Ατενίζοντας από το μπαλκόνι...


pixabay

 Ο ήλιος βγαίνει δειλά δειλά να μας πει ότι η Άνοιξη άργησε φέτος...
Κι εγώ ρουφώ λίγο ήλιο χαζεύοντας από το μπαλκόνι
Λίγος κόσμος κυκλοφορεί, οι πιο πολλοί με μάσκες, γάντια λατέξ στα χέρια και γυαλιά ηλίου. Κλειστές όλες οι πόρτες για τον ιό...και ο καθένας ελπίζει να μείνει ανέπαφος.
Απέναντι είναι το λογιστικό γραφείο. Ένα γωνιακό κατάστημα που ανακαινίστηκε πριν ένα χρόνο. Με τα ρολά κατεβασμένα τόσο όσο να μην μπαίνει πελάτης. Κατεβασμένα τόσο όσο για να χωράνε τα χαρτιά και οι φάκελοι των πελατών που περιμένουν με τη σειρά τους έξω στο πεζοδρόμιο να τους αναλάβει ο λογιστής από μέσα.
Τρεις τέσσερεις μαζεμένοι απέξω με ένα μέτρο απόσταση ο ένας από τον άλλον και συζητούν.
Ο λογιστής πλησιάζει το κατεβασμένο ρολό. Από μέσα...
Ο πελάτης που έχει σειρά , με τη μάσκα του και τα γάντια, του δίνει το φάκελό του, απέξω. Ξεφυλίζει ο λογιστής, ρωτά, παίρνει απαντήσεις και ο πελάτης αποχωρεί.
Ο επόμενος...


pixabay

Δεξιά να η κοπέλα με τον όμορφο σκύλο της στην καθημερινή της βόλτα
Γάντια, γυαλιά και μάσκα...Στο χέρι το λουρί του κάτασπρου πανέμορφου σκύλου της που είναι γιγαντόσωμος και με κάνει να αναρωτιέμαι κάθε φορά πώς τον κουμαντάρει. Κοιτάζει τους μαζεμένους πελάτες στη γωνιά.
Κοντοστέκεται...Αποφασίζει ότι δεν πρέπει να περάσει ανάμεσά τους.
Μεγάλο το ρίσκο.
Περνάει απέναντι. Χάνεται από το οπτικό μου πεδίο ως ότου τη δω ξανά απέναντι, αλλά πιο κάτω από το λογιστήριο. Πέρασε και αυτόν το σκοπελο.
Δεν είναι εποχή να ρισκάρουμε.


pixabay

Στη γωνία ακριβώς παρουσιάζεται μια κυρία. Σκυφτή για να φτάνει το χερούλι του καροτσιού της γεμάτο με σακκούλες από το μάρκετ.  Ένα καρότσι που το τσουλά σαν το καρότσι μωρού, που έχει 4 ρόδες. Φορά μάσκα κι εκείνη. Και γάντια.
Προχωρά με περισσότερο θάρρος δίπλα από τους πελάτες του λογιστηρίου.
Μεγάλης ηλικίας. Φτάνει στο φανάρι. Σταματά. Τεντώνει το κορμί της και τη νοιώθω που παίρνει βαθιά ανάσα... Αχ να φτάσει στο σπίτι της να ξεκουράσει το κορμί γιατί μη νομίζεις, το καρότσι θέλει κόπο για να το κουμαντάρει τόσο γεμάτο. Και της είπαν ότι ανήκει στην ευαίσθητη ομάδα. Άραγε ζει μόνη; Αραγε δεν έχει παιδιά να της ψωνίσουν; 
Αραγε φοβάται; Τι να σκέφτεται ;


pixabay

Απέναντι σταματά μια μηχανή. Ο οδηγός της με το κράνος  στο κεφάλι κατεβαινει. Πίσω του μια κοπέλα κατεβαίνει κι εκείνη. Με μάσκα και οι δυο.Γαντοφορεμένοι και οι δυο.Τακτοποιεί στη μπαγκαζιέρα του το κράνος της συνεπιβάτιδάς του. Ανεβαίνει στη μηχανή. 
Συζητούν. Εκείνος κουνά καταφατικά το κεφάλι. 
Εκείνη φεύγει τρέχοντας. Χάνεται στην είσοδο της πολυκατοικίας της
Εκείνος περιμένει.
Εκείνη επιστρέφει με μια σακκούλα στο χέρι. Η μάσκα στο πρόσωπο ...
Του δείχνει ένα τάπερ. Θα του δίνει φαγητό...
Τακτοποιεί εκείνος τη σακκούλα και κουνά το χερι του σε αποχαιρετισμό
Εκείνη κάνει ένα δισταχτικό βήμα πίσω...ξανά μπροστά και χώνεται στην αγκαλιά του. Ακουμπά στο στέρνο του το κεφάλι της το μασκοφορεμένο. Εκείνος της χαιδεύει την πλάτη με το γαντοφορεμένο χέρι.
Τον χαιρετά και ακουμπά στη μάσκα το χέρι της με το λατέξ, του στέλνει ένα φιλί που εκείνος το ανταποδίδει με τον ίδιο τρόπο.
...Η αγάπη ξεχυλίζει από τη μάσκα και τα γάντια. Μα φοβάται τον ιό. 
Νέα δεδομένα, νέος τρόπος να ζεις.

