Πατημασιές στο χιόνι!

 

Ας χιονίσει επιτέλους!

Να δούμε μια άσπρη μέρα!

Πολλές φορές ευχόμαστε ανάλογα το χειμώνα. Μου έτυχε μια χρονιά να ζήσω πολύ χιόνι στο χωριό, να ξυπνήσουμε και να δούμε τα πάντα κάτασπρα. Αγνά. Πεντακάθαρα. Να μην υπάρχει πινελιά χωρίς το άσπρο του χιονιού.

Και μια ηρεμία, μια ησυχία. Να γαληνεύεις μέσα σου. Να αισθάνεσαι ανάλαφρος κοιτώντας τον ορίζοντα. Δεν ξέρω γιατί έχει τέτοιον αντίκτυπο το χιόνι σε μένα.

Έχει χιονίσει και στην Αθήνα, αλλά λασπόνερα βρωμίζουν το αγνό χρώμα του χιονιού. Στο χωριό, μέσα στη φύση ήταν αλλιώς.

Χιόνιζε δυο μέρες συνεχώς. Και τα μάτια μου δεν τα πήρα από το παράθυρο. Την τρίτη μέρα όμως, γαλήνεψε ο καιρός. Και το χιόνι, απάτητο, αλώβητο κάλυπτε τα πάντα στη φύση γύρω. Κανένα ίχνος από άνθρωπο ή ζώο. Το ήθελα να περπατήσω στο χιόνι.

Ναι  θα πάω απ' άκρη σ' άκρη στο χωριό.

Θα μαι μόνη, μέσα στη σιγαλιά της φύσης. Θα απολαμβάνω το άσπιλο χιόνι, θα παίρνω βαθιές ανάσες, χιονισμένες ανάσες που θα με γαληνεύουν.

-Και αυτό το ξύλο πάρε, μου είπε η πεθερά μου. Να το χρησιμοποιείς για μπαστούνι να βλέπεις πού είναι η χαράδρα και πού ο δρόμος. Και πού είσαι; Μη χαθείς και βρεθείς μέσα στα δέντρα. Εκεί δεν ξέρεις τα χαντάκια πού βρίσκονται και ποια άγρια ζώα θα συναντήσεις....

Χαμογέλασα όσο το σκεφτόμουν. Καθαρός ουρανός, τα πάντα καλυμμένα με το χιόνι. Και μόνον εγώ άφηνα ίχνη πάνω του.

Περπάτησα αρκετά. Σε κάθε βήμα ένιωθα αναζωογονημένη. Σπίτια δεν φαίνονταν πουθενά και τα δέντρα με το παραμικρό φύσημα με βομβάρδιζαν με χιόνι.

Δέντρα;

Ούτε σπίτια βλέπω στον ορίζοντα. Στο δάσος είμαι;

Και τότε ανησύχησα. Και άγρια ζώα μπορεί να συναντήσω. Ψυχή ζώσα δεν υπήρχε τριγύρω. Πήρα το δρόμο μπρος πίσω. Ένιωσα ανασφαλής. Προσπάθησα να περπατήσω γρήγορα αλλά πόσο γρήγορα πας όταν το κάθε βήμα σου γίνεται σε πάχος χιονιού απάτητου; Φοβήθηκα; Ε ναι μπορώ να το ομολογήσω. Και εγώ που δεν ήθελα ανθρώπους να συναντήσω, εγώ που λάτρευα να περπατώ μόνη στην ηρεμία και τη γαλήνη, έψαχνα έναν άνθρωπο να δω. Ένα ζευγάρι πατημασιές έστω, πάνω στο δρομάκι που άνοιγα. 

Και πού ήμουν; Είχα βγει έξω από το χωριό ή γυρνούσα στο κέντρο του;  Μερικά σπίτια που φαίνονταν ψηλά ήξερα ότι ήταν τα καλοκαιρινά όπως τα έλεγαν. Τότε που κλείνουν τα σχολεία και γεμίζει από ζωή το χωριό.

-Κυρά Αναστασία ήλθα να σε ξεχιονίσω! άκουσα καθαρά τη φωνή και αναθάρρησα. Πήγα προς τα κει. Ένα μέλος του συλλόγου με το φτυάρι στον ώμο φώναζε στην γερόντισσα που δεν μπορούσε να ανοίξει την αυλόπορτά της. Το χιόνι εμπόδιζε.

Πλησίασα προς τα κει. Πατημασιές κι άλλες, βρώμιζαν το δρομάκι που είχε πατηθεί. Τι ωραία σημάδια!

Ο κόσμος είχε βγει να ελέγξει αν οι ηλικιωμένοι συντοπίτες ήθελαν βοήθεια.  Πέρασε και η ταχυκαρδία μου. Δεν ανησυχούσα πλέον και τα ζευγάρια τα πόδια που λάσπωναν το χιόνι ήταν σαν σημάδια αγγέλων που κατέβηκαν για βοήθεια.

Από τότε, αποφεύγω τις ερημιές. Και χαίρομαι πάντα με ένα ζευγάρι πατημασιές που βρίσκονται κοντά στις δικές μου.

Γιατί ο άνθρωπος δεν μπορεί να ζήσει μόνος!

Αυτή είναι η συμμετοχή μου στα ''Χειμωνιάτικα αποτυπώματα'' της Αριστέας μας