Ανάμεσα στ'αγριόχορτα!


Τελειώνει  και η Άνοιξη!
Και τα αγριολούλουδα θα σιγήσουν σιγά σιγά.
Το χαλί της γης θα ξεροψηθεί από τον ήλιο του καλοκαιριού.
Πάντα την άνοιξη λάτρευα να μαζεύω αγριολούλουδα. Δεν ήταν συνήθεια που απέκτησα από μικρή. Βλέπεις, το ανοιξιάτικο χαλί με τα τόσα πολύχρωμα κεντίδια, το είχα για προσκεφάλι μου να αγναντεύω τον ουρανό με τα μικρά σύννεφα που ταξίδευαν γρήγορα και με τα τόσα σχήματα που '''εβλεπα'' με τα μάτια της φαντασίας μου.
Ή ξάπλωνα μπρούμυτα να παρακολουθώ τις βίζιτες των ζουζουνιών στα διάφορα άνθη. Κυρίως να παρακολουθώ τις πεταλούδες που ακόμη λατρεύω.
Δεν τα μάζευα τα αγριολούλουδα για να μην μείνει μόνη η πρασινάδα στα χωράφια. Μεγαλώνοντας, άρχισα να  φτιάχνω ανθοδέσμες για τα βάζα μου αλλά και για τα πρώτα μαγιάτικα στεφάνια μου, που ήταν από λουλούδια του αγρού.
Μου άρεσε να χώνομαι στο πράσινο της γης.
Δεν με ενοχλούσε ποτέ η πρασινάδα, τα έντομα ή η γύρη  των λουλουδιών.
Φίδια στη γειτονιά των παιδικών μου χρόνων δεν είχαμε και δεν τα είχα στο νου, για να μου γεννήσουν το φόβο.
Αλλά οι τσουκνίδες με τσιμπούσαν με εκείνες τις πολλές τριχούλες που έχουν τα φύλλα τους και προκαλούσαν ερεθισμό και φαγούρα στο δέρμα μου, εξαιτίας του υγρού που είναι δηλητηριώδες και περιέχεται σ' αυτές τις βενονίτσες των φύλλων, όπως έμαθα αργότερα.
Την τσουκνίδα την ήξερα. Η μητέρα μου τη μάζευε με γάντια, θυμάμαι, την έπινε σαν τσάι. Μεγαλώνοντας έμαθα για το δηλητήριο των φύλλων που την προστατεύει από τα ζώα για να μην την τρώνε. Αλλά έμαθα συγχρόνως ότι καταστρέφεται με το βράσιμο, άρα η μητέρα μου, που ΔΕΝ ήταν βοτανολόγος, ήξερε την αξία της και τις τόσες θεραπευτικές της ιδιότητες.
Την αντιπαθούσα όμως από τα μικράτα μου την τσουκνίδα. Γι αυτή τη φαγούρα που μου προκαλούσε, γι αυτό το τσούξιμο.  Αλλά έμαθα να την αντιμετωπίζω στις ανοιξιάτικες ''μελέτες'' μου όταν προσγειωνόμουν στο παχύ χαλί της αλάνας απέναντι από το σπίτι μου.
''Όπου υπάρχει τσουκνίδα, υπάρχει και μολόχα '' μου έλεγε η μαμά   και με έμαθε να τρίβω το ερεθισμένο δέρμα με το φύλλο της! Πραγματικά το τσίμπημα της τσουκνίδας έγινε παιχνιδάκι από τότε και οι πεταλούδες εξακολουθούσαν να με παρατηρούν σε κάθε τους βίζιτα.
Α...έμαθα επισης, ότι οι πεταλούδες αγαπούν τις τσουκνίδες!!


Κάπου διάβασα ότι στη Γαλλία έχει ψηφιστεί νόμος που απαγορεύει την τσουκνίδα  και τη διαφήμιση των θεραπευτικών της ιδιοτήτων! Περίεργο έτσι; Και ακατανόητο ...

