Γράμμα τζόγια μου...

πηγή

Αγαπητό μου παιδί,
καλά είμαι το αυτό επιθυμώ για σένα.
Χάρηκα που μόγραψες ότι είσαι καλά γιόκα μου.
Εγώ σενιάρω το σπίτι εποχή που ναι.
Σου  απανταίνω σε κειο που μόγραψες αν ταρτω Αθήνα
Τρυγητή  έχουμε τζόγια μου το ξέχασες; Τα σταφύλια θα τρυγήσουμε  για το κρασί μας.
Κανονικά θα πρεπε να 'ρτεις και συ για βοήθεια, αλλά νομίζεις δε νογάω ότι έχεις δουλειές;
Μη μου γράφεις αλαλιές να αφήκω το αμπέλι μας.
Τα κόπια του πατέρα σου είναι, μα τον Άι να κάμει καλό καιρό να τα μαζώξουμε να μην χαλάσει η σοδειά μας, εφκειό σκέφτομαι μονάχα.
Όλα τα χω κανονισμένα.
Έκαμα τα ψώνια μου να χω φαγί για τσου ανθρώπους που θα τρυγήσουν.
Ο λινός και το ποδόχι έτοιμα στην πάστρα και το βαρέλι και οι κόφες όλα τα σεστάρισσα* και περιμένω να περάσουν τρεις μερούλες να ξεκινήσουμε πουρνό πουρνό.
Α δε σου πα πόσο σπαβεντάρισσα* όταν μ'ο πανε ότι εφκειός ο Δημητρός δεν ημπορεί να 'ρτει για μάζεμα, ούτε εκειός ο Νικόλας τσι Βαρβαρούλας. Τι θα καμω; σκιάστηκα για λίγο και τότενε ήρτε ο Φώτης και μ'ο πε ότι θα ρτει εκειός και ο αδελφός του. Και ο αναδεξιμιός μας θα ρτει. Και η Μαριώ για βοήθεια.
Γαιδούρια δυο θα φέρουνε του μπαρμπα Αντρέα να φορτώσουμε τσι κόφες. Όλα έτοιμα αφέντη μου. 
Στον Άι σταυροκοπιέμαι για βοήθεια μπας και βρέξει και δεν τρυγήσουμε πάλι. 
Τα σταφύλια μας είναι ζουμερά ζουμερά. Μακάρι να τα βλεπες τζόγια μου. 
Μετά θα τα φέρουμε  εδεπά να τα απιθώσουμε στο λινό να τα πατήσουν τα παιδιά, ξέρεις οι γιοι του Αντρέα  και του Βρασίδα.
Να μαζέψουμε το μούστο και μετά αναλαβαίνω εγώ.
Σειρά μετά από μένανε έχει ο μπάρπα Αντρέας κι εκεί θα πάω για βοήθεια κι εγώ.
Έτσι γίνεται πάντα, το ξέρεις.
Και μετά θα προσέχω το κρασί μας δεν ημπορώ να ρτω εκεί.
Παιδάκι μου μην μου ματαγράψεις να 'ρτω Αθήνα. Δεν ημπορώ τόση φασαρία και να μη βλέπω το βουνό μας γιόκα μου.
Φθινόπωρο είναι ακόμη δεν ήρτε ο χειμώνας με τα κρύα. Αλλά και το χειμώνα μη με ξανακουρλάνεις για να 'ρτω...έχουμε τσ' ελιές μη το ξεχάσεις.
Σπίτι χωρίς το  λάδι, το κρασί, τ'αλεύρι του, τα όσπριά του δεν νογάται σπίτι.
Ερπίζω να μπορέσεις να κάμεις καμιά βόρτα κατά δω.
Το σπίτι θα χαρεί να σε ιδεί αφέντη μου
Φιλιά τσι γυναικός σου Και τα εγγόνια μου να τα τριπλοφιλήσεις.
Σε φιλώ η μάνα σου


πηγή
τζόγια μου=χαρά μου(χαϊδευτικό)
σεστάρισσα =νοικοκύρεψα
σπαβεντάρισσα=τρόμαξα
................
Ένα γράμμα που θα μπορούσε κάλλιστα να έχει στείλει μια Κεφαλλονίτισσα μάνα στο γιο της στην Αθήνα την εποχή του τρύγου το φθινόπωρο.

