Το να εμπνέεις είναι τέχνη!


Σε ένα νησί μακριά από εδώ, εκεί που η φαντασία ταξιδεύει, εκεί   που τα κύματα φωλιάζουν στις ακτές  και ο ήλιος απλόχερα σκορπά  ζωή τις περισσότερες ημέρες του χρόνου, οι κάτοικοι  ζουν αγαπημένοι και ικανοποιημένοι.
Το νησί έχει ένα Δήμαρχο που ενδιαφέρεται  για κάθε ανάγκη της καθημερινότητας των συμπολιτών του.Προσπαθεί  να παρέχει με κάθε τρόπο όλα τα αναγκαία και απαραίτητα στον άνθρωπο, ώστε οι πολίτες να μην εγκαταλείψουν το νησάκι τους.
Το νησί έχει δυο σχολεία δημοτικά.  Απέκτησε και ένα Γυμνάσιο με τις φροντίδες του Δημάρχου.
Η πρόοδος κάθε τάξης των σχολείων, ελέγχεται από το Δήμαρχο.  Από καθαρό ενδιαφέρον για τον τόπο του, φροντίζει για την παιδεία ώστε   οι μαθητές  να αγαπήσουν τη  μάθηση και να αποκτήσουν γνώσεις και ίσως μείνουν στο νησί όταν ενηλικιωθούν.
 Ο ίδιος, γιατρός στο επάγγελμα, έχει  επανδρώσει μια μονάδα υγείας αξιοθαύμαστη. Κι άλλοι  γιατροί τον μιμήθηκαν και απολαμβάνουν την γαλήνη αυτού του μικρού παραδείσου.
Οι αγρότες έχουν  τη συμπαράστασή του. Ακραίες καιρικές συνθήκες αντιμετωπίζονται από όλους  και ο ένας βοηθά τον διπλανό του.
 Θα έλεγες ότι αυτός είναι ένας επίγειος παράδεισος.
Ο Δήμαρχος φέτος, έχει  εστιάσει   στα δυο δημοτικά σχολεία. Θέλει  να κατανοήσει το γιατί και  το πώς μια δασκάλα έκανε τη διαφορά με την τάξη της, πέρσι, τόσο που έκανε αίσθηση η πρόοδος των μαθητών της
Αυτή η τάξη και η δασκάλα έχει προκαλέσει το ενδιαφέρον του Δημάρχου. Η τάξη της κας Αμαλίας.   Μια νέα δασκάλα που ήλθε στο νησί πρωτοδιοριζόμενη και είναι η δεύτερη χρονιά της εδώ. Οι άλλοι δάσκαλοι είναι καλοί εκπαιδευτικοί, αλλά αυτή η δασκάλα πήρε μαθητές χαμηλού επιπέδου και τελειώνοντας τη σχολική χρονιά έστειλε διακοπές μαθητές- αστέρια! Αλλά το κυριότερο, δίδαξε μαθητές να είναι σωστοί άνθρωποι. Μα πώς; αναρωτιέται συχνά ο δήμαρχος προσπαθώντας να κατανοήσει ώστε και οι άλλοι εκπαιδευτικοί να ακολουθήσουν.
Φέτος   έβαλε δασκάλα και στην τρίτη τάξη του άλλου δημοτικού σχολείου, την κα Ελευθερία. Ίδια ύλη, δυο γυναίκες εκπαιδευτικοί νέες στην ηλικία με ίδιες περγαμηνές σπουδών, και ανέθεσε τις ίδιες δραστηριότητες για τις δυο τάξεις. 
Ω ναι ,ανακατευόταν και στις υποθέσεις των σχολείων και στα διοικητικά τους, σε συνεργασία με τους διευθυντές τους, οι οποίοι  συμμερίζονταν το σκοπό του και τις αποφάσεις του.
Όποιες δραστηριότητες αναλάμβανε η Τρίτη τάξη του ενός σχολείου λοιπόν, το ίδιο και  η άλλη τρίτη του δεύτερου δημοτικού , μαζί σαν μια ομάδα. Αυτό ήταν το πείραμα του Δημάρχου ώστε να παρακολουθεί δυο εξίσου καλές εκπαιδευτικούς με επίπεδο μαθητών περίπου ίδιο.
Τα μαθήματα προχωρούσαν,  και οι κάτοικοι ασχολούνταν με τις δουλειές τους για να ζήσουν εκείνοι καλύτερα αλλά και το νησί τους να προοδεύσει. 