Που λες, αγαπούσα τις μολόχες και πριν ξαπλώσω ανάμεσα στα αγριόχορτα και αγριολούλουδα, έψαχνα να τις εντοπίσω. Να ξέρω πού βρίσκονται για καλό και κακό.
Και οι μολόχες είναι βότανα με θαυμάσιες θεραπευτικές ιδιότητες!


Ήταν ιδιαίτερα αγαπητή στους Πυθαγόρειους και επειδή τα άνθη της είναι στραμμένα πάντα προς τον ουρανό, θεωρήθηκε ιερό βότανο.
Ο Πλίνιος έλεγε ότι αν τρώμε μια χούφτα μολόχα τη μέρα δεν θα μας βρει καμία αρρώστια.
Μα δεν είναι μόνο θεραπευτικό βότανο η μολόχα. Είναι και βρώσιμο!! Δεν έχω δοκιμάσει ποτέ όμως. Σε πίτα ναι, αλλά δεν κατάλαβα τη γεύση της! 
Ο Ησίοδος ανέφερε πρώτος την μολόχα τον έβδομο αιώνα π.Χ. 
Οι Βυζαντινοί σχολιαστές μας πληροφορούν ότι στα χρόνια εκείνα έφτιαχναν με μολόχα και με πολλά άλλα βότανα έναν θρεπτικότατο πολτό. 
Οι δε Ρωμαίοι την θεωρούσαν λιχουδιά και την είχαν στα τραπέζια τους.
Στην αρχαία Ελλάδα καλλιεργούσαν την μολόχα μαζί με άλλα λαχανικά και βότανα στους κήπους τους. Η συμμετοχή της στις βραστές σαλάτες ήταν απαραίτητη, από τα συμπόσια των πλουσίων έως τα ταπεινά γεύματα των γεωργών.


Τα χρόνια πέρασαν, οι αλάνες χτίστηκαν, τα αγριολούλουδα ξεπετάγονται στην άκρη του δρόμου ή σε μια σχισμάδα βράχου που έχει λίγους κόκκους χώμα. Και στην εξοχή βεβαίως.
Αλλά γίναμε ''παιδιά του τσιμέντου''! Χάσαμε την εξοχή!
Γι αυτό και τα παιδιά μου από μικρά τα άφησα να ''κυλιστούν'' στην πρασινάδα των αγρών σε κάθε ευκαιρία.
Ως ότου παρουσιάστηκαν οι πρώτες αλλεργικές αντιδράσεις στο δέρμα τους.


''Κυρία μου, ζούμε σε μια χημική εποχή,μέσα στη μόλυνση. Ξεχάστε τη δική σας εποχή. Μας την έκλεψαν'' ήταν τα λόγια του δερματολόγου.
Τελικά τα αγριολούλουδα έμειναν  κάδρο στις φωτογραφίες μου για να μου θυμίζουν...

Ψηφίζουμε σήμερα...


Ψηφίσαμε και σήμερα!
Μια εμπειρία η ψηφοφορία με τόσες κάλπες χωρισμένες ανά δυο εκλογικά τμήματα!
Είπα να πάρω και γραμματέα να κρατά τα τόσα ψηφοδέλτια, να έχει και βοηθό κάτι σαν παράνυμφο να κρατά τα χιλιόμετρα των ψηφοδελτίων, αλλά σκέφτηκα...σεμνά! Και ταπεινά επίσης!
Βέβαια τα δυο εκλογικά τμήματα που ψήφιζα, στο τάδε Α και στο τάδε Β δεν είχαν κόσμο. Καθότι πρωινή πρωινή πήγα για καφέ. Βλέπεις περίμενα αλλαγές στο παραβάν ...ένα χώρο με καρέκλα και ένα καφέ για να έχουμε την ησυχία μας και το χρόνο να διαβάζουμε τόσα ονόματα.  
Αλλά ξανά στο πόδι όλα
Και το αστείο; Μα να μου λέει η αντιπρόσωπος του Β τμήματος ότι δεν είμαι εκεί γραμμένη.
Μόλις ψήφισα στο Α, πώς ήμουν εκεί;
Μάλλον δεν είχε ξυπνήσει ακόμη!


