Φθινοπωρινή βροχή!

πηγή

-Βρέχει! Ο Νοέμβρης μας έφερε το Φθινόπωρο.

             Φθινοπωριάτικη βροχήήήή
              σαν κλάμα παιδικόόό ...,
(σιγομουρμουρίζει το τραγούδι κοιτάζοντας από το παράθυρο το μουντό ουρανό και τη βροχή). 
Θυμάσαι αυτό το τραγούδι; 
-Μμμμ
-Ξέρεις τι επιθύμησα καλέ μου;
- Ωχ ...τι;
-Να περπατήσουμε στη βροχή οι δυο μας, έχουμε πολλά χρόνια να βγούμε  στη βροχή, έτσι άσκοπα
-Τώρα; Θες να βγούμε στους δρόμους τώρα;
-Ναι, είναι τόσο ρομαντικό. Με έπιασε το ρομαντικό μου!
-Εντάξει, πάρε την ομπρέλα σου και πάμε
-Α όχι ...
              στο δρόμο μοναχοίιιι
          μια ομπρέλα για τους δυοοοο 
(τραγουδάει ξανά)!
-Εντάξει παίρνω τη δική μου που είναι μεγάλη
Βγαίνοντας στο δρόμο ...αγκαλιά τα δυο τους, κάτω από την ομπρέλα  σιγοπερπατούν  και συνομιλούν.
-Τι ωραία που είναι! Ο καιρός είναι γλυκός. Φθινόπωρο βλέπεις και η βροχή ρυθμική. Αλλά κοίτα, ρυάκια σχηματίστηκαν
-Βρέχει από το πρωί γι αυτό
-Δεν μ' αρέσει να περπατώ στο πεζοδρόμιο όταν βολτάρω στη βροχή...Να μπορούσαμε   να περπατήσουμε στη μέση του δρόμου...
-Διάλεξε  ποια μάρκα αυτοκινήτου θέλεις να σε παρασύρει και πήγαινε
-Καλά, τι αστείο,  απλά το μισό του πεζοδρομίου καλύπτεται από τα στέγαστρα των μπαλκονιών...Κοίτα, στο πεζοδρόμιο μπροστά έχουν κορδέλα Κάτι φτιάχνουν πάλι
-Έλα να περάσουμε το δρόμο
(Πλάτσσσσ) 
-ΑΜΑΝ ΑΝΑΙΣΘΗΤΕ...ΤΡΕΧΕΙΣ ΚΑΙ ΣΚΟΡΠΑΣ ΝΕΡΑ, ΚΑΝΕΝΑ ΣΕΒΑΣΜΟ ΠΙΑ ΣΤΟΥΣ ΠΕΡΑΣΤΙΚΟΥΣ
-Σε έβρεξε καλέ μου;
-Λίγο, δεν είναι σπουδαίο, πάμε
-Αχ τι ωραία που ακούγεται η βροχή στην ομπρέλα μας!! Ρυθμικό τικ τακ σαν κλάμα παιδικό που λέει και το άσμα
-Πρόσεχε! Θα πέσειςςςςς. Ευτυχώς που σε κράταγα. 
-Ωχ μουσκεύτηκα και εγώ. Ευτυχώς που φοράω μπότες. Ένα πλακάκι του πεζοδρομίου είναι σπασμένο. 