Οι υπηρεσίες λειτουργούσαν όσο το δυνατόν άρτια και το καλοκαίρι γέμιζε ο τόπος τουρίστες. 
Καταστήματα και ξενοδοχειακές μονάδες  λειτουργούσαν μόνο το καλοκαίρι, ενώ το χειμώνα έμεναν κλειστά.
Τότε όλα ηρεμούσαν  και η ζωή ακολουθούσε τα γνωστά της  βήματα.
Τα σχολεία λειτουργούσαν καλά.
Η πρώτη πρωτοβουλία για φέτος του Δημάρχου ήταν η καθαριότητα των ακτών μετά την πάροδο της τουριστικής περιόδου. Φυσικά η υπηρεσία καθαριότητας του Δήμου ήταν υπεύθυνη και για τις παραλίες, αλλά ήθελε όλοι οι κάτοικοι και μαζί οι μαθητές, να βοηθήσουν να μείνουν οι παραλίες καθαρές ώστε τα κύματα- όπως τους έλεγε- να μη  ταΐσουν τα ψάρια με σκουπίδια.
Ήθελε να μάθουν τα παιδιά να φροντίζουν το περιβάλλον τους όπου κι αν βρεθούν.
Ζώστηκαν οι μαθητές με γάντια μια χρήσης, με σακούλες, μπότες και καπέλα και ξεχύθηκαν στις παραλίες να μαζέψουν με τσιμπίδες ό,τι ήταν πεταμένο. Και μετά, τα κουτιά με τα αναψυκτικά στον κάδο  ανακύκλωσής τους, τα χαρτιά στο δικό τους κάδο κ.ο.κ
Τα παιδιά το βρήκαν διασκεδαστικό και οι  γονείς δεν διαμαρτυρήθηκαν για τον καθαρισμό των παραλιών του νησιού. Και ο Δήμαρχος παρών σε κάθε παραλία μαζί με τους μαθητές που ήταν η ημέρα τους και οι τάξεις και των δυο σχολείων δούλευαν μαζί.
Οι δυο τρίτες ήταν στην ίδια παραλία, οι δασκάλες μαζί και φυσικά ο Δήμαρχος που πηγαινοερχόταν καθώς και υπάλληλοι της υπηρεσίας καθαριότητας.
Τα παιδιά της κας Ελευθερίας έπαιζαν και γελούσαν. Όταν τους έβλεπε κάποιος μεγαλύτερος μάζευαν κάτι. 
Η τρίτη τάξης της κας Αμαλίας τραγουδούσε ένα τραγούδι παιδικό και είχε στρωθεί στη δουλειά.
Μα τι περίεργο, σκέφτηκε ο Δήμαρχος. Πάλι τα παιδιά της δασκάλας  αυτής λειτουργούν σαν ομάδα, άψογα!  
Η κα Ελευθερία πηγαινοερχόταν ανάμεσα στα παιδιά και πρόσεχε μην απομακρυνθεί κάποιο.
Η κα Αμαλία ήταν ανάμεσα στα παιδιά της με γάντια και σακούλες και μάζευε κι εκείνη σκουπίδια, τραγουδώντας.
Πέρασε και αυτή η ημέρα, οι κάτοικοι ανέλαβαν τα υπόλοιπα τις επόμενες ημέρες και έτσι οι παραλίες έμειναν πεντακάθαρες μέσα στην ερημιά τους.
Η επόμενη πρωτοβουλία του Δημάρχου ήταν να μαζέψουν όλοι οι κάτοικοι ,εθελοντικά φυσικά, τα σπασμένα ξύλα και κλαδιά του δάσους ολόγυρα στο νησί και να φορτωθούν στο φορτηγό του Δήμου που θα τα μοίραζε για το τζάκι σε ανθρώπους που δεν είχαν τόση οικονομική άνεση.
Φυσικά όλες οι δραστηριότητες γίνονταν Σαββατοκύριακα που τα σχολεία ήταν κλειστά.
Η τάξη της κας Αμαλίας παρούσα! Σύσσωμη! Μάζευαν τα μικρά ξύλα οι μαθητές της, ενώ εκείνη έτρεχε για τα μεγαλύτερα και τα βοηθούσε συνεχώς. 
Πέρασε ο καιρός και ήλθαν οι γιορτές των Χριστουγέννων. Η Δημαρχεία ανέλαβε μια πρωτοβουλία, να ψηθούν αρνιά για όλους τους μοναχικούς ηλικιωμένους και μη πολίτες του νησιού.
Τα σχολεία παρόντα να μοιράζουν και δωράκια μαζί με το φαγητό στον καθένα.