Ησυχία και ηρεμία το πρωί.
Κανείς δεν πάει τόσο νωρίς χωρίς καφέ και τελειώσαμε γρήγορα.
Σκέψου να ψηφίζαμε με σφαιρίδια-σκέφτηκα- και να είχαμε τόσες κάλπες όσες και οι υποψήφιοι, όχι οι επικεφαλής, αλλά όσοι περιλαμβάνονται στα χιλιομετρικά ψηφοδέλτια.

Ως την επόμενη Κυριακή λοιπόν.
Καλή ψήφο και καλά αποτελέσματα σήμερα...

Δίλημμα...



Να καταγγείλω ή όχι την άσχημη διαβίωση τριών μικρών σκυλιών στην αυλή της γειτόνισσας, εκεί στο εξοχικό που πέρασα τις Πασχαλινές διακοπές;
Ω, μη νομίζεις ότι είμαι απλά αναποφάσιστη.
Εξάντλησα κι εγώ και οι άλλοι γείτονες ό,τι μέσο διαθέταμε, όποια προσφορά ή συμβουλή στην ιδιοκτήτρια των σκύλων για να βοηθήσουμε.
Τρία σκυλάκια ζουν δεμένα όλη μέρα με λίγο φαγητό, αν τύχει, και μόνο νερό καθημερινά.
Τρία σκυλάκια είναι βρώμικα, το τρίχωμά τους δεν ξέρεις τι έχει επάνω, είναι αδύνατα και τα νύχια τους τεράστια. Αν μείνουν έτσι άκοπα θα σκληρύνουν και δεν θα μπορούν να περπατήσουν τα καημένα τα ζώα.
Τρία σκυλάκια διαφορετικής ηλικίας είναι χωρίς εμβόλια, χωρίς περίθαλψη και φροντίδα.
Το ένα αλυσοδεμένο με μικρή αλυσίδα που το εμποδίζει να κάνει πάνω από τρία βήματα ολόγυρα.
Το δεύτερο αδύνατο εμφανώς, με σκοινί δεμένο, μακρύ μεν, αλλά τριγυρίζει γύρω από το δέντρο που έχει δεθεί και μπερδεύεται μένοντας έτσι μακριά από το νερό του
Το τρίτο πρέπει να είναι κουταβάκι που όλο κλαίει και μένει δεμένο κάτω από ένα θάμνο.
Η εξήγηση της κυρίας είναι ότι δεν μένουν ελεύθερα για να μην της χαλάσουν τα καλλιεργημένα τμήματα του κήπου της.
Η εξήγηση της κυρίας είναι ότι δεν τους χρειάζεται εμβολιασμός αφού δεν έρχονται σε επαφή με άλλα σκυλάκια
Η εξήγηση της κυρίας είναι ότι μένουν νηστικά όταν απουσιάζει.
Τι τα χρειάζεται;
Για παρέα!
Για προστασία!
Μην νομίζεις ότι δεν προσπαθήσαμε να βοηθήσουμε. Όχι τόσο εγώ που έχω να πάω στο εξοχικό από το καλοκαίρι αλλά όλοι οι άλλοι οι γείτονες. Και φαγητό τους πηγαίναμε και ξηρή τροφή αγοράσαμε στην κυρία και γείτονας της βρήκε δωρεάν εμβολιασμό και στείρωση, αλλά εκείνη δεν δέχτηκε.