Αγάντα ...θα περάσει κι αυτό!


Μπαίνουμε στον Απρίλη! Δυο βδομάδες ακόμη για να δουμε αν απέδωσαν τα μέτρα περιορισμού του ιού! Έτσι λένε οι ειδικοί λοιμωξιολόγοι και εμείς πρέπει οπωσδήποτε να υπακούσουμε.
Έγκλειστοι λοιπόν.
Μείνετε σπίτι, μας προτρέπουν. Για το καλό μας. Για το καλό των γύρω μας.
Η ανευθυνότητα σκοτώνει, το είδαμε.
Όμως... το ότι δεν θα είμαστε οι ίδιοι μετά τη λήξη του κορωνο-εγκλεισμού είναι γεγονός.
Το αν θα έχουμε πάρει ένα μάθημα ως πολίτες, αλλά κυρίως ως κυβέρνηση που ψηφίζεται για να διαχειρίζεται, εκ μέρους των πολιτών, όλα τα θέματα που τον απασχολούν είναι ελπιδοφόρο.
Το αν θα βγούμε αλώβητοι, είναι αισιόδοξο σενάριο.



Αλλά πολλά τα μηνύματα που παίρνω από τηλεφωνική επικοινωνία ή διαδικτυακή από φίλους, συγγενείς, γνωστούς,ότι ο εγκλεισμός είναι έτοιμος να μας διαλύσει ως άτομα, τις  σχέσεις μας μεταξύ μας, ως γονείς, ως εργαζόμενους.
''Μου έχουν σπάσει τα νεύρα...'' είναι μια φράση που ακούω κατά κόρον.
Ζευγάρια  που εργάζονται από το σπίτι και ο εκνευρισμός του ενός ξεσπάει στον έτερον ήμισυ, είναι το ένα.
Γονείς που η μαμά είναι με άδεια για να προσέξει τα παιδιά που δεν έχουν σχολείο, ακούει τα παράπονα του συζύγου που εργάζεται στο σαλόνι και δεν τον αφήνουν οι φωνές και τα παιχνίδια των παιδιών, που ''δεν κατανοούν και σε οδηγούν να γίνεις βίαιος'', είναι το δεύτερο.
Ζευγάρια που αποξενώνονται γιατί ο ένας εργάζεται έξω και ίσως...ισως φέρνει τον ιό στο σπίτι γι αυτό και απομονώνεται, είναι το τρίτο
Καυγάδες συχνοί είναι ένα ανησυχητικό τέταρτο μήνυμα.
Θέλεις και άλλα που αποκόμισα; 
Νοσοφοβία...
Μικροβιοφοβία...
Δηλαδή θα φύγει ο ιός (αντε και πότε)...και θα μείνουμε με  κατάθλιψη και με ψυχολογικά προβλήματα;
Θα τρέχουμε για διαζύγια;
Μάλιστα άκουσα και για τη γραμμή για ψυχολογική τηλε-στήριξη που ξεκίνησε και από την πρώτη μέρα χιλιάδες οι ενδιαφερόμενοι.


Αγάντα παιδιά...λίγη θέληση και ας κάνουμε στην άκρη το άγχος μας. Η αγάπη δεν μπορεί να σβήσει από ατομισμό και φόβο...
Αγάντα...
Το ίδιο είπα μέσα μου χθες το βράδυ που έστρωσα την πράσινη τσόχα να παίξουμε θανάση...με βότσαλα, όχι με χρήματα μην ανησυχείς.
Οι τρεις μας, παίξαμε ως αργά και περάσαμε όμορφα
Στην αρχή όμως που μου έριξε πάνω στο τραπέζι το ποτήρι με το περιεχόμενό του ο άντρας μου ύψωσα φωνή για μια στιγμή, αλλά αμέσως σκέφτηκα...Σιγά μη σε νοιάξει τώρα το τραπέζι και το τραπεζομάντηλο. Για τον άντρα σου πρόκειται.
Ας πρυτανεύσουν τα θετικά συναισθήματα
Σε πόλεμο είμαστε.
Και με τον ιό αλλά και με όλα τα αρνητικά που ίσως μας συνθλίβουν.
Ας μην τα αφήσουμε!
Καλό μήνα να έχουμε!
Ευχές για έναν ''αναίμακτο'' μήνα!