Η τάξη της κας Αμαλίας δώριζε και ένα πλεχτό κασκόλ σε κάθε γηραιά κυρία του νησιού αλλά και σε κάθε γηραιό κύριο που ζούσαν μόνοι. Ο Δήμαρχος ήθελε να μάθει πού βρέθηκαν τόσα πλεχτά και έμαθε ότι τα έπλεξε η δασκάλα της τρίτης τάξης μήνες πριν,  μαζί με μητέρες μαθητών της. Δική τους πρωτοβουλία, δικά τους έξοδα!
''Μπράβο σας'' είπε ο Δήμαρχος και επαίνεσε δασκάλα και παιδιά.
Ο Δήμαρχος δεν μπορούσε να καταλάβει πώς και γιατί αυτή η δασκάλα είχε απήχηση τόση στους μαθητές της. Έβλεπε ότι ήταν πρόθυμη πολύ και συμμετείχε σε κάθε δραστηριότητα αλλά και ότι φρόντιζε οι μαθητές της να μαθαίνουν και κάτι από κάθε συμμετοχή. Μα οι μαθητές της πώς την ακολουθούσαν όλοι; αναρωτιόταν συνεχώς.
Ήλθε και η εποχή της αναδάσωσης, του τμήματος του δάσους που κάηκε το καλοκαίρι.
Γιατί είχαν φωτιά το καλοκαίρι. Προσπάθησαν να βρουν τον υπαίτιο ή τους ενόχους αυτού του εγκλήματος αλλά δεν τα κατάφεραν ως σήμερα.
Σαββατοκύριακο μαζεύτηκαν όσοι από τους κατοίκους ήθελαν, με επικεφαλής τον Δήμαρχο. Παρόντα και τα σχολεία που πρωταγωνιστούσαν μια και ήταν ένα μάθημα που έπρεπε να μάθουν καλά. ''Το δάσος δίνει ζωή! Η φωτιά καταστρέφει τη ζωή μας!''
Οι άντρες έσκαβαν λάκκους, οι μαθητές φύτευαν με τη συμβουλή μεγαλύτερων. Ο Δήμαρχος σήκωσε το κεφάλι κάποια στιγμή από το δικό του λάκκο και είδε την μια δασκάλα, την κα Ελευθερία με τα χέρια στις τσέπες να παρακολουθεί τους μαθητές της.  Λίγοι μαθητές της,   προσφέρθηκαν είναι   η αλήθεια , κανείς δεν μπορεί να τους υποχρεώσει, σκέφτηκε ο Δήμαρχος.
Πιο κάτω ήταν η τάξη της κας Αμαλίας. Όλοι οι μαθητές παρόντες και η δασκάλα γονατισμένη δίπλα σε κάθε λάκκο, τους βοηθούσε  να φυτεύουν. Με τα χέρια έστρωνε το χώμα και το πατούσε καλά γύρω από τη ρίζα.
Όταν τελείωσαν, καθαρίστηκαν από τα χώματα και  μαζεύτηκαν γύρω από τάβλες με μεζέδες  ανταλλάσσοντας εντυπώσεις.
Η κα Ελευθερία πήγε δίπλα στην κα Αμαλία και άρχισαν να συζητούν. Ο Δήμαρχος που ήταν δίπλα, παρακολούθησε  τον παρακάτω διάλογο
''Αμαλία νομίζω ότι υπερβάλλεις με τη στάση σου.''
''Τι θες να πεις Ελευθερία μου; Ποια είναι η υπερβολή;''
''Δασκάλα είσαι. Τι δουλειά έχεις μέσα στα σκουπίδια σκυμένη ή τώρα να γονατίζεις μέσα στις λάσπες για να φυτέψεις;''
''Το κάνουν οι μαθητές μας Ελευθερία, το κάνουν κάτοικοι του νησιού, γιατί όχι κι εγώ;''
''Γιατί η θέση σου είναι εκπαιδευτικός. Και πρέπει να κρατάς τη θέση σου''
''Πιστεύεις ότι μπορείς να επιβάλεις τρόπο συμπεριφοράς  και νοοτροπία που θες στους μαθητές σου, αν εσύ δεν δώσεις το παράδειγμα; Αν δεν γίνεις σαν κι εκείνους;  Είπαν ότι η Θάλασσα είναι η βασίλισσα των υδάτων. Ξέρεις γιατί;''
''Δεν καταλαβαίνω τι σχέση έχει  με το θέμα μας η θάλασσα,    αλλά γιατί;''
''Γιατί στέκεται πιο χαμηλά από τα ρυάκια, τους ποταμούς και τις λίμνες. Ελπίζω να ήμουν σαφής''