Να την καταγγείλουμε ...αλλά...
Ένα μεγάλο ''αλλά'' ακόμη με κρατά αναποφάσιστη και σπρώχνει τις ενοχές μου κάτω από το πανωφόρι της καθημερινότητας.
Το σπίτι της είναι κοντά μας. Μια βιλίτσα που σήμερα απλά διηγείται περασμένα μεγαλεία για να κλαις.
Μια κυρία που ζει στην απόλυτη ένδεια μετά το διαζύγιό της και βιώνει τη  μοναξιά στην εξοχή, ως μόνιμη πλέον κατοικία της
Μια κυρία που επιζητά την παρέα όταν γεμίσει η γειτονιά με ανθρώπους για να μιλήσει και να χαμογελάσει αφήνοντας να μετρήσουμε τα δόντια που της λείπουν.
Μια κυρία που τρέφεται από το κοινωνικό παντοπωλείο και ό,τι η γη της προσφέρει.
Αν της προσφέρεις, σου προσφέρει ό,τι εκείνη έχει και έτσι στερείται διπλά.
Πώς να την καταγγείλω;
Θα πληρώσει πρόστιμο, θα τιμωρηθεί ίσως, θα χάσει την παρέα όπως εκείνη την θεωρεί.
Την γνωρίζω χρόνια, χωρίς να έχουμε φιλικές σχέσεις και της έχω μιλήσει για τα ζώα της που τα υιοθέτησε σώζοντάς τα από τα σκουπίδια.
Το Πάσχα έλειπε. Και τα ζωάκια ήταν μόνο με ένα δοχείο νερού. Αγώνα κάναμε όλοι για να φτάσει το φαγητό στο σημείο που ήταν δεμένα.
Σημαδέψαμε τα δοχεία με το ποτιστικό λάστιχο για να τα γεμίσουμε νερό.
Και όταν μάθαμε ότι ένας κύριος που μένει πιο μακριά από το σπίτι της, είχε τα κλειδιά για να βάζει νερό στα ζωάκια, μπήκαμε στην αυλή μαζί του.
Μόνο που δεν έκλαψα...
Και πιο κει, κάτω από την κρεμαστή βεράντα της,ένας  συρματοπλεγμένος χώρος με δυο γάτες μέσα.
Έπαθα σοκ...αλλά ακόμη αναποφάσιστη δηλώνω.
Τα σκέφτομαι συνεχώς...
Μα λυπάμαι τόσο και την ηλικιωμένη κυρία!!
Μπορεί να πεις ότι οι άνθρωποι έχουν σημασία, εδώ η κυρία μένει νηστική πολλές μέρες από όσα έχω μάθει, τα ζώα μας ενδιαφέρουν;
Κι αυτά ψυχούλες είναι και χωρίς να φταίνε ζουν άσχημα και επιπλέον είναι δεμένα και δεν μπορούν να βρουν το φαγητό τους μόνα τους.
Αλλά και η βοήθειά μας είναι περιστασιακή...τι γίνεται όλο το χρόνο και ειδικά το χειμώνα, μόνο να το φανταστώ μπορώ.
Τι μπορώ να κάνω;
Ουφ σου τα είπα...
... και ακόμη αναποφάσιστη δηλώνω!