-Βέβαια, ο Δήμος αφήνει παγίδες στους δρόμους για να κάνει χάζι ποιος θα σπάσει τα πόδια του
- Έλα μη χαλάς τη διάθεσή σου καλέ μου.  Κοίτα τι ωραία που ταξιδεύουν τα φύλλα των δέντρων στα ρυάκια του νερού. Βλέπεις;
-Ναι βλέπω ένα σωρό φύλλα μέσα στα λασπόνερα που θα βουλώσουν τον  υπόνομο  στην γωνία
-Α μη χαλάμε τη διάθεσή μας τώρα. Έλα πιο έξω από τα σκέπαστρα των μπαλκονιών να πέφτει η βροχή στην ομπρέλα μας. Μ' αρέσει ο ήχος της
-Αφού με τόση κίνηση και θόρυβο ακούς τον ήχο στην ομπρέλα, εντάξει από ακοή!
-Αν έχεις διάθεση ρομαντική ακους...ωωωω Ε ΚΥΡΙΑ ΜΟΥ ΔΕΝ ΚΑΘΑΡΙΖΟΥΝ ΜΠΑΛΚΟΝΙΑ ΑΠΟΓΕΥΜΑ...ΜΕΤΑ ΤΙΣ 11 ΤΟ ΒΡΑΔΥ ΡΙΧΝΟΥΜΕ ΝΕΡΟΟΟ!!
-Βράχηκες ε;
-Γιατί εσύ όχι; 
-Ναι το παντελόνι μου άρχισε να βαραίνει...χααχαα Βόλτα δεν ήθελες; Πάμε
-Μην κρατάς την ομπρέλα συνεχώς από τη μεριά σου. Με έχεις εκτεθειμένη στη βροχή. Ευτυχώς βέβαια που είναι αδιάβροχη η καμπαρντίνα μου, αλλά μην μου χαλάσει το μαλλί!
Κοίτα ο καημένος ο άστεγος. Στην εσοχή της πολυκατοικίας έχει χωθεί.
-Δεν θα νοιώθει ρομαντικά μέσα του γι αυτό δεν κάθεται να βραχεί
-Ω εξυπνάδες!! Αχ τίποτε δεν θα μας χαλάσει τη διάθεση  καλέ μου...Τι είναι αυτό;
(Κοιτάζει πίσω της).
- ΠΕΖΟ-ΔΡΟΜΙΟ ΛΕΓΕΤΑΙ ΦΙΛΕ, ΟΧΙ ΜΗΧΑΝΟ-ΔΡΟΜΙΟ!
-Τώρα σε άκουσε και θα συμμορφωθεί!  Θες να καθίσουμε στην καφετέρια εδώ;
-Ναι ωραία θα ήταν να πιούμε ένα ρόφημα βλέποντας τη βροχή..  Περίμενε να στρίψουν τα αυτοκίνητα
-Ωωω πρόσεχε. ΘΑ ΣΟΥ ΕΛΕΓΑ ΚΑΤΙ ΤΑΡΙΦΑ ΠΟΥ ΣΤΡΙΒΕΙΣ ΜΕ ΤΑΧΥΤΗΤΑ... Γίναμε μούσκεμα...  
-Πω πω μέχρι στο πρόσωπο ήλθαν τα νερά.
-Έλα  να μπούμε στην καφετέρια
-Α πάμε σπίτι καλύτερα. Νοιώθω τη λάσπη στο στόμα. Μ' έχει πιάσει σιχασιά... πάμε να πλυθώ δεν μπορώ!
-Καλά πού πήγε ο ρομαντισμός σου;
-Ταξιδεύει μαζί με τα φύλλα στα λασπόνερα!