Δεν ξέρω αν κατάλαβε η κα Ελευθερία αλλά ο Δήμαρχος κατάλαβε πολύ καλά γιατί οι μαθητές της Αμαλίας είναι τόσο πρόθυμοι να μάθουν, να δημιουργήσουν, να προσφέρουν. Γιατί εμπνέονται  από την κεφαλή της τάξης,  από τη δασκάλα τους!
 ......................
Ένα φανταστικό διήγημα για τους λίγους που ξέρουν να εμπνέουν με τη συμμετοχή τους και τη στάση τους. Για τους λίγους που ξέρουν να καθοδηγούν. 

Παρεούλα στο μπαλκόνι!

Τα σχολεία άνοιξαν!
Τέρμα η ανάπαυλα του καλοκαιριού... Καλή σχολική χρονιά  παιδιά!

Τι όνειρα, τι αγωνίες ξυπνούν με το χτύπημα του κουδουνιού!! Πόσα χτυποκάρδια τα πρωτάκια που θα αποχωριστούν το χέρι της μαμάς!
Ξεκινά μια νέα εποχή. 
Αντίο καλοκαίρι και για μάς ... 
Ο καιρός γλύκανε. 
Κάθομαι άνετα έξω στο μπαλκόνι παρεούλα με το μπαμπά να χαζεύουμε την κίνηση, να γλυκαίνω την γκρίνια του γιατί είμαστε εδώ και όχι στο εξοχικό.
Να εξηγώ για πολλοστή φορά τους λόγους, να αλλάζω συζητήσεις να ξεφεύγει ο νους απ΄ότι μας δυσαρεστεί. ''Να η κυρία απέναντι είναι εκείνη που....''και μπλα μπλα. ''Δες τον κύριο που περνά, τον θυμάσαι από....'' και ξανά μπλα μπλα να κουράζεται η γλώσσα, να γεννά το μυαλό λόγους και να θυμίζει  γεγονότα.
''Ζωή είναι αυτή;'' μονολογεί ο υπερήλικας πατέρας.
Και να το σκυλάκι μας που γαβγίζει άγρια στα περιστέρια που αυθάδικα επισκέπτονται τα γύρω μπαλκόνια.
Ούτε αυτό δεν αλλάζει διαθέσεις στον μπαμπά.