Η Μίτση και η Λάκτα

  


Τις είδες τις γατούλες μας;  Εδώ, στη φωτογραφία λέω. Παιχνιδιάρες και αγαπησιάρες... Δεν ήταν πάντα  έτσι..
Α, συγνώμη να σου τις  συστήσω πρώτα.
Η μαυρούλα είναι η Μίτση και η καφετούλα είναι η Λάκτα.
Την καφετούλα είχαμε εξαρχής σπίτι μας. Ναι ναι ξέρω τι σκέφτεσαι, πώς θα είναι το σπίτι με δυο γατάκια μέσα, ναι; 
Βλέπεις και την αυλή  μας; Έχουν ρημάξει τα φυτά. Δεν τα τρώνε ξέρεις, αλλά τους αρέσει να πειράζουν τα πάντα με τα νυχάκια τους. Βάλε τη φαντασία σου να δουλέψει και θα καταλάβεις πώς είναι το σπιτάκι  μας.
Φυσικά ναι,  υποκοριστικά θα χρησιμοποιώ  σήμερα, για να μη με θυμώνουν οι αταξίες τους. Το κατάλαβες πιστεύω, έτσι;
Που λες η Λάκτα μας είναι η αγαπημένη της κόρης μου. Πώς να της στερήσεις μια χαδιάρα φίλη;
Εντάξει θα το πω, προσπάθησα να της εξηγήσω ότι γάτα στο σπίτι δεν μπαίνει, αλλά το κλάμα ήταν γοερό για μέρες, γι αυτό και αφόρητο. Οπότε ξανασκέφτηκα  και είπα,  ότι γάτα στο σπίτι δεν μπαίνει εκτός από την καφετούλα τη Λάκτα.
 Η Λάκτα είναι κόρη της γατούλας της γιαγιάς μας. Ναι συγγένεια διπλή  έχουμε,  γι αυτό η πεθερά μου μας επισκέπτεται συχνότερα πια!
Στο σπίτι και στην αυλή η καφετούλα ήταν η πριγκίπισσά μας. Ανεξάρτητη όμως. Και έφευγε όποτε ήθελε, πήγαινε ποιος ξέρει πού, αλλά πάντα ξαναγυρνούσε προς μεγάλη ανακούφιση της κόρης μου. Πώς να της εξηγήσω ότι δεν φεύγει γιατί δεν την αγαπά; Μιλήσαμε πολύ για την ανεξαρτησία της γάτας και τι κατάφερα; Να υιοθετήσει ανεξάρτητη στάση και η κορούλα μου, μια σταλιά παιδί... αλλά αυτά τα βάσανα θα στα πω άλλη φορά.
Τώρα μιλάμε για γάτες.
Που λες ο γιος μου  άρχισε τα δικά του.  Γιατί επιτρέπουμε  γάτα στην αδελφή του και  σ' εκείνον όχι... Είχα μάχες να δώσω, το ήξερα, γι αυτό οπλίστηκα  και ξεκίνησα τον αγώνα ...Θες να μάθεις για το αγώνα; Α θα σου πω την κατάληξη για να μην αγωνιάς. Πήραμε άλλο ένα γατάκι μαύρο αυτήν τη φορά για τον γιο και λεβέντη μας.
Που λες έτσι αποκτήσαμε και τη Λάκτα και τη Μίτση
Τι με ρώτησες; Πώς δέχτηκε η Λάκτα τη Μίτση; Με μισό μάτι. Την κοιτούσε περίεργα στην αρχή, δεν την πλησίαζε και της νιαούριζε απειλητικά. Ναι νιαουρίζουν απειλητικά τα γατάκια, τι νόμιζες; Και μάχες είχαμε με νύχια και δόντια.  Γι αυτό τα παιδιά ανέλαβαν να διευθετήσουν τα πράγματα. Τι στο  καλό; Μια οικογένεια είμαστε!
 Χώρισαν την αυλή σε δυο μέρη, χώρισαν τα δοχεία φαγητού αλλά και νερού, χώρισαν παιχνίδια και άλλαξαν γωνιές στα κρεβατάκια τους. Τώρα βέβαια γιατί έχουμε κρεβατάκια για τα γατάκια δεν θα το συζητήσω. Ποτέ δεν τα είδα να κοιμούνται εκεί.
Ο γιος μου όμως έχει πολλές εξωσχολικές δραστηριότητες με αποτέλεσμα το μαυράκι μας, η Μίτση, να μένει χωρίς το αφεντικό της, χωρίς χάδια και παιχνίδια για ώρες. Κι  όσο  έβλεπε στον χώρο της Λάκτας την κόρη μου να παίζει μαζί της, τόσο λοξοκοιτούσε με παράπονο.