πηγή
Ταξιδεύει κι αυτό για το όμορφο δρώμενο της Μαρίας Νικολάου και του blog ''το Κείμενο'',



Αυτή είναι η φωτογραφία μου, που πήρε μέρος στο  5ο Δρώμενο Φωτογραφίζειν της Μαρίας μας στο ''Μια ματιά στον ήλιο με γιορτινά!'', 
Μπορείτε να επισκεφθείτε τη σελίδα της για να θαυμάσετε καταπληκτικές  φωτογραφίες και μάλιστα την υπέροχη φωτογραφία της νικήτριας Μαρίας Παρασκευοπούλου   

Η δική μου με τίτλο ''Ξεπροβάλλοντας'' είναι από την Αρχαία Κόρινθο.

''Η Γνώση της Αλήθειας'' / 21ο Συμπόσιο Ποίησης




Νύμφες,  νεράιδες, ξωτικά,
αερικά πλασμένα, του μύθου δημιουργήματα,
τον κόσμο μας  προστάτευαν απ' το αδηφάγο Χάος.
Δέντρα  πανώρια, λυγερά, ζώα στεριάς και θάλασσας,
πετούμενα περήφανα,  μα και κρυστάλλινα νερά
στους νόμους τους υπάκουαν
Έτσι ήθελε η Φύση.
Τον άνθρωπο δεν όριζαν, αυτές οι εντολές τους.
Μάζευε ολημερίς καρπούς, στοιχεία της φύσης  βάπτισε θεούς,
 το ένστικτο    βοηθός του.
Τον πόνεσαν, τον νοιάστηκαν,
ήθελαν να εκδιώξουν το μαύρο έρεβος του νου.
Και ήλθε εκείνη η νυχτιά, 
στη σιγαλιά του δάσους που ξέρει να κρατάει μυστικά  
απόφαση να πάρουν ο άνθρωπος να  αφυπνιστεί 
Πρώτη η σελήνη έριξε την πιο λαμπρή ιδέα 
που από το θρόνο της θωρεί  ολάκερη τη  Γη,
η Γνώση απ' το παλάτι της το  ερμητικά κλεισμένο, 
πρέπει να ελευθερωθεί ! 

Πέρασαν χρόνοι και καιροί
 κι ο άνθρωπος  εβάδισε στη στράτα της αλήθειας
γνώσεις συσσώρευσε πολλές  στης μνήμης το σεντούκι
Δασκάλους είχε πρόθυμους , τον δίδαξαν, τον μύησαν στα μυστικά της πλάσης
 Μ' αρχές, αξίες, ιδανικά  μπόλιασαν  την ψυχή του.
Αλληλεγγύη, φιλότιμο, ισότης  τι σημαίνει,
δίψασε για το δίκαιο,  για την ελευθερία μάτωσε
μάρτυρας η Ιστορία!

Πέρασαν χρόνοι, αλλάξαν  οι καιροί
 και το σεντούκι σκέπασαν τεράστιοι ιστοί  αράχνης 
άλλες  ιδέες  νεότερες  τον άνθρωπο διδάξαν. 
Την πονηριά,   το όφελος, την απονιά, το χρήμα, 
όλα τα σφετερίστηκε,  τους άλλους να διαφεντεύει 
Τις κοινωνίες έφτιαξε κατά πώς τον συμφέρει
απάνθρωπες και άδικες, '' το κέρδος μου ο χαμός σου''



Έρχονται χρόνοι, νέοι  καιροί
που    νύμφες, νεράιδες , ξωτικά
μαθαίνω πως θα ρθούνε, τη μνήμη να φρεσκάρουνε 
με το φεγγάρι οδηγό στο άρμα του επάνω
για να φωτίσουν  το στρατί  του ανθρώπου που εχάθη
Αυτή ήταν η συμμετοχή μου στο 21ο Συμπόσιο Ποίησης που ομολογουμένως ήταν το πιο ενδιαφέρον από όλες τις απόψεις(αν και κάθε φορά το ίδιο λέω) από τα υπόλοιπα 20.
Το διοργανώνει με απίστευτη όρεξη και επιτυχία η Αριστέα του blog ''Η ζωή είναι ωραία'' αν και έχει αποσυρθεί από το blogging. Την ευχαριστούμε πάρα πολύ γι αυτό.
Πρώτευσε το ποίημα της Μαίρης ''Οι επιθυμίες μιας κουκκίδας''. Συγχαρητήρια Μαίρη . Στη ''Γήνινη ματιά ''της μπορείτε να το απολαύσετε.
Ευχαριστώ θερμά όλους όσους συνταξιδεύσαμε σ' αυτό το όμορφο δημιουργικό δρώμενο.


Και ένα και δυο και τρία ''γκελ''....


Κι έφυγε ο Οκτώβρης. Καλοκαιρινός θα έλεγα. Πες εσύ ανοιξιάτικος μέσα στο φθινόπωρο! Για τον ίδιο καιρό μιλάμε.
Με ζέστη και διάθεση να βρεθούμε στη θάλασσα. 
Και παρέλαβε τη σκυτάλη ο Νοέμβρης. Ας περιμένουμε να μετρήσουμε διαθέσεις του προτελευταίου μήνα του χρόνου!!


