Μια νύχτα με βροχή / Φωτο-Συγγραφική Σκυτάλη #3

πηγή


Νύχτωσε πια. Ο ουρανός βαρύς   και  θεοσκότεινος είχε κατέβει χαμηλά, λες και ήθελε να αγγίξει τη γη. Κι εκείνος περπατούσε με σκυφτό το κεφάλι  χωρίς σκοπό, χωρίς προορισμό. 
Οι σκέψεις  άναρχες σφυροκοπούσαν το μυαλό του και  ξαφνικά χάνονταν , αφήνοντας το μαύρο του ουρανού να παίρνει τη θέση τους.
Ένα ερώτημα μόνο στροβιλιζόταν μέσα του δημιουργώντας δίνες που  απειλούσαν να ρουφήξουν κάθε του ενέργεια   ''πώς συνέβη όλο αυτό;''
Η βροχή όταν ξεκίνησε έδειξε τις  άγριες διαθέσεις της. Κι εκείνος συνέχισε να περπατά με τον ίδιο ρυθμό. Το νερό της βροχής γρήγορα σχημάτισε  ρυάκια στο πλάι του δρόμου. Και τα φώτα των αυτοκινήτων που περνούσαν  αραιά και που, τον τύφλωναν στο άσκοπο περπάτημά του.
Ράπισμα η κάθε σταγόνα στο πρόσωπό του μα δεν τον ένοιαζε. Η απελπισία είχε αγκαλιαστεί με τον καιρό και τον απειλούσε. 
Παράπαιε από τη βροχή, από τον πόνο του νου και της ψυχής , από την κούραση. Ήδη περπατούσε πολλές ώρες. 
Ένα χέρι τον τράβηξε στην άκρη. Τα ‘χασε. Γύρισε να δει την αιτία που παραπάτησε, προετοιμασμένος ότι κάτι κακό συνέβαινε.
''Έλα, βρέχει καταρρακτωδώς δεν το πρόσεξες;’’  του είπε ένας μεσήλικας με χοντρό  παλτό που του έπεφτε μεγάλο  στο σώμα   και καπέλο κάπως τσαλακωμένο   στο κεφάλι . ''Έλα εδώ στη στοά, φαίνεσαι να ταξιδεύεις σε άλλους κόσμους . Έλα έχουμε  και φωτιά να ζεσταθείς''
Κοίταξε τη στοά ανάμεσα στα  δυο κτίρια, με μαγαζιά κλειστά. Καθισμένοι καταγής  ήταν τρεις  άντρες πάνω σε κουβέρτες,  με ένα τενεκέ στη μέση που ανάβλυζε μυρωδιά ενοχλητική από όσα έκαιγαν για να ζεσταθούν.
''Κάτσε εδώ κοντά στη φωτιά να στεγνώσεις. Όπως πήγαινες καλή κατάληξη δεν θα είχες''
Αφέθηκε αν και  κοιτούσε τριγύρω του περίεργα. Με το καλοραμμένο του κουστούμι,που  ήταν μούσκεμα από τη βροχή, ξεχώριζε από την υπόλοιπη παρέα με τα τσαλακωμένα και παράταιρα ρούχα. 
Του έδωσαν ένα χαρτόνι και μια κουβέρτα να καθίσει. Το κρύο τσουχτερό και τα βρεγμένα επάνω του το έκαναν πιο έντονο.
''Πάρε να πιεις να ζεσταθείς. Μπορεί να έχεις συνηθίσει το ακριβό κρασί αλλά τέτοια ώρα είναι καλό και αυτό εδώ. Θα σε ζεστάνει  και θα πάρει μερικές έγνοιες να τις πνίξει στο κατακάθι   του'' του είπε κάποιος από την παρέα.
Κάθισε κάτω , δίπλα στη φωτιά, σκεπάστηκε με την κουβέρτα και ήπιε από το ίδιο μπουκάλι που έπιναν όλοι. Κάτι πρωτοφανές για εκείνον, αλλά αυτήν τη  βραδιά δεν τον ένοιαζε. 