''Μα τι βλέπουμε εδώ που καθόμαστε;'' ρωτά εύλογα ο καημένος που επιθυμεί την εξοχή, τα δέντρα του, τη φύση, βόλτες στη θάλασσα, λουλούδια και καθαρό αέρα
Η αλήθεια είναι ότι πρωί πρωί βγαίναμε στη βεράντα, καλημερίζαμε τα σπουργίτια που ξεκινούσαν το τσιμπούσι τους, χαζεύαμε τα δέντρα και ψάχναμε τους καλοκαιρινούς καρπούς  αν ωρίμασαν, αν είναι γεροί, και γευόμασταν τη νοστιμιά τους.




Και περνά η ώρα με υποσχέσεις ότι θα ξαναπάμε σύντομα, ο καιρός είναι καλός και μπλα μπλα να φτιάξουμε διαθέσεις.
Την ώρα της σιέστας του μπαμπά εγώ δεν έμεινα με σταυρωμένα χέρια.
Έναν τοίχο στο διάδρομο  τον είχα γεμάτο με φωτογραφικές αναμνήσεις και  με βάραινε εδώ και καιρό.
Έτσι έβγαλα όλες τις φωτογραφίες,στοκάρισμα και να τι έφτιαξα.



Ζωγράφισα ένα δέντρο, έκανα φύλλα και ...το γέμισα  καρπούς.



Φωτογραφίες ....φωτογραφίες ....φωτογραφίες.
Δεν ολοκληρώθηκε σύντομα.
Μόλις προχθές είπα ''ως εδώ''!!
Και ιδού το αποτέλεσμα!



Ξεκινάμε τώρα και για τα μπαζάρ μια και με το χρόνο παίζω κυνηγητό.
Καλή μας νέα αρχή

Όταν η φύση φωνάζει ''αγάπη''!


Η Ασημίνα συνήθιζε να πηγαίνει στην ακροθαλασσιά και να αγναντεύει το πέλαγος, κανακεύοντάς το να της φέρει πίσω τον καλό της.
Θαλασσόλυκος ο Στέργιος αγαπούσε τη θάλασσα, αλλά λάτρευε και την καλή του.
Όταν ήταν κοντά της ο άντρας της, εκείνη ένοιωθε το καλοκαίρι να χαϊδεύει τη ζωή της. Μα όταν ερχόταν η ώρα να ταξιδέψει ξανά, τότε χειμώνιαζε και το κρύο περόνιαζε την καρδιά της.
Όλα ήταν καλά. Μα ένα όνειρο είχε από τότε που τον γνώρισε, να έλθει η στιγμή που ο αγαπημένος της θα της ψιθυρίσει ότι θα γίνει στεριανός επιτέλους.
Αγάπη, ελπίδα, όνειρα, πίστη, γέμιζαν την ζωή της αλλά και δυσβάσταχτη αναμονή. Ορθή εκεί στο βράχο συνήθιζε να αφήνει το βλέμμα της να χάνεται στον θαλάσσιο ορίζοντα. Ήταν σαν να βρισκόταν κάπου κοντά του. Σαν να έφταναν τα λόγια της στην καρδιά του.Λόγια αγάπης που πετούσαν παρέα με τον άνεμο και ταξίδευαν εκεί που ο αγαπημένος της πάλευε με τη θάλασσα.
Και η ζωή τους χαμογέλασε. Ήλθε η στιγμή που ο καλός της τη βρήκε εκεί, στητή, στην άκρη της θάλασσας, να τον περιμένει. Να τος πλέον να της ψιθυρίζει ότι το όνειρό της θα γίνει αληθινό. 
Και έμειναν για πάντα, στο έλεος του αέρα και των κυμάτων, να μας θυμίζουν την αγάπη τους


Ατενίζοντας αυτούς τους σχηματισμούς στο πλάι της θάλασσας στο νησί μου, που τόσα χρόνια επισκέπτομαι αλλά πρώτη φορά παρατήρησα, φαντάστηκα κάπως έτσι την ιστορία τους.