Κι ο ουρανός! Καταγάλανος, σαν ένας καμβάς που περιμένει το ζωγράφο του να τον σχεδιάσει.
Α κι εκείνη η πλανεύτρα η θάλασσα..ούτε το καλοκαίρι δεν ήταν τόσο ''λάδι''.


Και ξέρεις τι όμορφα που κάνει γκελ το βότσαλο στη θάλασσα την ακύμαντη; 

 πηγή

Πάντα παίζαμε το παιχνίδι με τα πλακουτσωτά βότσαλα όταν η θάλασσα ήταν ήρεμη, από  παιδιά.
Ένας μεγάλος μας έδινε οδηγίες. Πώς να σταθούμε, πού να στρέψουμε το κορμί, τι βότσαλα να μαζέψουμε και πώς θα είναι η ρίψη μας.


Προσπαθούσαμε με ζήλο όλη η παρέα η καλοκαιρινή. Βρίσκαμε πλακέ μεγαλούτσικα βότσαλα,ελαφριά για να μένουν στον αέρα, να κάνουν πιο πολλά γκελ και παίρναμε θέση. Τα μικρά κορμάκια μας δίπλωναν, προσπαθούσαν να ρίξουν το βότσαλο παράλληλα με το νερό και αν κατόρθωναν το διπλό γκελ πανηγύριζαν. 
Ακόμη και σήμερα που τα μικρά κορμάκια έγιναν μαμάς κορμιά, παίζουμε τα βότσαλα όταν η θάλασσα μας το επιτρέπει.


Λέγεται ότι και σ' αυτό το παιχνίδι υπάρχει ρεκόρ που έχει καταγραφεί στο Γκίνες. 51 αναπηδήσεις! Το πιστεύεις;
Μέχρι σήμερα δεν έχω κάνει πάνω από 4...και όμως είναι διασκεδαστικό.
Ένας μαθηματικός από την Αγγλία υποστήριξε ότι το παιχνίδι αυτό περιλαμβάνει πολύ επιστήμη. Εξισώσεις πρέπει να λύσεις, να λάβεις υπόψη παραμέτρους όπως τον αέρα, το νερό, το βάρος της πέτρας σου, τη θέση του σώματός σου για να πετύχεις 50 γκελ...Εκείνος τα υπολόγισε όλα αυτά και έχει το δικό του ρεκόρ, τις 10 αναπηδήσεις. Βλέπεις; Γι αυτό λέω...
Μην απελπίζεσαι.
Μην υπολογίζεις.
Μην μετράς αναπηδήσεις.
Βρες τις πέτρες σου και όταν η θάλασσα είναι έτσι λεία, παίξε. Είναι απόλαυση.

Επίσης  ...
οφείλω ένα ευχαριστώ στη Μαρία Έλενα για το δώρο που μου έστειλε για τη συμμετοχή μου  στο διαγωνισμό φωτογραφίας που είχε διοργανώσει στο blog της  ''Μαρία Έλενα δημιουργίες''
Ένα ζευγάρι σκουλαρίκια που το έφτιαξε με τα χεράκια της.

Μια όμορφη κάρτα το συνόδευε και τα χρώματα όπως βλέπετε είναι υπέροχα.
Σ' ευχαριστώ πολύ Μαρία Έλενα.
Καλό μήνα σε όλους σας

Το ''Α'' του Σχολείου!