Παίρνει μέρος στο δρώμενο της Μαρίας Νικολάου και του blog της ''Το κείμενο'', 
 ''Ιστορίες του  Φθινοπώρου''


Η θάλασσα του Αυγούστου!


Πώς θα ήταν οι διακοπές μας μακριά από θάλασσα; 
Πώς θα ήταν να μην είχε καθόλου θάλασσα η χώρα μας;
Το σκέφτομαι πολλές φορές.
Θα μου πεις ότι θα συνηθίζαμε...
Και επειδή συνήθισα τόσο, επειδή η αλμύρα της είναι στο αίμα μας αδυνατώ να φανταστώ πώς θα έκανα διακοπές χωρίς να χαθώ στην αγκαλιά της, χωρίς να παίξω με τα κύματα, χωρίς να απολαύσω τα χάδια της!


Αύγουστος!
Ο μήνας των διακοπών!
Ο μήνας που  οι άλλοι 11, ζουν για να προετοιμάσουν την έλευση  του. 
Ο μήνας που όνειρα για ταξίδια γίνονται πραγματικότητα, ο μήνας που τα άγχη της καθημερινότητας πνίγονται, για τα καλά, στα βαθιά γαλάζια νερά. Ο μήνας που κάθε εργαζόμενος αναμένει με λαχτάρα!


Τον Αύγουστο τα παιδιά ανταμώνουν με γονείς. Παππούδες γιαγιάδες δίνουν τη σκυτάλη  για να ξαποστάσουν και εκείνοι λίγο στην αγκαλιά της θάλασσας, ξέγνοιαστοι!


Μπορεί τα μελτέμια να μας κρατούν μακριά από την ανταριασμένη θάλασσα, μπορεί να είναι ήπια και να παίζουμε σαν παιδιά με τα κύματα, αλλά δεν είναι ικανά να μας κρατήσουν μακριά της.


Ακόμη κι αν ο Αύγουστος δεν σου προσφέρει ό,τι σχεδίασες,  πάντα σου χαρίζει τρόπους για να αναζωογονηθείς!


Και όταν  θα έλθει ο Σεπτέμβρης, όταν μετράς αντίστροφα για την επιστροφή, όταν τα πρόσωπα γίνονται μελαγχολικά, πάλι  μπορείς να απολαύσεις στιγμές ξεγνοιασιάς και ηρεμίας στην πιο ήρεμη και γαλήνια θάλασσα όλου του καλοκαιριού. Στιγμές χαλάρωσης και απόλαυσης χαρίζει και ο πρώτος μήνας του φθινοπώρου. 


Οι έρημες παραλίες μπορεί να προκαλούν μελαγχολία πολλές φορές, αλλά προσφέρουν ηρεμία και άλλο είδος ξέγνοιαστων στιγμών.
Τα σχολεία άνοιξαν...καιρός για το σπίτι. Η αλλαγή στις συνήθειες είναι απαραίτητη για να μη χάνει κάθε τι που αγαπάμε την αίγλη του.


Κι όταν ο ουρανός μελαγχολεί και φωνάζει ότι το φθινόπωρο ήλθε, μπορούμε και τότε να απολαμβάνουμε τις στιγμές μια και κάθε αλλαγή σηματοδοτεί νέες μικρές αρχές στη ζωή μας.

                           
Μ'αυτές τις φώτο που- εκτός από τις τρεις  τελευταίες- είναι φετινές, συμμετέχω στο
 Σκέψεις και Εικόνες # 6 της Μαρίας Νικολάου  από το ''Μια ματιά στον ήλιο με γιορτινά''

Ένας φόβος κι ένα όνειρο είναι η ζωή;


Στιγμές  ξέγνοιαστες,  καλοκαιρινές, έγιναν αναμνήσεις πια, αν και το καλοκαίρι τώρα δα ήλθε.
Εκεί στις διακοπές, που ο χρόνος δεν μετράει, που οι γείτονες και οι φίλοι βρίσκουν ευκαιρία να τα πουν,  που οι μαζώξεις είναι σχεδόν καθημερινές, εκεί ανάλαφρα απλώνονται οι σκέψεις του καθένα, μέσα σε αστείο περιτύλιγμα πολλές φορές, ίσως για να ξορκιστεί το άγχος που τις συνοδεύουν.

