Ένα ταξίδι! /«ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΚΗ ΠΡΟΣΚΛΗΣΗ : 24»

πηγή( παλιά πόλη Λευκωσία)

Το όνειρό μου. Ένα ταξίδι στην όμορφη Κύπρο που δεν είχα επισκεφθεί ποτέ ξανά. Εργασία και χαρά θα παντρεύονταν  αυτές τις χριστουγεννιάτικες διακοπές.
Η μόνη μου έγνοια  το μωρό. Η μαμά μου πρόθυμη να το κρατήσει αλλά... ένα μωρό κουράζει γιατί θέλει επιπλέον φροντίδα. ''Αυτός ο άγγελος θα με κουράσει; Αδύνατον '' ήταν τα λόγια της μαμάς που μου πήραν έγνοιες και δισταγμούς.
Η πτήση με το αεροπλάνο ήταν άνετη και χωρίς απρόοπτα. Οι δυο ώρες σχεδόν, πέρασαν παίζοντας ντόμινο με την παρέα  μου μια και η ομίχλη δεν σε άφηνε να χαζέψεις από το παράθυρο. Φτάσαμε στο ξενοδοχείο  χαρούμενοι. Η Λευκωσία,  που είναι η μόνη ευρωπαϊκή πρωτεύουσα που είναι διχοτομημένη επειδή ένα τμήμα της είναι κατεχόμενο,   είναι μια πολύ όμορφη πόλη.Την επιλέξαμε για διαμονή μας  γιατί εκεί ήταν η δουλειά μου.  Η παλιά πόλη της, μας γοήτευσε!
Ο χριστουγεννιάτικος στολισμός παντού, ήταν πανέμορφος.  Γιρλάντες με φωτάκια στόλιζαν κάθε σημείο της πόλης. Η παραμυθούπολη  ζωντάνευε  το παραμύθι για μικρά και μεγάλα παιδιά. Οι βιτρίνες ήταν γεμάτες με όμορφα πράγματα που δεν ήξερες ποιο να διαλέξεις.
Το ξενοδοχείο μας ήταν υπέροχο. Άψογη εξυπηρέτηση και εορταστική διακόσμηση μας έκαναν να χαμογελάμε συνεχώς. Ένα τεράστιο δέντρο χριστουγεννιάτικο ήταν στο κέντρο του χώρου υποδοχής
Το πρώτο που έκανα ξημερώνοντας η επόμενη ημέρα, ήταν να τηλεφωνήσω στη φίλη από την Κύπρο που ήθελα να την  γνωρίσω.  Η χαρά της ήταν μεγάλη.
Κανονίσαμε συνάντηση δυο μέρες μετά τα Χριστούγεννα στη Λεμεσό , όταν η δουλειά μου θα είχε τελειώσει και θα άρχιζαν οι διακοπές. Μια γλυκιά φίλη από τα blogs και με κοινή καταγωγή από τη μεριά των πατεράδων μας, έκανε τη συνάντησή μας αλησμόνητη.
Είπαμε τόσα...γελάσαμε πολύ,  ενώ   τις επόμενες ημέρες έγινε η ξεναγός μας. Το blog της έχει απίθανες φωτογραφίες από τόσα μέρη της πατρίδας της. Και πόσα δεν της ζήτησα να μας  δείξει.
Γιατί είχαμε πολλά  να δούμε. Γνωρίσαμε την  πόλη, όπως μόνο ένας ντόπιος  ξέρει, τα εκκλησάκια που είναι τόσο γραφικά ειδικά τα πετρόχτιστα. Είδαμε τα αρχαία της, γνωρίσαμε την ιστορία της, νοιώσαμε τον πόνο για το τμήμα του νησιού που είναι υπό κατοχή.
Ο καιρός αν και χειμωνιάτικος με λίγα σύννεφα στον ουρανό, ήταν καλός. Οι βόλτες μας έγιναν απολαυστικές.... 