Μαξιλάρι ασφαλείας...και γρήγορα

πηγη

Τι μαξιλάρι χρησιμοποιείς για να κοιμάσαι; Μαλακό; πουπουλένιο; Ανατομικό;  Υποαλλεργικό;

Ήξερες ότι οι αρχαίοι Κινέζοι πίστευαν ότι τα μαλακά μαξιλάρια στερούσαν τον οργανισμό από την ενέργειά του και δεν έδιωχναν τους δαίμονες που απειλούσαν τους ανθρώπους;
Γι αυτό χρησιμοποιούσαν σκληρά μαξιλάρια ...Οι αρχαίοι Κινέζοι όμως. Τα χρόνια πέρασαν και ξέχασαν. Έτσι τα μαλακά μαξιλάρια μπήκαν στη ζωή τους. Και να ο δαίμονας που τους χτύπησε την πόρτα και ταξίδεψε και σε όλες τις χώρες! Με θράσος και βουλιμία  μας έχει κλείσει στα σπίτια. Και όποιον βρει ελεύθερο και άνετο τον γλυκοφιλεί.... ο δαιμονισμένος. 
Αλλά για τα μαξιλάρια λέγαμε.

Πού λες, τα μαξιλάρια αναγκάστηκαν οι άνθρωποι να τα ανακαλύψουν/χρησιμοποιήσουν για να μη μπαίνουν -λένε-ζουζούνια και μικροοργανισμοί στη μύτη τους, στα αυτιά τους ή στο στόμα τους. Πρώτα ήταν μια απλή πέτρα. Σκέψου πονοκέφαλοι το πρωί. 





 Υπήρχαν και ξύλινα μαξιλάρια.Οι Αιγύπτιοι τα χρησιμοποιούσαν για να στηρίζουν το κεφάλι τους που πίστευαν ότι είναι το σημαντικότερο μέρος του σώματος του ανθρώπου.


Σιγά σιγά έγιναν μαλακότερα.Και μην νομίζεις ότι είναι απλό να αγοράσεις το σωστό μαξιλάρι. Φυσιοθεραπευτές και ορθοπεδικοί υποστηρίζουν ότι ένα πολύ μεγάλο ποσοστό  ασθενών τους έχουν προβλήματα εξαιτίας κακής χρήσης ή κακής αγοράς μαξιλαριού.Αυτά σήμερα...

Τότε, στην Ευρώπη της  ιστορικής εποχής, τα μαξιλάρια τα θεωρούσαν ένδειξη αδυναμίας. Για να καταλάβεις πόσο σκληροτράχηλοι ήθελαν να δείχνουν οι Ευρωπαίοι άντρες και μάλιστα οι Άγγλοι, που ο τότε βασιλιάς τους ο Ερρίκος ο Η', ξέρεις, αυτός  που παντρεύτηκε 5-6 φορές και μάλιστα δυο από τις συζύγους του κατέληξαν στο ικρίωμα; αυτός ναι...απαγόρευσε στο βασίλειό του τη χρήση μαξιλαριών. Μπορούσαν μόνο οι εγκυμονούσες να τα χρησιμοποιούν.
Με τη βιομηχανική επανάσταση, το μαξιλάρι καθιερώθηκε αφού μπήκε στη ζωή μας σε ποσότητα και ποιότητα. Και αποκτήσαμε  όλων των ειδών και  χρηστικά αλλά και διακοσμητικά μαξιλάρια.

Φτιάξαμε μαξιλαράκια μικρά και μεγάλα για κάθε χρήση, ακόμη και για καρφίτσες.
Παίξαμε και μαξιλαροπόλεμο τόσες φορές μικρά παιδιά.
Εφηύραμε και ''μαξιλάρι'' ασφαλείας. Μικρό ή μεγάλο σε περιόδους οικονομικής ύφεσης. 

Μα τώρα, ένα  μαξιλάρι ασφαλείας χρειαζόμαστε και δεν έχουμε σ' αυτή τη φάση που περνάμε.Όχι δάνειο, όχι χρήματα για την οικονομική ύφεση που θα αντιμετωπίσουμε, αλλά φάρμακο, όπλο για τον ιό που απειλεί τις ζωές μας. Προσπαθούν να το δημιουργήσουν βέβάια... αλλά μέχρι τότε μήπως να κοιμόμαστε σε σκληρά ή πέτρινα μαξιλάρια; Μπας και διώξουμε το δαίμονα που μας κατατρέχει.    Αντέχουμε; 
Προς το παρόν, κλείνουμε την πόρτα στο δαίμονα, ίσως δεν μας βρει … μένουμε σπίτι και εν τω μεταξύ θα βρεθεί το μαξιλάρι ασφαλείας για το καλό όλου του κόσμου!Έχε πίστη!