ο ουρανός μας από τη φωτιά της Κινέττας

Και εκεί  συνειδητοποιείς ότι τελικά η ζωή  μας, γέμισε φόβο.

Φόβο για την κάθε σοβαρή στιγμή μας.
Φόβο για την υγεία  και για τις επιπτώσεις  της προόδου  σ' αυτήν
Φόβο για την ασφάλειά μας μια και η εγκληματικότητα αυξάνεται
Φόβο για το χρόνο που περνά αδυσώπητα αφήνοντας τα σημάδια του
Φόβο για να μη χάσουμε την θέση εργασίας μας
Φόβο για το μέλλον των παιδιών μας
Φόβο...


Μια λέξη τελικά που δεν λέμε, αλλά ολοφάνερα κραυγάζει στις συζητήσεις μας.
Αν και μια σταλιά φόβος  κακό δεν κάνει, μας κρατά ενεργούς και δραστήριους για να προφυλάξουμε τον εαυτό μας,αλλά...
 ... αλλά όταν ο φόβος γίνεται φοβία, τότε η ζωή μας σιδηροδέσμια  κυλά.
Και αν φοβάσαι τότε εκείνοι που επενδύουν στο φόβο νίκησαν.


Είναι τελικά καλή επένδυση ο φόβος. Φέρνει πολύ χρήμα.
 Φέρνει δύναμη στα χέρια του χειριστή του. 
Προσφέρει εξουσία πάνω στους ανθρώπους. 
Διαχειρίζεται κρίσεις κρατών και ελέγχει μυαλά και συνειδήσεις.

''Πρέπει να φοβάσαι, παιδί μου. Έτσι θα γίνεις νομοταγής πολίτης.''
(Ζαν-Πωλ Σαρτρ, 1905-1980, Γάλλος φιλόσοφος)

Αλλά ο φόβος ξεκινά από την άγνοια...λένε!
 ''Ίσως η ζωή να είναι μόνο αυτό… ένας φόβος και ένα όνειρο.''
(Joseph Conrad, 1857-1924, Βρετανοπολωνός συγγραφέας)

Είναι όμως αυτή η ζωή; Ένας συνεχής φόβος και όνειρα που  πιθανόν οι φοβίες δεν θα αφήσουν να πραγματοποιηθούν;



''Κανένα πάθος δεν κλέβει τη θέληση και τη λογική απ’ το μυαλό του ανθρώπου, όσο ο φόβος''.
(Έντμουντ Μπερκ, 1729-1797, Βρετανός πολιτικός & φιλόσοφος)

Μπορούμε να μάθουμε να ελέγχουμε τους φόβους μας;  Για να γίνει η ζωή μας   όμορφη  όπως της αξίζει και εμείς   να  αισθανόμαστε πραγματικά  ελεύθεροι;  
Βοηθάει άραγε, στον έλεγχο  του φόβου η γνώση; 

Τα ''πρέπει'' και τα ''θέλω'' του καλοκαιριού!


Τελείωσαν και οι φετινές διακοπές. 
Γεμάτες από ένα κακοπαθημένο καλοκαίρι...Τόσο κακοπαθημένο που οι ημέρες του αλλοπρόσαλλες διαδέχονταν η μία την άλλη.



Και ζέστη μας έφερε και αέρα για πολλές ημέρες που αγρίευε τη θάλασσα και βροχή καταρρακτώδη και φυσικά φωτιές όπως κάθε χρόνο αλλά με θύματα, άλλη μια φορά, αθώων συμπολιτών μας.



Για πρώτη φορά καλοκαίρι και παρακολουθούσαμε τον καιρό με το πρώτο ξύπνημα, που θα καθόριζε την καθημερινότητά μας.