 Η βιοτεχνία Υάλου με το φυσητό γυαλί και τα χειροποίητα γλυπτά, μας συνεπήρε αλλά δεν μπορούσαμε να μεταφέρουμε γυάλινα είδη στις αποσκευές!! Τι κρίμα!
 Ένα βράδυ γλεντήσαμε στη Λεμεσό που φημίζεται για τη νυχτερινή της ζωή. Διασκεδάσαμε σε κέντρο με ελληνικά τραγούδια και  μπουζούκια. Γεύσεις   κυπριακές πεντανόστιμες, είναι χαραγμένες στη μνήμη του ουρανίσκου μου.
Όταν ήλθε η ώρα του αποχαιρετισμού   έδωσα τα δώρα στη φίλη μου και της άφησα και το βιβλίο που διάβαζα  '' Ο κήπος με τα ηλιοτρόπια''. Η στιγμή εκείνη ήταν συγκινητική γεμάτη με αγκαλιές και δάκρυα.  
Το δώρο της, δώρο καρδιάς, ήταν ένας πίνακας που ζωγράφισε η ίδια και δείχνει μια νεράιδα και το ξωτικό της σε δάσος με πανύψηλους  κορμούς δέντρων. Κοσμεί ήδη το σαλόνι μου!
Το ταξίδι στην Κύπρο δεν είχε τελειώσει. Επισκεφθήκαμε και την Πάφο με την υπέροχη θάλασσά της. Αν και χειμώνας λόγω του ήπιου κλίματός της πολλοί τουρίστες είχαν τις ιστιοσανίδες τους ανά χείρας έτοιμοι για χειμερινό σέρφινγκ.
 Τα  αναμνηστικά δώρα που πήρα ήταν  πολλά αλλά μου άρεσαν περισσότερο τα χειροποίητα  ξύλινα γλυπτά . Ήδη ένα ξύλινο   περιστέρι σαν αληθινό, ξύλινα   ρόδια που φαίνονταν τα σπόρια τους, ζωγραφισμένα με χρώματα που τα έκαναν αληθοφανή, αλλά και  ξύλινα ζάρια πανέμορφα  που δεν είχα ξαναδεί,  ομορφαίνουν το σπίτι μου.
Η ώρα της επιστροφής έφτασε. Κατηφείς συζητούσαμε μόνο για  τη στιγμή που θα αγκαλιάζαμε το σπλάχνο μας.
Γυρνώντας στην πατρίδα συναντήσαμε μεγάλη κακοκαιρία. Το χιόνι έπεφτε πυκνό και δυσκολευτήκαμε να βρούμε ταξί . Ένας άστεγος ζητιάνευε μέσα στο κρύο και τα ψιλά που   σκεφτήκαμε να του δώσουμε, δεν θα έφταναν ούτε για ένα ζεστό ρόφημα...Πόσο ντράπηκα. Ένα χαρτονόμισμα του άφησα, με τύψεις είναι η αλήθεια,  γιατί εμείς  ξοδέψαμε τόσα χρήματα για το ταξίδι μας!
Μπήκαμε στο σπίτι και τρέξαμε στο τζάκι να ζεσταθούμε. Η φωτιά του  σκορπούσε θαλπωρή και φως μαζί με τη λάμπα πετρελαίου της μαμάς , μια και είχε κοπεί το ρεύμα. Αγκαλιάζοντας το  μικρό μου  αγγελούδι,   που τόσο μου έλειψε,  του ψιθύρισα.'' Όταν  σταματήσει το  χιόνι, θα σου φτιάξω ένα μεγάλο χιονάνθρωπο, ναι''; και ας μην καταλάβαινε τι του έλεγα. Ήθελα απλά να φτιάξω τη διάθεσή μου μια και νοσταλγούσαμε τον καιρό στην Κύπρο και το πόσο ωραία περάσαμε.
Ξανά στο τούνελ της καθημερινότητας λοιπόν. Το ταξίδι πια πέρασε στο άλμπουμ των αναμνήσεων της καρδιάς μας!
                               