Δεν μιλούσε. Κανείς δεν τον ρώτησε τίποτε. Μιλούσαν μεταξύ τους  και οι ώριμες σκέψεις τους, οι γεμάτες σοφία  συζητήσεις τους, απέσπασαν το νου του από όσα θλιβερά συνέβησαν πριν ...αιώνες ή  ...ώρες;
Μπισκότα και  λίγο ψωμί , ένα μήλο, δυο τρία πορτοκάλια προστέθηκαν  στο τρατάρισμα που   συνόδευε το κρασί. 
Φιλόξενοι,  μόνοι    και  άστεγοι.... και απόψε ήταν η δική του παρέα. Κι ένιωθε ζεστά κοντά τους, ασφαλής και σίγουρος ότι ήταν κάποιος άλλος αυτός που πονούσε.
''Εδώ κοιμάστε;'' ήταν το πρώτο πράγμα που τους ρώτησε. 
''Καμιά φορά, αλλά αν κάνει πολύ κρύο πάμε στου Δήμου τις υποδομές, τρώμε και στα συσσίτια, εντάξει είναι, παρέα κάνουμε οι 4 μαζί   και... καλά περνάμε.''
Μα τι του λένε; Περνάνε καλά με το να μην έχουν πού να κοιμηθούν, ένα δικό τους χώρο να ζεσταθούν,   τρώνε εξαιτίας φιλανθρωπίας  και περνάνε καλά; Εκείνος ζούσε σε άνετο σπιτικό  με   τη γυναίκα του  και ποτέ δεν είπαν ''καλά περνάμε''!
''Ξαναγύρισες στις ίδιες σκέψεις έτσι; '' τον ρώτησε ο μεσήλικας ''Φαίνεται από το ύφος σου. Άκου παλικάρι μου, δεν ξέρω τι σε τρώει απόψε, ούτε ξέρω ποιος είσαι,  αν και φαίνεσαι να είσαι καλοστεκούμενος,  αλλά αν δεν υπάρχει θέμα υγείας όλα τα προβλήματα λύνονται, το ξέρεις έτσι;''
Το κούνημα του κεφαλιού ήταν η μόνη ένδειξη ότι ο νέος άντρας άκουγε, ότι ήταν εκεί, αλλά η λαλιά είχε δεθεί κόμπος στο λαρύγγι του. Το ήξεραν , το έβλεπαν.


Σώπασαν. Ο ήχος της βροχής και το τριζοβόλημα της φωτιάς ήταν οι μόνοι ήχοι εκεί στη στοά της φιλοξενίας.
Και ξαφνικά άρχισε να μιλά...
''Ο αδελφός μου, το αίμα μου, το άλλο μου μισό έπεσε νεκρός δίπλα μου. Στην εταιρεία μας την ώρα  του meeting. Καρδιακή προσβολή η αιτία θανάτου. Καρδιακή προσβολή σε έναν 30άχρονο υγιέστατο χωρίς ιστορικό οικογενειακό; Κι όμως...
Έφυγε... πριν δυο μήνες. Ξαφνικά ....έφυγε... αδύνατον να περιγράψω το σοκ της απώλειας. Άφησε γυναίκα και παιδιά μόνους να προσπαθούν να διαχειριστούν το χαμό. Κι εγώ;  Να μην μπορώ να πιστέψω''.
Κάποιο χέρι τον χτύπησε απαλά στην πλάτη... Ένα ''κουράγιο'' ακούστηκε ψιθυριστά από 4 στόματα. Και βρήκε το κουράγιο να συνεχίσει.
''Δεν ήξερα τίποτε όμως από ό,τι θα ακολουθήσει. Πριν λίγες ημέρες με κάλεσε η Εφορία για να με ρωτήσει αν αποδέχομαι την κληρονομιά του.
''Έχει γυναίκα και παιδιά'' είπα. ''Γιατί ρωτάμε εμένα;''
''Τα παιδιά ανήλικα και η σύζυγος δεν αποδέχθηκε την κληρονομιά του''
Τα ‘χασα. Μα τι λένε;
''Γιατί;''
''Γιατί όταν αναλάβετε ό,τι κληρονομήσατε θα αναλάβετε και όλες τις ευθύνες των πράξεών του''
Τότε  ήταν  που  σάστισα. Ποιες ευθύνες; Τι απορρέει από την αποδοχή κληρονομιάς; 
 Οι σκέψεις του έγιναν  γράμματα πάνω στο μαυροπίνακα των ματιών του. ''Μου εξήγησαν...''
'' Ο αδελφός σας ελέγχθηκε  από την Υπηρεσία Οικονομικού Εγκλήματος''. 
Σιγή χωρίς καν ανάσα... τα μάτια ορθάνοιχτα και το στόμα προσπαθούσε να ρουφήξει αέρα.
 ''Εμπλέκεται   σε σκάνδαλα  πολλών εκατομμυρίων με εικονικές εταιρείες και offshore. Του είχε επιδοθεί ειδοποίηση για ανάκριση. Αλλά η είδηση του θανάτου του ήλθε αντ' αυτού''. 
''Κόντεψα να σωριαστώ.  Το σοκ ήταν μεγαλύτερο από το σοκ του χαμού του. Έμαθα όλα όσα τον αφορούσαν. Τώρα καταλάβαινα  την αιτία θανάτου του. Την ίδια ημέρα είχε πάρει ειδοποίηση για να παρουσιαστεί στον ανακριτή. Και δεν άντεξε, γιατί ήξερε....  Καταλαβαίνετε;   Η μισή εταιρεία του ανήκε.  Η οικογένειά του έπαψε να μου μιλά λες και ήξερα. Λες και ήμουν υπαίτιος... Επειδή ήμουν αδελφός του;  Ο ανακριτής επίσης με ανέκρινε. Δεν είχα ιδέα. Δεν είχα καταλάβει το παραμικρό. Και φυσικά δεν αποδέχθηκα την κληρονομιά του. Τώρα θα πρέπει να πουληθεί το σπίτι του, το εξοχικό του, ό,τι καταθέσεις έχει θα δεσμευτούν, αλλά θα πουληθεί και η μισή εταιρεία για να πληρωθούν όλα όσα θα επιβληθούν''