Ναι, βρέθηκα για λίγες ημέρες στο νησί τελείως απρόσμενα. Ολιγοήμερες διακοπές μου δώρισε η αδελφή μου (όταν έχεις τέτοια αδελφή ο μισός σου κόσμος είναι υπέροχος),μένοντας εκείνη, δίπλα στον μπαμπά.
Η οικογένειά μου ήταν στο πατρικό από τα τέλη Ιουλίου, μια και ήθελε και αυτό κανάκεμα από την αγένεια του χειμώνα.  Ήξεραν  ότι δεν μπορούσα να φύγω από την Αθήνα...και με είδαν μπροστά τους ξαφνικά, μια μέρα του Αυγούστου. Η έκπληξη ήταν όμορφη και οι αντιδράσεις λατρεμένες (όταν έχεις τέτοια οικογένεια ο υπόλοιπος κόσμος σου γίνεται ονειρεμένος)!!


Θάλασσα, φύση, ηρεμία, ξεκούραση, μακριά από υποχρεώσεις που είναι -το ομολογώ-δυσβάσταχτες, ''κατάπιαν''  τις  ημέρες γρήγορα.
Τώρα, σήμερα, έστω και τυπικά το καλοκαίρι μας αποχαιρέτησε. 


Καλό μήνα εύχομαι σε όλους
Και θα τα πούμε στα μπλογκάκια σας σύντομα, γιατί χάθηκα και μου λείπετε!
Καλά να περνάτε!

Ανάμεσα στ'αγριόχορτα!


Τελειώνει  και η Άνοιξη!
Και τα αγριολούλουδα θα σιγήσουν σιγά σιγά.
Το χαλί της γης θα ξεροψηθεί από τον ήλιο του καλοκαιριού.
Πάντα την άνοιξη λάτρευα να μαζεύω αγριολούλουδα. Δεν ήταν συνήθεια που απέκτησα από μικρή. Βλέπεις, το ανοιξιάτικο χαλί με τα τόσα πολύχρωμα κεντίδια, το είχα για προσκεφάλι μου να αγναντεύω τον ουρανό με τα μικρά σύννεφα που ταξίδευαν γρήγορα και με τα τόσα σχήματα που '''εβλεπα'' με τα μάτια της φαντασίας μου.
Ή ξάπλωνα μπρούμυτα να παρακολουθώ τις βίζιτες των ζουζουνιών στα διάφορα άνθη. Κυρίως να παρακολουθώ τις πεταλούδες που ακόμη λατρεύω.
Δεν τα μάζευα τα αγριολούλουδα για να μην μείνει μόνη η πρασινάδα στα χωράφια. Μεγαλώνοντας, άρχισα να  φτιάχνω ανθοδέσμες για τα βάζα μου αλλά και για τα πρώτα μαγιάτικα στεφάνια μου, που ήταν από λουλούδια του αγρού.
Μου άρεσε να χώνομαι στο πράσινο της γης.
Δεν με ενοχλούσε ποτέ η πρασινάδα, τα έντομα ή η γύρη  των λουλουδιών.
Φίδια στη γειτονιά των παιδικών μου χρόνων δεν είχαμε και δεν τα είχα στο νου, για να μου γεννήσουν το φόβο.
Αλλά οι τσουκνίδες με τσιμπούσαν με εκείνες τις πολλές τριχούλες που έχουν τα φύλλα τους και προκαλούσαν ερεθισμό και φαγούρα στο δέρμα μου, εξαιτίας του υγρού που είναι δηλητηριώδες και περιέχεται σ' αυτές τις βενονίτσες των φύλλων, όπως έμαθα αργότερα.
Την τσουκνίδα την ήξερα. Η μητέρα μου τη μάζευε με γάντια, θυμάμαι, την έπινε σαν τσάι. Μεγαλώνοντας έμαθα για το δηλητήριο των φύλλων που την προστατεύει από τα ζώα για να μην την τρώνε. Αλλά έμαθα συγχρόνως ότι καταστρέφεται με το βράσιμο, άρα η μητέρα μου, που ΔΕΝ ήταν βοτανολόγος, ήξερε την αξία της και τις τόσες θεραπευτικές της ιδιότητες.
Την αντιπαθούσα όμως από τα μικράτα μου την τσουκνίδα. Γι αυτή τη φαγούρα που μου προκαλούσε, γι αυτό το τσούξιμο.  Αλλά έμαθα να την αντιμετωπίζω στις ανοιξιάτικες ''μελέτες'' μου όταν προσγειωνόμουν στο παχύ χαλί της αλάνας απέναντι από το σπίτι μου.
''Όπου υπάρχει τσουκνίδα, υπάρχει και μολόχα '' μου έλεγε η μαμά   και με έμαθε να τρίβω το ερεθισμένο δέρμα με το φύλλο της! Πραγματικά το τσίμπημα της τσουκνίδας έγινε παιχνιδάκι από τότε και οι πεταλούδες εξακολουθούσαν να με παρατηρούν σε κάθε τους βίζιτα.
Α...έμαθα επισης, ότι οι πεταλούδες αγαπούν τις τσουκνίδες!!