Φέτος δεν πήγα στο νησί μου...Ένα μεγάλο ''Πρέπει'' με κράτησε μακριά. Μου έλειψε πολύ είναι η αλήθεια αλλά το ''Πρέπει'' αυτό υπερίσχυε των ''Θέλω'' μου.
Μα πάντα υπάρχει η  δυνατότητα ένα ''θέλω'' να ρέει  σε ένα ''Πρέπει''!



Κι έτσι ούτε τα μπάνια στερηθήκαμε ακόμη κι όταν  η θάλασσα είχε τις κακές της, ούτε τις βόλτες μας κι ας έβγαινε το κύμα στο δρόμο  και το ηλιοβασίλεμα απολαύσαμε και το κρασάκι μας γευτήκαμε αν και το '' πρέπει'' μας υπενθύμιζε ότι ο χρόνος ήταν περιορισμένος.



Σ' αυτό το κακοπαθημένο καλοκαίρι, παιδί της Μάνας Φύσης που δεινοπαθεί από εμάς τους άμυαλους ανθρώπους, για πρώτη φορά τα κουνούπια οργίαζαν ανενόχλητα. Και ο ιός του Νείλου θερίζει φέτος όλο και περισσότερο.
Για πρώτη φορά  ωρίμασαν φρούτα ένα μήνα νωρίτερα φέτος.


στην τρίτη φωτογραφία διακρίνεις το πουλάκι που τσιμπολαγάει το σύκο;

Αρχές Ιουλίου και τα σύκα μας άγουρα στη συκιά, να τα  ετοιμάζονται όπως κάθε χρόνο να μας νοστιμίσουν τον επόμενο μήνα, σκέφτηκα. Φέτος,  ήταν ώριμα και για εμάς και για τα πουλιά που κατά κοπάδια τα δοκίμαζαν πρώτα, μέσα σε λίγες μέρες.




Και φυσικά η τραγωδία στο Μάτι μας καθήλωσε κυριολεκτικά. Με άλλο μάτι πλέον έβλεπα στις βόλτες μας τη δική μας περιοχή, πώς εξελίχθηκε και πώς η παραλία έχει κατακλυσθεί από βίλες που το κύμα γλύφει την αυλόπορτά τους!! 
Έψαχνα να βρω και άρχισα να μετρώ τα μονοπάτια ανάμεσα στα σπίτια που οδηγούσαν στη θάλασσα. Μικρά, στενά,που δεν χωράει ένα αυτοκίνητο... Και πρώτη φορά απηύδησα. Να πεις ότι δεν έχω ονειρευτεί ένα σπίτι πλάι στο κύμα; Το έχω ονειρευτεί πάμπολλες φορές.
Αλλά οι παραλίες ανήκουν στον κόσμο!!





Αν είχα ένα οικόπεδο αγκαλιά με το κύμα θα το παραχωρούσα για το δημόσιο καλό; αναρωτιέμαι. Δεν ξέρω αλλά πολύ προβληματίστηκα αυτές τις μέρες που η φωτιά ''τσουρούφλισε'' και τις σκέψεις μου!
Και οι περισσότεροι με σπίτι αγκαλιά με το κύμα είναι παράνομοι ακόμη και αν τα οικόπεδά τους  τα κατέχουν νόμιμα από την ίδρυση του ελλ.κράτους.  



Πόσοι είναι παράνομοι σ' αυτήν την χώρα!! Νομίζω ότι η λίστα με τους νομιμόφρονες είναι πιο μικρή...
Στην βόλτα μου εκτός από παρατηρήσεις του χώρου μίλησα και με ντόπιους. Μου έλεγαν λοιπόν ότι πριν ανοιχτεί δρόμος υπήρχε μονοπάτι ανάμεσα στα οικόπεδα και τη θάλασσα. Δεν υπήρχαν παραλίες. Επιστημονικές μελέτες με τους βράχους που δείχνει η φώτο πιο κάτω, χρησιμοποιήθηκαν ώστε να δημιουργηθούν με την πάροδο του χρόνου παραλίες μια και  αποκοβόταν η ορμή του κύματος   και σιγά σιγά εναπόθεσε υλικά -άμμο και χαλίκι-για να φτιαχτούν παραλίες. 