Χείμαρρος η διήγησή του.Ψίθυρος η φωνή του. Η ανάσα του γρήγορη.  Φαινόταν να ξαναζεί   όσα τον πλήγωναν...
''Ο αδελφός μου...ο δικός μου αδελφός ήταν κάποιος άλλος. Δεν τον ήξερα. Δεν ήξερα το άλλο μου μισό. Κατέστρεψε τον εαυτό του και την οικογένειά του αλλά και εμένα.  Σήμερα μπήκε εμπειρογνώμονας για τα ελέγξει την εταιρεία.  Από εκείνη την ώρα περπατώ... ούτε ξέρω πού βρίσκομαι, ούτε τι θα γίνει παραπέρα. Η ζωή έπαψε να είναι πια η ίδια. Και ο αγώνας για να ξεπεράσουμε το χαμό του    αλλάζει χρώμα και μέγεθος. 
Ο δικός μου αδελφός... δεν το πιστεύω... ''επανέλαβε ξανά και τα δάκρυα, σαν τις σταγόνες της μπόρας που μαινόταν δυο βήματα παραπέρα, ξεχύθηκαν  επιτέλους να  ξεπλύνουν την απογοήτευση, τον πόνο, το χαμό.
Τα δάκρυα έγιναν λυγμοί όταν μια αγκαλιά τον έσφιξε δυνατά με την οσμή της φωτιάς αλλά και του κρασιού  να του καίει τα ρουθούνια.
Μια αγκαλιά που μετέτρεψε  τους λυγμούς σε λύτρωση μουσκεύοντας το παλτό που έπεφτε μεγαλύτερο στο σώμα του μεσήλικα!

Aυτή είναι η συμμετοχή μου στη Φωτο-Συγγραφική Σκυτάλη #3 που διοργανώνει η Μαίρη  μας με τη ΓΗΙΝΗ ΜΑΤΙΑ της.


Την σκυτάλη παρέλαβα με την εικόνα της Αννέτας μας και με την υποχρεωτική λέξη ''αγκαλιά''.
Ελπίζω να μην κουραστήκατε διαβάζοντας, γιατί μετά την κατάργηση του ορίου των λέξεων, λίγο πριν τη συμμετοχή μου, από τη Μαιρουλίτσα μας, έπαψα να μετράω. Και χάρηκα πολύ γι αυτό ( Εξ ου και το Μαιρουλίτσα!)

Προσπάθησα να περάσουν οι ημέρες για να αναρτήσω, για να ηρεμήσουν λίγο οι επόμενες και να ξεκουραστούν από το ''τρέξιμο'' οι προηγούμενες.

Είχα λοιπόν κάποιες εμπνεύσεις. Μάλιστα η μία είναι και χιουμοριστική και θα την αναρτήσω εκτός Σκυτάλης κάποια στιγμή. Προτίμησα αυτό το διήγημα ως επίσημη συμμετοχή, γιατί με την ιστορία του δείχνει αυτό που ''πήρα'' από την εικόνα, δηλ την αξία της αγκαλιάς και τη διαφορετικότητα. Ήθελα ο ήρωάς μου να έχει κάποιο μεγάλο, για εκείνον, πρόβλημα (γιατί στα προβλήματα αξίζει πιο πολύ η αγκαλιά), αλλά η αγκαλιά να του δοθεί από διαφορετικούς συνανθρώπους μας, στερημένους και περιθωριοποιημένους. Ήθελα,   για να φανεί η αξία της αγκαλιάς, το πρόβλημα να μην προκαλεί οίκτο, ούτε παρηγοριά που θα δινόταν από όλους μας. Έχει αξία η αγκαλιά, όπως πιστεύω, γιατί δόθηκε για ένα πρόβλημα που θα μπορούσε κάλλιστα να προκαλέσει και συναισθήματα θυμού ή ικανοποίησης εξαιτίας  συναισθήματος εκδίκησης των απόρων  απέναντι στον οικονομικά ευκατάστατο  (σκεφθείτε πώς θα μπορούσε να φανεί στους άστεγους το πρόβλημα : απατεώνας αδελφός, οικονομικές ατασθαλίες οικονομικά ευκατάστατων ανθρώπων, οδυρμός και πόνος γιατί πιθανόν να χαθεί η βάση της καλής ζωής κλπ).