Κάπου διάβασα ότι στη Γαλλία έχει ψηφιστεί νόμος που απαγορεύει την τσουκνίδα  και τη διαφήμιση των θεραπευτικών της ιδιοτήτων! Περίεργο έτσι; Και ακατανόητο ...

Που λες, αγαπούσα τις μολόχες και πριν ξαπλώσω ανάμεσα στα αγριόχορτα και αγριολούλουδα, έψαχνα να τις εντοπίσω. Να ξέρω πού βρίσκονται για καλό και κακό.
Και οι μολόχες είναι βότανα με θαυμάσιες θεραπευτικές ιδιότητες!


Ήταν ιδιαίτερα αγαπητή στους Πυθαγόρειους και επειδή τα άνθη της είναι στραμμένα πάντα προς τον ουρανό, θεωρήθηκε ιερό βότανο.
Ο Πλίνιος έλεγε ότι αν τρώμε μια χούφτα μολόχα τη μέρα δεν θα μας βρει καμία αρρώστια.
Μα δεν είναι μόνο θεραπευτικό βότανο η μολόχα. Είναι και βρώσιμο!! Δεν έχω δοκιμάσει ποτέ όμως. Σε πίτα ναι, αλλά δεν κατάλαβα τη γεύση της! 
Ο Ησίοδος ανέφερε πρώτος την μολόχα τον έβδομο αιώνα π.Χ. 
Οι Βυζαντινοί σχολιαστές μας πληροφορούν ότι στα χρόνια εκείνα έφτιαχναν με μολόχα και με πολλά άλλα βότανα έναν θρεπτικότατο πολτό. 
Οι δε Ρωμαίοι την θεωρούσαν λιχουδιά και την είχαν στα τραπέζια τους.
Στην αρχαία Ελλάδα καλλιεργούσαν την μολόχα μαζί με άλλα λαχανικά και βότανα στους κήπους τους. Η συμμετοχή της στις βραστές σαλάτες ήταν απαραίτητη, από τα συμπόσια των πλουσίων έως τα ταπεινά γεύματα των γεωργών.


Τα χρόνια πέρασαν, οι αλάνες χτίστηκαν, τα αγριολούλουδα ξεπετάγονται στην άκρη του δρόμου ή σε μια σχισμάδα βράχου που έχει λίγους κόκκους χώμα. Και στην εξοχή βεβαίως.
Αλλά γίναμε ''παιδιά του τσιμέντου''! Χάσαμε την εξοχή!
Γι αυτό και τα παιδιά μου από μικρά τα άφησα να ''κυλιστούν'' στην πρασινάδα των αγρών σε κάθε ευκαιρία.
Ως ότου παρουσιάστηκαν οι πρώτες αλλεργικές αντιδράσεις στο δέρμα τους.


''Κυρία μου, ζούμε σε μια χημική εποχή,μέσα στη μόλυνση. Ξεχάστε τη δική σας εποχή. Μας την έκλεψαν'' ήταν τα λόγια του δερματολόγου.
Τελικά τα αγριολούλουδα έμειναν  κάδρο στις φωτογραφίες μου για να μου θυμίζουν...