Φθινόπωρο! Σεπτέμβριος !Τα σχολεία άνοιξαν!
Πρώτη μέρα στο σχολείο. Πρώτη φορά σε σχολείο. Πρώτη τάξη. 
Πόσος φόβος, πόσο άγχος, πόση ανασφάλεια!
Η μαμά με κρατούσε από το χεράκι μου. Κι εγώ της το έσφιγγα πολύ, μήπως  και φύγει και τότε εγώ θα...χαθώ!
Κι άλλα παιδάκια, κι άλλες μαμάδες στην αυλή. Η δική μου η μαμά,  προσπαθούσε να με κάνει να γνωριστώ με άλλα συνομήλικα παιδάκια. Δυο τρεις κουβέντες και χωρίζαμε.
Μόνη σαν χαμένη κοιτούσα ολόγυρα.
Χτύπησε το κουδούνι, θα κάναμε σειρές και Αγιασμό. Μετά θα μπαίναμε στην τάξη μας. Τα μεγαλύτερα παιδιά ήξεραν αμέσως τι να κάνουν. Τα πρωτάκια ήταν ένας σωρός με χεράκια απλωμένα στις μαμάδες που απομακρύνονταν  στην άκρη της αυλής.
Κοίταξα τη μαμά μου στα μάτια. Να πάρω δύναμη, να νιώσω ότι δεν είμαι ολομόναχη. Η δασκάλα της πρώτης τάξης έκατσε μπροστά στο μπουλούκι των 6άχρονων καθοδηγώντας  τα να κάνουν σειρά από τρία παιδιά τη φορά. Χωριστά τα κορίτσια, χωριστά τα αγόρια. 
Με έσπρωχναν θυμάμαι και όλο πιο πίσω βρισκόμουν. Κάποια στιγμή ένοιωσα ένα σκούντημα στον ώμο. 
-Κοριτσάκι πώς σε λένε;
-Άννα, εσένα;
-Κατερίνα. Θες να γίνουμε φίλες;
-Αμέ!  είπα αμέσως, χαρούμενη, μια και η νέα μου φίλη θα έδιωχνε τη μοναχικότητά μου μακριά, αλλά και θα με έκανε να νιώθω άτρωτη από τα σπρωξίματα
Η Άννα και η Κατερίνα. Η ξανθομαλλούσα 6αχρονη με τη μελαχρινή, λίγο πιο ψηλή   νέα της φίλη και συμμαθήτρια θα γίνονταν αχώριστες. Ως τα σημερινά χρόνια.
Άρχισε ο Αγιασμός...Χαλάρωσα. Σαν να μεγάλωσα, σαν να ένιωσα σπουδαία που έκανα τα πρώτα μου ανεξάρτητα βήματα.
Μετά μπήκαμε στις τάξεις. Το θυμάμαι... χέρι- χέρι με την Κατερίνα να κάτσουμε μαζί να πιάσουμε θρανίο. 