Ευχαριστώ Αννέτα μου για την εικόνα σου και ελπίζω να σε ικανοποίησε η συμμετοχή μου.

Δίνω τη σκυτάλη στον Γιάννη μας  με τη  λέξη -κλειδί ''ΑΠΑΤΗΛΟΣ/Η/Ο'' και με την εικόνα:

pixabay
  Καλή επιτυχία Γιάννη!

Μιαν άνοιξη που περιμένουμε/ προσκληση -συμμετοχή





Άνοιξη είναι η παιδική ηλικία του έτους. - Άλφρεντ Τέννυσον

Και ποιος δεν αγαπά ένα παιδί;  Ποιος δε λατρεύει την παιδική ηλικία;
Με τα νάζια της, την αγνότητά της, τα γελάκια της, ακόμη και τη γκρίνια της!!!
Πόσες φορές  δεν ανασκαλεύουμε τις αναμνήσεις μας και ταξιδεύουμε στο τότε της παιδικής μας ηλικίας, που τόση ξεγνοιασιά είχε και τόση ομορφιά αφτιασίδωτη που χάθηκε...
Αυτή είναι η άνοιξη...
Ξεκινά στις 21 του μήνα επισήμως, αλλά είναι ήδη εδώ. Την περιμέναμε  με χαρά και ανυπομονησία, την υποδεχθήκαμε με χαμόγελα και ανοικτές αγκαλιές, όπως της αρμόζει.
Είναι η εποχή που αγαπώ λίγο περισσότερο από τις άλλες. Όλες οι εποχές   έχουν τη δική τους χάρη, αλλά η άνοιξη έρχεται μετά από το χειμώνα, που φέτος ήταν ιδιαιτέρως βλοσυρός.
Μετά το κρύο, βλέπεις ήλιο που σε ζεσταίνει σαν χάδι μητρικό.
Μετά τη συννεφιά, βλέπεις καθάριο ουρανό τις περισσότερες ώρες της ημέρας. Ακόμη και τα σύννεφα γίνονται πιο αφράτα τις ανοιξιάτικες ημέρες.
Μετά το λήθαργο της φύσης, βλέπεις τη ζωή να ξυπνά, τα μπουμπούκια ξεκινούν ένα νέο ταξίδι, ένα νέο κύκλο ζωής.


Αν και τα φυτά είναι όντως ταλαιπωρημένα από του χειμώνα τα ραπίσματα, η ζωή καλά προφυλαγμένη άντεξε  και συνεχίζει το ταξίδι της.
Ακόμη και όσα πίστεψες ότι πέθαναν, εκείνα αναγεννώνται και μεγαλώνουν από την αρχή. 



 Αγαπώ την Άνοιξη όχι μόνο γιατί η φύση ξανά ζει,( κι ας μην έπαψε ποτέ να ζει), όχι μόνο γιατί τα πουλιά έρχονται να χτίσουν τις φωλιές τους εδώ, όχι μόνο γιατί ο ήλιος σου φτιάχνει τη διάθεση, αλλά γιατί για μένα σηματοδοτεί την αλλαγή.
Ξεφεύγεις από ό,τι άσχημο και μελαγχολικό που ο χειμώνας με το γκρίζο του   επηρεάζει. Τα χρώματα ζωντανεύουν στη φύση και εγώ ζωντανεύω μαζί τους.




Η γη γεμίζει αγριολούλουδα που ξεπετάγονται ακόμη και στα ριζά του βράχου. Είναι σαν να ακούς μουσική τριγύρω, μουσική ζωής. Είναι σαν να έφυγε ένα βάρος και ανάλαφροι ξανασχεδιάζουμε το αύριο. Είναι σαν να ελευθερώθηκες λες και ήσουν σκλαβωμένος.
Ακόμη και  τα προβλήματα αποκτούν μικρότερες διαστάσεις, ακόμη και  στα δύσκολα γεμίζεις αισιοδοξία και ελπίδα ότι θα τα υπερνικήσεις!



Και τόσα μπουμπούκια θαυμαστά, που ξέρεις ότι θα σου προσφέρουν φρούτα λαχταριστά είναι παρόντα και το μόνο που θέλεις είναι ο άνεμος να είναι ευγενικός  μαζί τους και να τα αφήσει ν' ακολουθήσουν το πεπρωμένο τους.