Αυτό το φανταστικό ταξίδι συμμετέχει στη ''Φωτογραφική  Πρόσκληση:24'' που εμπνεύστηκε το Δελφινάκι μας από το περσινό φωτογραφικό αλφάβητο, δικό της δρώμενο και εκείνο.
Εδώ είναι η περσινή συμμετοχή μου με τις 24 φωτογραφίες μία για κάθε γράμμα του αλφάβητου. Οι φωτογραφίες μου ήταν:   γγελος,Βιτρίνα, Γιρλάντα, Δέντρο, Εκκλησάκι,Ζάρια , 
  Ηλιοτρόπιο,  Θάλασσα, Ιστιοσανίδα,  Κορμός,   Λάμπα, Μπουζούκι, Ντόμινο,Ξωτικό, Ομίχλη, Περιστέρι, Ρόδι, Σύννεφα, Τούνελ, Ύαλος, Φωτιά, Χιονάνθρωπος, 
Ψιλά, Ώρα

Την ιστορία του ταξιδιού, τελείως φανταστική, την εμπνεύστηκα από την πατρίδα του δελφινιού μας και των ωραίων φωτογραφιών που μας δείχνει, ταξιδεύοντάς μας. Φυσικά είναι και η αιτία αυτής της ιστορίας, αφού ένα τόσο έξυπνο δρώμενο είναι δική της έμπνευση. Ευχαριστώ Δελφινάκι μου, το διασκέδασα ...ταξιδεύοντας.
Ελάτε και εσείς στην παρέα. Διαβάστε στα ''Φωτογραφικά Μονοπάτια'' τους όρους και ελάτε να διασκεδάσουμε.


Επί της υποδοχής...


 ...Πρίγκιππας είναι αυτός. Θα τιμούσε με την παρουσία του την μεγαλύτερη πόλη της χώρας, να μην τον υποδεχθώ ως είθισται;
Οι προπομποί του είχαν πει ότι αναμένεται η άφιξης του Τηλέμαχου μετά το μεσημερι. 
Τα είχα όλα έτοιμα. Και κεράσματα  και η θέρμανση στο φουλ και τα καλά ποτήρια για τα ποτάκια μας να ζεσταθεί το αίμα. Ξηροκάρπια; Φυσικά. Σου λέω όλα τα είχα στην εντέλεια και ανέμενα.



Σ' αναμμένα κάρβουνα καθόμουν και κοιτούσα τους λεπτοδείκτες αν κινούνται.Τσεκάρισα μήπως τα ρολόγια δεν πάνε καλά...ξέρεις λόγω κρύου.
Αν και έμαθα ότι όταν αγχώνεσαι, καταγράφουν κάποιοι νευρώνες σου αναμνήσεις. Όσο πιο πολλές αναμνήσεις τόσο πιο πολλές εικόνες. Και οι πολλές αναμνήσεις δίνουν την αίσθηση ότι ο χρόνος μακραίνει (Τα κατάλαβα σωστά κ Λι;)
Παρόλα αυτά δεν εννοούσα να μην αγχώνομαι...Η αναμονή ήταν πάντα δύσκολη για μένα.



Οι ειδήσεις μιλούσαν για Μαλακάσα και ζέσταμα των μηχανών των εκχιονιστικών. 
Εγώ να περιμένω. Ο ουρανός ξάστερος τι στο καλό; Λες να μην.....; 



Θα ξημέρωνε η επόμενη ημέρα και ο Τηλέμαχος δεν είχε δώσει το παρόν του...αλλά ήλθε. Δεν διέψευσε τις προσδοκίες μας. Βιαστικός όμως μια και οι Μνηστήρες περίμεναν να του πάρουν τη θέση,  γι αυτό έφυγε όπως ήλθε, αφήνοντας μόνο την άχνη από τους κουραμπιέδες που τον τράταρα.