'Επαψε να φεύγει κι  η Λάκτα από το σπίτι, στο είπα; Η αντίζηλος δεν έπρεπε να μένει μόνη,  ενώ η Μίτση δεν έφευγε ποτέ. Παράξενα πλάσματα οι γυναίκες, εννοώ οι γάτες, συγνώμη.
Ζηλιαρόγατα η Λάκτα τελικά... Δικαίωσε το είδος της! 
Και νυχιές βλέπαμε παντού στο σπίτι, κάτι που δεν έκανε πριν η Λάκτα και το μαυράκι λούφαζε  όταν την αγριοκοίταζε η καφετούλα...χμ χμ και τι να κάναμε; 
Ζητήσαμε συμβουλές από ειδικούς. Βάλαμε τα μεγάλα μέσα που λένε.
Η πρώτη συμβουλή ήταν  να πάψουν τα διαχωριστικά στην αυλή και στο χώρο του σπιτιού. Ανοικτά λοιπόν όλα τα δωμάτια όταν έμπαιναν οι γάτες μέσα. Και η αυλή ένας ενιαίος χώρος. Για την αυλή δεν με νοιάζει, αλλά οι κουρτίνες μου...τα τραπεζάκια μου....τα μπιμπελό που έσπαζαν...αλλά αυτά τα βάσανα θα στα πω άλλη φορά.
Τώρα μιλάμε για γάτες.
Που λες, η δεύτερη συμβουλή ήταν  να ασχολούμαστε και με τα δυο ζωάκια εξίσου. Ό,τι στο ένα, το ίδιο και στο άλλο. 
Αν  τα καταφέραμε θα ρωτήσεις, ξέρω. Το παλέψαμε αρκετό καιρό και στο τέλος η Λάκτα ηρέμησε έως και η ανάγκη της δεν μύριζε έντονα μια και έπαψε να οριοθετεί το χώρο της, αλλά το μαυράκι έγινε μελαγχολικότερο και μαζεμένο στη γωνιά.
Ωραία τα καταφέραμε, σκέφτηκα. Κάναμε ένα νέο μέλος της οικογένειας να γίνει καταθλιπτικό. Και πάψαμε να δηλώνουμε την παρουσία μας. Μήπως ήμασταν εμπόδιο;
Μέχρι που σκεφτήκαμε να τους βρούμε ποντικό να έχουν ένα κοινό θήραμα. Αλλά σ' αυτό  ήμουν κάθετα αντίθετη κι έτσι εγκαταλείφθηκε η ιδέα.
Τι άλλο έμενε; Μήπως να φέρναμε ένα σκύλο για να ενωθούν οι δυο τους εναντίον του;
Κι αν αγαπούσε τη μια γατούλα ο σκύλος και όχι την άλλη; ήταν η απορία του γιου μου. Εκεί πάτησα και γλύτωσε το σπίτι από άλλο ένα ζώο.
Έτσι ακολουθήσαμε την τρίτη συμβουλή που ήταν ΥΠΟΜΟΝΗ!
Η ζωή κυλούσε πια, εμείς   υπομέναμε την ζηλιάρα και την καταθλιπτική   και τα γατάκια έξω στη αυλή όλη μέρα μόνα. 
Γυρνώντας από τα ψώνια μια μέρα και ενώ μιλούσα στο κινητό, τι βλέπω μπαίνοντας στην αυλή; 
Ναι, σωστά κατάλαβες από τη φωτογραφία που τράβηξα ευθύς αμέσως
Η Λάκτα δεν άντεξε την κατάθλιψη της Μίτσης ως φαίνεται και της έκανε μια αγαπησιάρικη αγκαλιά. Για να πω την αλήθεια μου και ενώ τράβηξα τη φωτογραφία, η αγκαλιά δεν έλεγε να τελειώσει οπότε δικαιολογημένα αναρωτήθηκα μπας και την πνίγει...λες;
Δικαιολογημένα; Μην με ακούς  εμένα... το μυαλό μου ανεξάρτητα δουλεύει, σαν γάτα... γι αυτό και σκέφτηκε το πνίξιμο...
Όλα καλά είναι τώρα και τα δυο μας γατάκια είναι αγαπημένα και όλα  μαζί τα κάνουν. Και παιχνίδια, και βόλτες στη γειτονιά, και γρατσουνιές παντού... Να, προχθές μου κατέβασαν την κουρτίνα από το κουρτινόξυλο!  Αλλά αυτά τα βάσανα θα στα πω άλλη φορά!!

Σας είχα υποσχεθεί άλλο ένα διήγημα που έγραψα με αφορμή την εικόνα της Αννέτας μας για την Φωτο-Συγγραφική Σκυτάλη.Αυτό είναι το χιουμοριστικό που επέλεξα να το δημοσιεύσω εκτός σκυτάλης.
Και το δημοσιεύω τώρα μια και σας ψυχοπλάκωσα με την προηγούμενη ανάρτησή μου, τη συμμετοχή μου στο ''Παίζοντας με τις λέξεις''.
Σας αποζημίωσα;