Και η θάλασσα! Τόσο γαλήνια... Δεν μπορεί, θα σκέφτεσαι όπως κι εγώ, ότι σε τρεις μήνες θα έλθει η εποχή της. Γιατί η άνοιξη είναι προπομπός του καλοκαιριού. Της ανεμελιάς. Της διασκέδασης.
Η άνοιξη μας διδάσκει τους κύκλους της ζωής. Μας μαθαίνει να υπομένουμε τις δυσκολίες και ξανά όρθιοι ν' ακολουθήσουμε το δρόμο μας. Η άνοιξη μας γεμίζει αισιοδοξία, όρεξη για δημιουργία, για αλλαγές στη ζωή μας, για θετική ματιά σε κάθε μας βήμα.
Αυτήν την άνοιξη περιμένω κάθε χρονιά. Της ανανέωσης!
Πάμε λοιπόν στη φύση, στο σπιτικό της άνοιξης, να νιώσουμε και να γευτούμε με κέφι και χαμόγελα  τα δώρα που απλόχερα σκορπά! 





Αυτή είναι η συμμετοχή μου στην όμορφη ιδέα της Μαρίας και του blog της ''Μια ματιά στον ήλιο με γιορτινά''
Μιαν άνοιξη που περιμένουμε... (Σκέψεις και Εικόνες # 7)




Χουχουλιάζω μαζί σας



Κρύο!
Χιόνι , Βροχή!
Άνεμος δυνατός!
Η Ωκεανίς είναι εδώ! Και τελείωσαν και τα γράμματα της ΑΒ, άντε ξανά  από την αρχή!
Φέτος ο χειμώνας είναι ιδιαιτέρως γαλαντόμος. Δεν άφησε γωνιά της χώρας μας να μην τη φιλέψει με τα δώρα του.  Έτσι για να μην παραπονιόμαστε όπως για τον τεμπέλη περσινό χειμώνα.
Μερικά μπουμπουκάκια στη γλάστρα μου θρασύτατα έκαναν την εμφάνισή τους αλλά τιμωρημένα τα βλέπω σήμερα.  Ποιος τους είπε ότι μπορούν αυτά  μόνα τους,να φέρουν την Άνοιξη;  
Τα περιστέρια της γειτονιάς Απάγκιο ψάχνουν από το δυνατό βοριά. Κουλουριασμένα στη γωνιά, προφυλαγμένα με τις φτερούγες τους υπομένουν της φύσης τα καπρίτσια.
Και ο αγέρας λυσσομανά. 
Δοκιμάζει πόσο ανθεκτικά είναι τα κλαδιά και τα λίγα φύλλα που  ακόμη στέκουν γερά,τώρα τα σκορπά on the up and up!  
Τι κρίμα να μην μπορώ να επισκεφθώ τη φύση και  Φωτογραφικά Μονοπάτια να σας χαρίσω!
Μα αυτά είναι τα τερτίπια του καιρού. Εκφράσου του λέει η φύση. Κι εκείνος εκτονώνεται χαρίζοντάς μας όλο το αλφάβητο ακραίες καιρικές διαθέσεις!
Κι οι άνθρωποι μένουν στα ζεστά  . Η οικογένεια  γύρω από το τζάκι απολαμβάνει το τριζοβόλημα του ξύλου που φουντώνει τη φωτιά.
Κι εγώ ονειρεύομαι καλοκαιρινές διακοπές πλάι σε θάλασσες με Σμαραγδένια νερά και έναν ήλιο λαμπερό !
Μ' αρέσουν όλες οι εποχές, αγαπώ  και το χιόνι και τη βροχή αλλά πολύ κράτησε ο χειμώνας! 
Ώρα να φύγει...