Και μια και το είχα μαράζι που οι φίλοι δημοσιεύουν τις άσπρες ημέρες που είδαν, ε να μην σας δείξω και την Αθηναϊκή άσπρη μέρα; Τώρα που ακόμη είναι στις ομορφιές της γιατί από αύριο δεν θα βλέπεται από  τα λασπόνερα...
Δεν είναι όμορφο το χιόνι;



Κάνοντας ποδαρικό...

πηγή

Καλώς ήλθες νέα χρονιά!!

Περισσότερες από 2019 προσδοκίες σου φορτώσαμε στην πλάτη σου νέε μας χρόνε.

Κάθε φορά το ίδιο κάνουμε, μην αμφιβάλλεις. Ρώτα τους χρόνους που πέρασαν. Και γιορτινά ξεπροβοδίζουμε τον παλιό, με φαί και τραγούδι υποδεχόμαστε το νέο. 
Είναι πια το έθιμο... Το ποδαρικό μέσα σ' αυτά. Για να μην τύχει κάτι κακό στο σπιτικό μας, για να μην ματαιωθούν όσα ζητάμε να μας φέρει ο νέος χρόνος. Για να διώξουμε τη γρουσουζιά!!
Νομίζεις ότι είναι απλά έθιμο;

Για τη μαμά μου ( ας είναι αναπαυμένη) το ποδαρικό ήταν η επιτομή της δεισιδαιμονίας της, από αυτά που πίστευε με πάθος ό, τι και αν της λέγαμε. Δεν μιλάμε μόνο για το ετήσιο ποδαρικό. Και κάθε πρώτη του μήνα έπρεπε πρωί- πρωί να πάει το παιδί της που πίστευε ότι ήταν γουρλίδικο (εγώ εν προκειμένω) και να μπει πρώτο στο σπίτι της.
Ξέρεις πόσο προσπαθήσαμε να την πείσουμε να μην πιστεύει στην αξία του ποδαρικού; Μεγάλη   προσπάθεια μέχρι... παραίτησης. Αφού παραιτηθήκαμε, απλά κουνούσαμε το κεφάλι σε κάθε παρατήρησή της (είδες; αν δεν μου είχες κάνει ποδαρικό αυτό το μήνα το τρακάρισμα μπορεί να ήταν με τραυματία)! Τι να πεις; Γιατί και τραυματίας να υπήρχε, σίγουρα θα με έλεγε γουρλίδικη που δεν πέθανε κανείς... οπότε ναι παραιτηθήκαμε όλοι.

Κάθε παραμονή πρωτοχρονιάς από τα μικρά μου χρόνια θυμάμαι ότι το νέο χρόνο τον υποδεχόμουν έξω από την πόρτα του σπιτιού. Μετά την αλλαγή του χρόνου και ενώ άκουγα τα μπαλόνια να σπάνε, ενώ άνοιγε πάλι ο γενικός διακόπτης για τα φώτα, άνοιγε και η πόρτα να μπω με το δεξί πόδι, να ευχηθώ καλή χρονιά με το ρόδι που με είχε εφοδιάσει από πριν και να κλείσει η παράσταση με φιλί αλλά και χαρτζιλίκι στο χέρι για το καλό. (Αυτό δεν με χάλαγε βέβαια).
Νομίζεις ότι απλά ήταν μια παράδοση, μια συνήθεια της μαμάς που δεν θέλαμε να της χαλάσουμε το χατίρι; Ξέρεις τι ευθύνη ένιωθα πώς είχα κάθε φορά; 

Όταν ήμουν μικρό παιδί και συνέβαινε κάτι άσχημο στο σπίτι,  ανησυχούσα μην πουν ότι έφταιγα εγώ που έκανα ποδαρικό. Θυμάμαι μια φορά που συνέβη κάτι στενάχωρο, άκουσα τη θεία μου να ρωτά τη μαμά μου ''ποιος σου έκανε ποδαρικό φέτος;'' και με έλουσε κρύος ιδρώτας...Μικρό παιδί τι να σκεφθώ; 