Θρανία μεγάλα, μονοκόμματα, θέση και κάθισμα ενωμένα που κάθονταν και τρεις μαθητές μαζί.
''Πρώτο  πρώτο θρανίο να βλέπουμε στον πίνακα'' είπα, θυμούμενη τη συμβουλή της μαμάς.
-Α όχι, πηγαίνετε πιο πίσω, εδώ θα κάτσει η κόρη μου με τη φίλη της, μας είπε μια μητέρα. 
Πώς να αντικρούσεις μια μαμά; Και γιατί δεν ήλθε η δική μου μαμά στην τάξη; με έπιασε το παράπονο!
Στη δεύτερη σειρά λοιπόν και δεν πειράζει. Ως ότου μια άλλη μητέρα μας έσπρωξε γιατί ''αυτό το θρανίο είναι πιασμένο''.
Βρεθήκαμε στην τέταρτη σειρά. Καλά ήταν, βλέπαμε και στον πίνακα και δεν μας έβλεπε και η δασκάλα αν κάναμε τη ζαβολιά μας. Όλα αυτά βέβαια  τα είπαμε στο τέλος της χρονιάς που κάναμε τον απολογισμό μας και υποσχεθήκαμε ότι και στη δευτέρα τάξη στο τέταρτο θρανίο θα κάτσουμε. 
Μας μοίρασαν βιβλία. Τα πρώτα μου  βιβλία, τα  ξεφύλλιζα και προσπαθούσα να συλλαβίσω ό,τι ήξερα. Ό,τι είχα μάθει στην προσχολική μου ηλικία. 
Και αναγνωστικό, και Αριθμητική και Πατριδογνωσία.  Μεγάλωσα , το αποδεικνύουν και τα βιβλία. Δικά μου είναι τώρα, σκέφτηκα. Μου τα χαρίζουν γιατί μεγάλωσα, εγώ θα τα διαβάζω, εγώ θα μάθω ό,τι γράφουν. 
''Πω πω πω πόσο μεγάλωσες'' μου είπε η μαμά και ο μπαμπάς όταν είδαν τα βιβλία.
Τι ωραία που χώραγαν στην καινούργια μου τσάντα!
Πόσο βαριά ήταν τώρα η τσάντα μου! 
Και πού θα έμπαινε το κολατσιό μου; Η κασετίνα μου; Τα τετράδια; Νέο άγχος, νέα προβλήματα για το μικρό μου μυαλουδάκι.
Να τα ντύσουμε με μπλε κόλα και να βάλουμε  ετικέτα,  αλλά να μη γράψουμε τίποτε επάνω, είπε η δασκάλα. Μας είπε πολλά, αλλά...πού είναι η μαμά; Θα τα θυμάμαι άραγε;
Και μας έδωσε ένα φύλλο χαρτί για να αγοράσουμε όσα έγραφε. 
Και αυτά τα πολλά θα έμπαιναν στην τσάντα μου; 
Πόσο μεγάλωσα αφού μπορώ να σηκώνω τόσο βάρος!!!
Πρώτη μέρα στο σχολείο
Πρώτη μέρα, υπεύθυνη της ζωής μου
Πρώτη μέρα που συνειδητοποίησα ότι  δεν με πειράζει να μην κρατάω το χέρι της μαμάς.
Κι όταν άρχισαν  τα μαθήματα μετά από λίγες μέρες, θυμάμαι τη δασκάλα μας να μας σηκώνει όρθιους, ένα- ένα παιδί, να μιλήσουμε  με δικά μας λόγια για το Φθινόπωρο!!
''Το φθινόπωρο έχουμε τα πρωτοβρόχια ....'' ξεκίνησα να λέω και η φωνούλα μου έβγαινε σιγανή, αλλά  σιγά σιγά δυνάμωνε  μια και το κεφάλι της δασκάλας έγνεφε καταφατικά σημάδι ότι τα πήγαινα καλά.
Πρώτη τάξη του Δημοτικού!
Σε θυμάμαι σαν να είναι τώρα!


Παίρνει μέρος στο δρώμενο της Μαρίας Νικολάου στο blog  ''Το κείμενο ''   ''Ιστορίες του φθινοπώρου''
 

Τι παραδόσεις θα παραδώσεις

Κεφαλλονίτικος Μπάλος

Μετρούσα καλοκαίρια αρκετά, όταν αποφάσισα ότι έπρεπε τα παιδιά να μάθουν για τις παραδόσεις των παππούδων τους, των γονιών τους.
Φυσικά ακολουθώ τις παραδόσεις όπως τις πήραμε από τους γονείς μας. 
Αλλά ξέρεις τι παρατηρώ;
Πώς σκουριάζουν τα σίδερα από τις καιρικές συνθήκες και την αφροντισιά; Ε, τι κάνεις μετά; Τρίβεις, ξύνεις να φύγει η σκουριά και περνάς με μίνιον για προστασία και μετά βάφεις. Έτσι και με τις παραδόσεις...ξύσε ξύσε τόσες γενιές,  κρατάμε ό,τι είναι διασκεδαστικό και προσθέτουμε νέα στοιχεία που πολλές φορές χάνονται  οι παλιές οι παραδόσεις. Σαν να γεννάμε νέες. 
Είπα κι εγώ ότι πρέπει να ακολουθήσουμε ό,τι μας κληροδότησαν οι παλιοί, να μετέχουμε όλοι μαζί, όλη η οικογένεια, να μάθουμε το πώς και το γιατί, να διατηρήσουμε για να παραδώσουμε στους απογόνους.
Αλλά δεν ήλθαν τα πράγματα όπως τα σχεδίαζα.
Πρώτα ''τρέλανα'' τα παιδιά μου με τη μουσική του νησιού, να τους μάθω τους χορούς, να έλθουν σε επαφή με πολιτιστικούς συλλόγους ''μήπως θα θέλατε να γραφτείτε για να μάθετε τους χορούς;''  Αλλά βαρέθηκαν γρήγορα. 
Έμεινα να περιμένω από τα πανηγύρια για να μάθουν, να γευτούν, να συμμετέχουν στο χορό και  να εξοικειωθούν με τη μουσική...κάτι κατάφερα εκεί. Αλλά μόνο τα καλοκαίρια στο νησί. 
Έψαχνα να μάθω και για άλλες συνήθειες των παλιών και αποφάσισα ότι καιρός είναι να μαγειρέψω και εγώ στην τσερέπα. Τουλάχιστον τα καλοκαίρια. Να διατηρηθεί και η παράδοση στη μαγειρική   και να μάθουν τα παιδιά.
Αυτή είναι η τσερέπα (δυστυχώς όχι δικιά μου)