Βέβαια ο χειμώνας με το κρύο του είναι   εποχή για Δημιουργία! Έτσι, για να μην περνάει ο καιρός άσκοπα, για να απολαμβάνουμε τα  Δια χειρός ...έργα μας. Κι εγώ μην νομίζεις ότι τεμπελιάζω, ότι μόνο ονειρεύομαι ένα κουμπί στο φεγγάρι. Δραστηριοποιούμαι όπως μπορώ. Για να καμαρώνω ως Craftartista  σε φίλους και γνωστούς.  ΄Οχι δεν είναι έπαρση, καμαρώνω για τους κόπους μου και για τα αποτελέσματά τους. Handmade by Nikol θα βάζω στα έργα μου ...α όχι συγνώμη by Anna ήθελα να γράψω. Άννας δια χειρός εκ του Αννίκας ...δια χειρός. Δεν είναι κακό, δεν είναι!!
 Και το εργαστήρι μου γεμάτο ιδέες προς υλοποίηση. Μόνο ταμπέλα δεν έχω βάλει στην πόρτα , αλλά θα γίνει κι αυτό. Ξέρεις, κάτι σαν αυτό σκέφτομαι L'atelier de  Marie Anne. Ωραία ιδέα δεν είναι; Ξέρω θα με πεις Drastiria και είμαι, χρόνος να μην πηγαίνει χαμένος, το μότο μου.
Που λες ο καιρός μας κλείνει μέσα. Ούτε έξοδοι, ούτε ένας κινηματογράφος σαν Cinefil που είμαστε, ούτε στης Γλαύκης ...το Cafe  δεν πάμε. Και να πεις ότι δεν αγαπώ τις βόλτες στην εξοχή, ή ακόμη και στην πόλη; Τώρα που έγραψα πόλη σκέφτηκα ότι καιρό έχω να πιω καφέ Κάτω από την Ακρόπολη! Αλλά οι βόλτες στην εξοχή θέλουν Άνοιξη, θέλουν λιακάδα, θέλουν Μια ματιά στον ήλιο με γιορτινά. Αλλιώς ποιος ο λόγος της βόλτας;
Γι αυτό τις κρύες ημέρες σαν και τη σημερινή ταξιδεύω Στα Μονοπάτια της Φαντασίας μου. Και χάνομαι στα δρομάκια που αγαπώ, Ατενίζοντας όμορφη θέα , κολυμπώντας στην αγαπημένη θάλασσα, ή απολαμβάνοντας το χιόνι. Μια Γήινη ματιά απαιτείται, γνήσια, για να αντιληφθούμε τις ομορφιές που έχουμε γύρω μας. 
Με τη φαντασία μου ταξιδεύω   Εκεί που ερωτεύομαι τη ζωή! Εκεί που αισθάνεσαι το μεγαλείο του Θεού. Εκεί που νιώθεις την ασημαντότητα της ύπαρξής σου. 
Ωραία δεν είναι; Πάμε λοιπόν ...το φανταστικό ταξίδι του ο καθένας μας. Αποδράσεις του Νου λέγεται αυτό το ταξίδι ...Φεύγουμε;
Κρυώνεις;  Βρέχεσαι ;Μην σκέφτεσαι αρνητικά , γιατί Η ζωή είναι ωραία  έτσι κι αλλιώς!Εξάλλου η Ωκεανίς δεν ήλθε για να μείνει. Περαστική είναι!
Πρόσεχε μόνο γιατί το κρύο φέρνει τη γρίπη και τα γιατροσόφια που θα χρειαστείς ίσως μόνο μια μαγισσούλα στα προσφέρει. Ναι η Άιναφετς έχει όλα τα κόλπα και μυστικά!
Στο σπίτι λοιπόν και ίσως πάμε εκεί που ο  κ. Λι συναντάει τους φίλους του. Ίσως μας κεράσει ένα Ηδύποτον. Ίσως όμως πατήσουμε   Pause Blog και παρέα με το e-periodiko  mas  ή με ένα βιβλίο για συντροφιά απολαύσουμε τη θαλπωρή του σπιτιού μας.
Αυτά σκέφτομαι παρακολουθώντας τον άνεμο να ταρακουνά τα πάντα γύρω του. Ξέρω ότι οι Σκέψεις μου κάνουν θόρυβο, αλλά ελπίζω να μην είναι υψηλά τα ντεσιμπέλ! Και δεν παύω να Συλλέγω στιγμές.
Παρέα με όλους εσάς και με ένα χάρτινο καραβάκι ταξιδεύω και  πλάθω Όνειρα...
Και αναμένω την Άνοιξη.
Αυτός είναι My world. Ο δικός μας κόσμος, με τα όμορφα και τα άσχημά του.
Και εδώ είναι των λογισμών αραξοβόλι
Ορίστε σας τα είπα όλα! 
Πάμε γι άλλα...
Στο καλό να πας Ωκεανίδα...Σε χορτάσαμε...
Και πού είσαι....μην ξανάρθεις, ναι;



Τα κόκκινα είναι οι τίτλοι των blog φίλων. Δεν έκανα επιλογές, ούτε ξέχασα τους υπόλοιπους φίλους. Απλά δεν μπόρεσα να ταιριάξω σε πρόταση/ σκέψη την ονομασία όλων των blog 
Οι φωτογραφίες είναι της Ωκεανίδας από τη Google!
Το κρύο και το χουχούλιασμα στα ζεστά γεννά ιδέες είτε όμορφες, είτε όχι. Αλλά πάντως γεννά!