Αλλά όχι ποτέ δεν έφταιγε το ποδαρικό μου κατά τη μαμά. Πώς με έχρισε γουρλού δεν ξέρω, τη ρωτούσα και μου έλεγε ότι πάντα κάτι καλό συνέβαινε με μένα. Είπαμε δεισιδαιμονίες ... πώς να τις πολεμήσεις;
Μεγαλώνοντας διαμαρτυρόμουν κάθε φορά... αλλά ...η σειρά παρέμεινε ίδια :προσπάθησα- παραιτήθηκα-συνέχισα να κάνω ποδαρικό!
Όταν απέκτησα τα παιδιά μου και στάθηκαν στα ποδαράκια τους, τότε πήραν εκείνα τα σκήπτρα, ως αγνές ψυχές κατά τη μαμά. Δεν χάλαγε κανείς χατίρι στη μαμά γιατί και αγνή ψυχή είχε και κανείς δεν ήθελε να ακούει τα παράπονά της όλο το χρόνο!

Βέβαια, δυο χρόνια είναι που λείπει (και μας λείπει) και κανένας μας δεν σκέφτεται το ποδαρικό ... Νομίζεις ότι μου πέρασε τη δεισιδαιμονία της η μαμά; Α όχι όλα κι όλα... απλά κοιτάω από το ματάκι της πόρτας ποιος είναι το πρωί την 1η του έτους, όταν χτυπά το κουδούνι για να ανοίξω.. γελάς; να μην φυλάμε τα ρούχα μας; 
πηγή

Δεν ζήτησα τίποτε άλλο από το νέο χρόνο εκτός από υγεία που ζητώ κάθε φορά και υπομονή να με οπλίσει. Το ξέρω, δικό μου θέμα και επιλογή, αλλά να... νιώθω πολλές φορές να με εγκαταλείπει το κουράγιο και η υπομονή μου. Και δεν θέλω, δεν μ' αρέσει. Βλέπεις η περιποίηση ενός υπερήλικα μπαμπά υπέρ - απαιτητικού, υπέρ-ανικανοποίητου που το μότο του είναι ''τα παιδιά ζουν για τους γονείς και θα ζήσουν τη ζωή τους όταν πεθάνουν οι γονείς'', δεν είναι απλά μια δύσκολη υπόθεση. Είναι πολλές φορές αβάσταχτη.

Ας είμαστε καλά και αυτήν τη χρονιά.

Ας επιλέξουμε τον τρόπο ζωής μας με σωφροσύνη 

Ας διδαχθούμε από τα λάθη μας

Ας γίνουμε αληθινοί Άνθρωποι, αλληλέγγυοι, δίκαοι, με αγάπη!!