Βρήκα και τον μάστορα που έφτιαχνε τσερέπες-μεγάλες πήλινες γάστρες (σαν μια λεκάνη ) που σκεπάζει το ταψί.
Πηλός και άχυρο και τέχνη χρειάζεται για να φτιαχτεί.
Εντάξει; Μου είπε. 
Αλλά εκεί άρχισαν οι ενστάσεις. Και πού θα την τοποθετήσουμε; Θέλει ειδικό χώρο γιατί ανάβεις φωτιά για να την κάψεις. Να φτιάξουμε... αμ ξέρεις πόσο θα στοιχίσει; Και άντε πες ότι φτιάξαμε το χώρο, τι θα κάνουμε; Θα καίμε ξύλα για καναδυο ώρες για να κάψει η πήλινη γάστρα μας, ν' αλλάξει χρώμα για να σκεπάσει το φαγητό μας και να ψηθεί από τη θερμότητα της τσερέπας. 
Και ξανά ενστάσεις...Μέσα στο καλοκαίρι, με καύσωνα θα καίμε δυο τρεις ώρες ξύλα ...μα θα με βοηθάνε τα παιδιά. Αμ δε, κι εκεί αντιρρήσεις. Διακοπές κάνουμε όχι να γυρίσουμε στην χειρωνακτική εργασία.


Ενας τέτοιος χώρος χρειάζεται για να μπει η τσερέπα και τα ξύλα που θα την καίνε

Και πού θα μάθεις το πώς να  μαγειρεύεις με τσερέπα; ήλθε η σοβαρότερη ερώτηση. Θα μου μάθει η ανιψιά μας που ξέρει...και γέλασαν πολύ. Μα πάρα πολύ γιατί εκείνη έκανε χρόνια-μου είπαν- παρακολουθώντας τη μητέρα της για να μάθει ...(το ότι είμαι έξυπνη δεν το έλαβαν υπόψη, ε;) 
Και έτσι πάει και αυτή η προσπάθεια. 
Τι άλλο να κάνω; Να μάθουμε να ζυμώνουμε ψωμί...α πα πα κάνουμε δίαιτα δεν τρώμε ψωμί.
Μήπως να μετέχουμε στο πολιτιστικό σύλλογο του χωριού μας; Και θα χάνουμε τα μπάνια μας;
Πάει κι αυτό.
Μετράνε αρκετά καλοκαίρια που παραιτήθηκα από την προσπάθεια να κάνω τα παιδιά μου να μετέχουν στις παραδόσεις του τόπου μας. 
Αλλά τα αφήνω να μαθαίνουν διασκεδάζοντας. Και κάτι αφομοίωσαν.
Η τσερέπα πάντως μου έχει μείνει απωθημένο. Ξέρεις τι νόστιμο είναι το φαγητό εκεί; Να καις με ξύλα την ανασηκωμένη τσερέπα, και μετά να τραβάς τα κάρβουνα, να βάζεις το ταψί σου και να το σκεπάζεις με την καμμένη ''λεκάνη'', να κλείνεις γύρω γύρω με τα κάρβουνα που καίνε και να σιγοβράζει για ένα δίωρο ή τρίωρο ανάλογα το φαγητό!
Νοστιμότερο δεν έχω γευτεί...


Κεφαλλονίτικη κρεατόπιττα