Μετά επενέβη και ο άνθρωπος- επιχειρηματίες ή οι του  Δήμου -και έφεραν άμμο ή χαλίκι να μεγαλώσουν τις παραλίες.




Αλλά ο δρόμος που ανοίχτηκε, αφού το τουρισμός και οι παραθεριστές αυξάνονταν και έφερναν χρήμα, απαλλοτρίωσε το απαιτούμενο τμήμα οικοπέδων. Και κοίτα να δεις τι έγινε σε πολλές περιπτώσεις. 
Το τμήμα της παραλίας που ανήκε στο οικόπεδο , από την άλλη μεριά του δρόμου, περιφράχτηκε,έγινε επιχωμάτωση και εμποδίστηκε η πρόσβαση στην παραλία από τους ιδιοκτήτες τους.
Η πιο αστεία περίπτωση είναι αυτή που το κομμάτι του οικοπέδου που απέμεινε μετά την απαλλοτρίωση έχει περιφραχτεί με 4 πασσάλους και κόκκινη κορδέλα. Είδα τον κύριο υπεύθυνο σε μια βόλτα  μας και τον ρώτησα γιατί έκλεισε την παραλία...Η απάντησή του; Μου γύρισε την πλάτη και μπήκε στη βίλα του!
Δες τη φώτο και γέλασε κι εσύ...αν δεν νευριάσεις πρώτα!



Μετά από αυτό; Μυαλό δεν θα βάλουμε ποτέ. Και αυτοί,  ίσως είναι λίγοι, που σκέπτονται μόνο το συμφέρον τους μπροστά στο γενικό καλό, κάνουν τη ζημιά!
Τελεία και παύλα!
Καλώς ανταμώσαμε εδώ πάλι. 


το περιστέρι μετά τη βροχή μουσκεμένο παρακολουθεί!

''Το συλλαμβάνειν την στιγμήν''...σε άμιλλα!!!


Αποχαιρετισμός




Από όλα τα μέσα έκφρασης, η φωτογραφία είναι το μόνο που ακινητοποιεί μια συγκεκριμένη στιγμή στο χρόνο.

Ανρί Καρτιέ-Μπρεσόν, 1908-2004, Γάλλος φωτογράφος


Με αυτήν την φωτογραφία συμμετείχα στο διαγωνισμό φωτογραφίας με θέμα το Καλοκαίρι του blog Μαρία Έλενα δημιουργίες. 
Ευχαριστώ Μαρία Έλενα για τη φιλοξενία 
Ευχαριστώ και όλους για αυτό το καλοκαιρινό ''ξεμυάλισμα'' με τις φωτογραφίες τους. 

Μαρία Έλενα δημιουργίες

Νικητής του διαγωνισμού ο   Giannis Pit με μια θαυμάσια φωτογραφία που θα την δείτε στο blog του, όταν το αποφασίσει..
Η δική μου είναι από την Σαντορίνη. 
Οία!
Ηλιοβασίλεμα!!
Ίσως είναι από τα μοναδικά ηλιοβασιλέματα που ο ήλιος κάθε μέρα μας αποχαιρετά και δεν φεύγει μόνος. Πάντα υπάρχει κόσμος...ή για να ακριβολογώ τις καλοκαιρινές ημέρες πάντα υπάρχουν δεκάδες ζευγάρια μάτια που αιχμαλωτίζουν τη στιγμή που ο ήλιος ''βουτάει'' στην θάλασσα.
Και ακούς τη μελωδία της σιγαλιάς, βλέπεις τόσα χρώματα που ο ήλιος σκορπά τριγύρω και είσαι έτοιμος να ερωτευθείς ξανά.
Σαντορίνη....αγαπημένο νησί. 
Κάθε ταξίδι, λέω, είναι αγαπημένος προορισμός και κάθε φορά το επόμενο ταξίδι αναμένεται με προσμονή αλλά η Σαντορίνη με έχει σκλαβώσει. 
Την έχω ερωτευθεί ...Τελεία και Παύλα!
Καλό γλυκό μας μήνα!