Το πρώτο φιλί



Πρέπει να σου μιλήσω για μένα,  αλλιώς δεν θα καταλάβεις.
Στα 16 μου, είμαι  ένα ώριμο κορίτσι... έτσι λένε όλοι, τρομάρα μου. Πρώτη μαθήτρια ξέρεις, αγαπώ το διάβασμα και  ασχολούμαι  με μουσική και ζωγραφική, ετοιμάζομαι για Πανεπιστήμιο  και έχω έφεση από μικρή στις ξένες γλώσσες. Ω, μη διαμαρτύρεσαι, δεν περιαυτολογώ. Αυτή είμαι, δεν χρειάζομαι πολύ διάβασμα για να γίνω πρώτη. Αλλά είμαι ένα φυσιολογικό κορίτσι που γίνεται γυναίκα. Νοστιμούλα λέω ότι είμαι, λεπτή, ψηλή και γυμνάζομαι ξέρεις. Καλά, ρωτάς κι εσύ πού βρίσκω τις ώρες για όλα αυτά; Είπαμε, δεν θέλω χρόνο πολύ.
Ο μπαμπάς   και η μαμά, είναι πολύ περήφανοι για μένα. Και ποτέ δε  μου στέρησαν τη φυσιολογική ζωή της ηλικίας μου.
Πάντα είχα φιλίες και από μικρή ήμουν ήπιος χαρακτήρας, ήρεμη και χαμογελαστή ακόμη και  με τους συμμαθητές μου που με λένε ''φυτό'' επειδή είμαι άριστη και με σνομπάρουν επειδή δεν κάνω κοπάνες από το σχολείο ή επειδή είμαι μια ''παρθενώπη'' όπως με φωνάζουν.  
Γι αυτό απόλαυσα περισσότερο από κάθε τι  μέχρι σήμερα,  την προσοχή και το φλερτ του  Υπέροχου  της τάξης μου και του πιο δημοφιλή μαθητή όλου του σχολείου. Ξαφνιάστηκα στην αρχή, δεν στο κρύβω.  Να προσέξει εμένα, όταν το πιο όμορφο αγόρι του σχολείου έχει ένα σωρό κορίτσια που ξερογλείφονται για χάρη του;  Χαμογελούσα κι εγώ όταν τις έβλεπα να τρέχουν γύρω του, έτοιμες να τον εξυπηρετήσουν δουλικά, σε ό,τι χρειαζόταν. Έτσι, για να κερδίσουν την εύνοιά του. Τι αναξιοπρέπεια, σκεφτόμουν!
Αλλά όταν έδειξε σε μένα πόσο του άρεσα, όταν με φρόντιζε διακριτικά μεν, αλλά ολοφάνερα ευνοϊκά,   τότε ένοιωσα τη γη να φεύγει κάτω από τα πόδια μου. 
Δεν μπορούσα να βγαίνω ραντεβού και έδειχνε να το κατανοεί. Με συνόδευε  ως το φροντιστήριό μου, μου έκλεβε και ένα φιλί πεταχτό στις γωνίες του δρόμου και  φαινόταν να του αρκεί. Δεν παραπονιόταν και τον έβρισκα τόσο ώριμο και σωστό. Φοβόμουν και λίγο μην μας δει κανείς. Όσο να ναι στα 16 μου ήμουν, οι γονείς μου δεν ήθελα να ανησυχήσουν και ήξερα ότι ήταν εναντίον των σχέσεων στην σχολική ηλικία. ''Έχεις καιρό'' μου έλεγαν. ''Πρώτα το σχολείο, να μπεις πανεπιστήμιο και μετά όλα θα έλθουν και εσύ θα είσαι ώριμη και ελεύθερη''.
Το σεβάστηκα και το υποσχέθηκα.
Αλλά όλα αυτά πριν αρέσω στον όμορφο της τάξης μου. Και πώς να του αντισταθώ; Υπεράνω των δυνάμεών μου ήταν ή μήπως υπεράνω της θέλησής μου; Θα σε γελάσω.
Όμως χαιρόμουν αφάνταστα την φροντίδα του και την προσοχή του. Και ναι, χαιρόμουν που τα κορίτσια έδειχναν τη ζήλια τους!
Τα συναισθήματα που ένοιωθα ήταν φοβερά και πρωτόγνωρα. 
Έφτασε και η διήμερη εκδρομή της τάξης μου.
Δίπλα μου καθόταν στο πούλμαν, χεράκι -χεράκι να με κρατά και κρυφά να αφήνει φιλιά στην παλάμη μου και στον καρπό μου και εγώ να ανατριχιάζω σύγκορμη.
Έπλεα σε πελάγη ευτυχίας γι αυτό...κατανοείς   γιατί  βρεθήκαμε στον κήπο του ξενοδοχείου μας το πρώτο βράδυ. Ήθελα το φιλί του, το  κανονικό φιλί και όχι τα πεταχτά που μου χάριζε.
