικούς μας στο χωριό. Και βέβαια χωρίς μάσκα...λάθος λες;
Τι θα πεις; ''Γειας σας, δεν μπαίνετε σπίτι αν δεν φοράτε τη μάσκα σας ή  περιμένετε να βάλω τη  δική μου; 
Φίλοι, συγγενείς, γειτονες, μικροί και μεγάλοι ερχόμασταν σε επαφή έχοντας την πεποίθηση ότι κανένας δεν είναι φορέας του ιου.
Μέχρι στιγμής όλα καλά.
 Οι ασχολίες στο χωριό πολλές.Το σπίτι ένα χρόνο στο κρύο και τη μοναξιά ζητά ν'ασχοληθείς μαζί του. Αλλά και εκτός των εργασιών, υπήρχε ώρα για διάβασμα, υπήρχε χρόνος για κατασκευές... 







 


Πώς πέρασαν οι ημέρες!    
    Ούτε που το  κατάλαβα. Σαν να γυρνούσαν οι σελίδες του ημερολογίου δυο δυο την ημέρα. Σαν τα τρελαθηκαν οι δείκτες του ρολογιού και γύριζαν γρήγορα...
Φτάσαμε στο τέλος των διακοπών και δεν το πιστεύαμε.

 

Καλή προσαρμογή σε όλους όσους γύρισαν από διακοπές. Με καταλαβαίνουν είμαι σίγουρη...Εσείς που μείνατε σπίτι σας είστε πιο ασφαλείς από εμάς. Τώρα καραντίνα για καλό και κακό. 

Καλό Σεπτέμβρη να έχουμε και να ελπίζουμε να είναι ανέφελος!
ΥΓ.
Ξέχασα να σου δείξω κάτι που με εντυπωσίασε
Στην φωτογραφία βλέπεις μια καφετέρια που ήπιαμε τον καφέ μας.
Δες τις ομπρέλες της. Δεν είναι  υπέροχες; Και σαν ιδέα και σαν εκτέλεση. Μόνο που δεν ξέρω αν είναι χρήσιμες στον ήλιο ...αλλά αποζημιώνει η εμφάνιση, έτσι;
...και οι πολυθρόνες πλεκτές
και οι πολυθρόνες πλεκτές


                          Ξετρελάθηκα...εσύ;