Καλή και χαρούμενη η νέα χρονιά

Τάχα είν΄ όνειρο; /22ο Συμπόσιο Ποίησης







Κρύο, χιονιάς, του χειμώνα είναι παιδιά
Ο βοριάς λυσσομανά,
χουχούλιασμα στο τζάκι μου μπροστά
με του δέντρου τα λαμπιόνια συντροφιά
μετρώ, ξαναμετρώ
τις μέρες που στα Χριστούγεννα απομένουν!
Μα κάτι λείπει...
Τι είναι αυτό που καρτερώ, που ν' απολαύσω δε μπορώ
την προσμονή των εορτών στη σπιτική μου θαλπωρή;
Τα βλέφαρα κλείνουν αργά
την κούραση της μέρας να απωθήσουν
-Ποιος είσαι εσύ που το χέρι μου κρατάς;
Άνεμος μήπως; Μια πνοή; Ή μήπως ξωτικό χωρίς λαλιά;
Μη μου στερείς τη ζεστασιά...
πού με ωθείς ν΄ ακολουθήσω;
Στο κρύο και στην παγωνιά μη βγω, μη δείχνεις απονιά
Μα περπατώ ή μήπως τάχα μου πετώ;
Χιονονιφάδες στροβιλίζονται εμπρός μου
το κρύο με διαπερνά, ο βοριάς τραγουδάει δυνατά,
οι άνθρωποι ερμητικά κλεισμένοι στα ζεστά,
μόνον εγώ κυκλοφορώ με σένα πλάι μου αερικό
πηγαίνω όπου με πας, να διαφωνήσω δεν μπορώ!
Κοίτα, ο στολισμός πόσο την πόλη μας τη νύχτα ομορφαίνει,
το χιόνι χαϊδεύει απαλά κάθε τι στο πέρασμά του
Δέντρα γυμνά αντέχουν στο βοριά
χυμούς ζωής να προστατεύσουν!
Η νύχτα απλώθηκε μεμιάς
κι εγώ σε άλλους κόσμους ταξιδεύω
εκεί που η φωτιά στους δρόμους αχνοφέγγει,
εκεί που οι άνθρωποι για κεραμίδι έχουν
χαρτόνι απ' του χιονιά το χάδι νοτισμένο
Κατάχαμα στου δρόμου τη γωνιά,
με μια κουβέρτα αγκαλιά θωρούν αμίλητοι
τη δική μας συντροφιά που δεν μιλά, μόνο κοιτά
κόσμους παράλληλους ή μήπως ξεχασμένους;
Κι εκεί στην άκρη της στοάς μια μάνα στέκεται φρουρός
την άπονη του βοριά ματιά να κλέψει απ' το μονάκριβό της,
που στου Μορφέα την αγκαλιά τον Ύπνο συναντά στην παγωνιά.
Πώς πόνεσε η δόλια μου καρδιά, να ανασάνω δεν μπορώ
μα ξάφνου, στη σπιτική τη θαλπωρή βρέθηκα ασφαλισμένη
Όνειρο ήταν, έφυγε...μα πόση πια ζωντάνια!
Κι αυτό το ξωτικό τι να ‘ταν; Τι ήθελε το όνειρο να πει;
Τι να μου δείξει τάχα;
-Αυτό που καρτεράς σου έδειξα,
αυτό που νόημα θα δώσει στων Χριστουγέννων τη γιορτή
Δώσε απ' το χρόνο σου σ' εκείνους! Την ανάγκη σου ζητούν,
μια ζεστασιά, μιαν αγκαλιά, ένα χάδι,
λίγη αγάπη, μα και νοιάξιμο, ανθρώπου βλέμμα...
-Ποιος μίλησε; Ποιος είναι εκεί; Δεν είναι όνειρο; Μην είναι τάχα αλήθεια;
-Πνεύμα των Χριστουγέννων μ' ονομάσανε, στην απαξίωση όμως ζω!
Ζωντάνεψέ με! Θυμήσου το πώς ένιωσες !
Δώσε στα Χριστούγεννα το αληθινό το νόημά τους!

Αυτή ήταν η συμμετοχή μου στο 22ο Συμπόσιο ποίησης που διοργανώνει η Αριστέα μας με τόση επιτυχία και με μια ζεστή αγκαλιά για όλους.
Δεν υπήρχε αυτήν τη φορά υποχρεωτική λέξη . Μόνο ένα σύνθημα όπως γράφει η ίδια '' Πιάστε το πνεύμα των Χριστουγέννων''!

Πρώτευσαν δύο φίλες που ισοβάθμησαν. Η Μαρία Κανελλάκη με το ποίημά της ''Σβήσε το σπίρτο να κοιμηθούμε'' Στο Απάγκιο της μπορείτε να απολαύσετε τη δική της συμμετοχή. 
Και η Χριστίνα η  BUTTERFLY μας, με το ποίημά της ''Φέτος''. Στο BUTTERFLY'S WORLD μπορείτε να απολαύσετε και τη δική της συμμετοχή.
Το 2018 μας αποχαιρετά και υποδεχόμαστε αύριο το βράδυ το νέο χρόνο. Σας εύχομαι να περάσετε όλοι υπέροχα. 
Το 2019 να σας φέρει ό,τι επιθυμείτε αλλά κυρίως υγεία. Και εύχομαι ειρήνη και ευημερία για τη χώρα μας.
                   Κ Α Λ Η      Χ Ρ Ο Ν Ι Α