 Χωθήκαμε  ανάμεσα στα δέντρα και έστρωσε το πανωφόρι του  για να καθίσω.  Τι Ιππότης !
Μου μιλούσε τόσο τρυφερά και  όταν φιληθήκαμε... τα αστέρια που κρύβονταν στον ουρανό χόρευαν τριγύρω μου. Οι παλμοί μου νομίζω ότι ακούστηκαν ως τους συνοδούς καθηγητές μας και το χέρι του, που κάτω από το πουκάμισό μου εξερευνούσε απάτητα μονοπάτια, με ζάλιζε. Τα χέρια μου τυλιγμένα γύρω από το λαιμό του ανταπέδιδαν φιλιά και χάδια. Το άγγιγμα των χειλιών του στο λαιμό μου,με μεθούσε. 
Φτερούγιζα σε κάθε άγγιγμά του.  
Δεν πίστευα ότι θα ένοιωθα έτσι στα χάδια του και όσα είχα διαβάσει φάνταζαν τόσο λίγα.
Πώς μπορεί να αισθάνεσαι ότι  γυρίζει ο κόσμος γύρω σου με ένα φιλί; Πώς γίνεται να νιώθεις τόση μεγάλη λαχτάρα για έναν άνθρωπο; Κάθε επαφή με το δέρμα του με γέμιζε ανατριχίλες.
Η θέρμη του φιλιού του με κατέκλυσε. Ολόκληρη ένοιωθα να τρέμω  και να καίγομαι, όταν τα χείλη του βασάνιζαν τις θηλές μου. Οι αντιστάσεις μου μια μια έπεφτε σαν χάρτινος πύργος. 
Ως την ώρα που ξεκούμπωσε το παντελόνι μου... πετάχτηκα όρθια  ντροπιασμένη... θα σου πω  γιατί, ενώ είμαι ένα φυσιολογικό κορίτσι αντέδρασα με πουριτανισμό.
Δεν ξέρω, αλλά  σαν να με περιέλουσε κρύο νερό...Ξέχασα να σου πω ότι είχαμε πει να το πάμε σιγά σιγά και ότι δεν είμαι έτοιμη για ολοκλήρωση της σχέσης μας ακόμη. Το είχε δεχθεί.
Του το θύμισα ξανά. Οι ανάσες μας προσπαθούσαν να βρουν το ρυθμό τους. Έσκυψε το κεφάλι και εγώ ...ντράπηκα. Ναι, ναι, οι αρχές μου, αρχές των γονιών μου με λύγισαν από όσα η φύση με πρόσταζε να δεχθώ.   
Και ξαφνικά   χαλάρωσε.
Χαμογέλασε και έδειξε απεριόριστη κατανόηση. Θεέ μου τον ερωτεύομαι όλο και πιο πολύ! Τι ωριμότητα, σκέφτηκα.
Και με πήρε στην αγκαλιά του. 
-Έλα μου είπε να βγάλουμε μια φωτογραφία με το κινητό σου να την έχουμε ενθύμιο
Αντέδρασα χλιαρά έτσι όπως ήμουν με τα μαλλιά ανακατεμένα και ο πουκάμισο μισάνοικτο...αλλά εκείνος μου είπε αφοπλιστικά
-Δικό σου το κινητό κούκλα μου σβήσε τις αν δε θες και έτσι τράβηξε αρκετές. 
Ξαφνικά κατεβάζει το σουτιέν μου από τη μια μεριά και το στήθος μου ξαφνιάστηκε στο φλας που άναψε
Σηκώθηκε όρθιος. Συμμαζεύτηκα και πήγα να του πάρω το κινητό
Γελούσε ξεκαρδιστικά. 
-''Μην ανησυχείς ''φυτό '' μου, θα σκίσεις στο φέις'' μου είπε και έφυγε γελώντας!



Αυτή είναι η συμμετοχή μου στο δρώμενο της Λυσίππης μας ''Ερωτική Υμνωδία''.
Δεν έχει σχέση βέβαια με  όσα προλόγισε για το δρώμενό της
Αλλά με καλύπτει το σχόλιο της στην ίδια ανάρτηση που μας άφησε ελεύθερο το βήμα της συμμετοχής.
Η ''Ερωτική Υμνωδία'' είναι ένα δρώμενο που εμπνεύστηκαν η Λυσίππη μας και ο Γιάννης μας (εδώ, κι εδώ , μα κι εδώ )
Η δική μου ιστορία έχει να κάνει με ένα θέμα (παλιά μου τέχνη..,) που αφορά το διαδίκτυο και τους έφηβους. Είναι   ένα είδος εκφοβισμού που πολλά νέα παιδιά αντιμετωπίζουν.  
Η ιδέα που περιγράφω με τη φωτογραφία από το κινητό είναι ''δανεισμένη'' από μια σειρά που παρακολουθώ τελευταία '' La casa de papel''.Βρήκα την ιδέα έξυπνη μια και δεν μπορεί να καταγγελθεί ο δράστης αφού οι φώτο ανέβηκαν από το κινητό του κατόχου!!