Αναρτήσεις

Εκεί που κλείδωσε η αγάπη ......

Εικόνα
Έλεγα ότι δεν είμαστε  μιμητικά όντα και δεν αντιγράφουμε εύκολα τις τάσεις του εξωτερικού...(ουπς, πέταξες τίποτε; ).
Καλά είμαστε της μίμησης αλλά αργούμε πολύ να ακολουθήσουμε και πολλές φορές δεν μένει κάτι που αντιγράφουμε. Χάνουμε το ενδιαφέρον μας γρήγορα. Δεν πιάνει σαν να λέμε.
Ο λόγος για τα λουκέτα αγάπης  που γκρεμίζουν γέφυρες στο Παρίσι και δημοπρατούνται τελικά.
Ήλθαν και στην Ελλάδα, αλλά στην Κεφαλονιά δεν είχα συναντήσει. Κάθε χρόνο είμαι εκεί και περιδιαβαίνοντας τις ομορφιές της, κάτι θα είχα προσέξει.

Φέτος όμως, λίγες μέρες με έφεραν κοντά της και είδα μερικά λουκέτα να κάνουν την εμφάνισή τους σε μια πανέμορφη θέα εκεί που σίγουρα θα σταματήσει και ο ντόπιος και ο τουρίστας να απολαύσει τη φύση και τις ομορφιές της.



Βέβαια δεν κάνουμε πάντα την αρχή εμείς...οι τουρίστες ίσως προηγούνται, αλλά ακολουθούμε.Να πω τώρα για την έλλειψη σοβαρότητας που πολλοί χαρακτηρίζουν αυτήν την κίνηση μια και το βάρος, όταν γίνονται πολλά, γκρεμίζει κιγκλιδώματα και γέφυρες;  Να πω ότ…

Το ''τσουκάλι'' της Αλληλεγγύης!

Εικόνα
Διάβασα και συνταγές. Συνταγές φαγητών και γλυκών.  ''Μύρισα'' την κανέλα και τα μπαχαρικά, ''Γεύτηκα'' τη νοστιμιά και τη γλύκα τους. 
Σίγουρα έχεις δει συνταγές μαγειρικής, αλλά ίσως ποτέ δεν έχεις διαβάσει συνταγές μαζί με ιστορίες που τις περιλαμβάνουν. Ενδιαφέρουσες ιστορίες, συγκινητικές, ευχάριστες, διηγήσεις αληθινές ή φανταστικές.
Έλα μαζί μου να σου δείξω...



Να, παίρνω  το  τσουκάλι  και ανακατεύω όλα τα υλικά και  μπαχαρικά που οι   bloggerς μας χάρισαν και θέλω να σου ανοίξω την όρεξη...όχι δεν θα σε  ταΐσω,  απλά να... δοκίμασε  λίγο, να μου πεις αν είναι όντως νόστιμο.
Πάμε λοιπόν...
Μέσα στο ''τσουκάλι'' της Αλληλεγγύης έβαλε τη νοστιμιά της η Αλεξάνδρα: ''Πάλεψα για μια όμορφη ζωή, έζησα μια όμορφη ζωή κι έχω κάνει σκοπό μου να ομορφύνω τις ζωές όλων των παιδιών! ....'' 
και πρόσθεσε και η Ελένη το μυστικό  της συστατικό: 
''Πεινάω  μαμά 
 Εσύ μου δίνεις τα χάδια σου Την αγκαλιά σου 
 Το παγωμένο φιλί σου Α…

Ένα έγκλημα καταστρέφει την Αττική! - ΕΝΙΑΙΑ ΚΙΝΗΣΗ BLOGGER

Εικόνα
Στεκόμαστε στο πλευρό των κατοίκων του Δήμου Μαραθώνα και υπερασπιζόμαστε το δικαίωμά τους να προστατεύσουν τη ΒΑ Αττική και όχι μόνο, από την καταστροφή, που θα επιφέρει ο ΧΥΤΥ Μαραθώνα.


ΔΕΝ ΜΕΝΟΥΜΕ ΣΙΩΠΗΛΟΙσε μια σειρά παράλογων και παράνομων ενεργειών που γίνονται, με πρώτο το σημείο που κατασκευάζεται. Βρίσκεται σε βουνό το οποίο εξαφανίστηκε σταδιακά για τη δημιουργία του, μια ανάσα απ’ τη θάλασσα. Στο σημείο βρίσκονται πηγές και ρέματα τα οποία καταλήγουν στις κοντινές παραλίες στον Ευβοϊκό (Μαραθώνα, Σχοινιά, Ν. Μάκρη, Σέσι) και ήδη με μια μικρή μπόρα κατεβαίνει λάσπη σε όλη την ακτογραμμή. Φανταστείτε να κατεβαίνουν τοξικά υπολείμματα. Με τη λειτουργία του θα μολυνθεί όχι μόνο η ακτογραμμή αλλά και η θάλασσα, θέτοντας σε κίνδυνο την αλιεία και το κολύμπι. Παίρνουμε θέση και ψηφίζουμε εδώ

ΔΕΝ ΜΕΝΟΥΜΕ ΣΙΩΠΗΛΟΙ ΟΤΑΝ θα επηρεαστεί άμεσα ο υδροφόρος ορίζοντας όπως συμβαίνει στη Φυλή, που σύμφωνα με την έκθεση του καθ. Γεωλογίας & Περιβάλλοντος στο Πανεπιστήμιο Αθηνών, κ. Λέκκ…

#Παίζοντας με τις λέξεις 11ο# - Το αναπάντεχο

Εικόνα
Ξημέρωμα!  Κόντευαν να φτάσουν στο λιμάνι...Άφησε τη καμπίνα της και βγήκε στο κατάστρωμα. Ήξερε ότι ο ήλιος που ανέτειλε εκείνη τη στιγμή ήταν σαν να γεννιόταν απ' τη θάλασσα και έλεγαν, ότι αν πρόσεχες, θα άκουγες μουσική, τη μουσική του κύματος που ευχόταν καλό κατευόδιο στον ηλιάτορα!  
Ήταν κοντά στις μηχανές και  ο θόρυβος   την εμπόδιζε να αφουγκραστεί την καλημέρα του κύματος. Ήθελε να φύγει,  μα τότε τον είδε. Ήταν εκεί στο στροφείο με το συρματόσχοινο. Ήταν σίγουρη ότι ήταν εκείνος.Ο ίδιος που ήταν και χθες το βράδυ στο μπαρ του πλοίου και έκανε πώς δεν τη γνώριζε. Του μίλησε. Τον προσφώνησε με το όνομά του,εκείνος όμως είπε ''Κάνετε λάθος . Δεν είμαι εγώ ο Αθανάσιος Κυριαζής''. Και έφυγε. 
Δεν μπορεί να έκανε λάθος. Τόση ομοιότητα; Έχουν περάσει χρόνια βέβαια, οι άνθρωποι αλλάζουν, αλλά θα έπαιρνε όρκο ότι ήταν αυτός, ο άντρας της αδελφής της που έφυγε πριν 10 χρόνια αφήνοντας ένα μόνο σημείωμα να μπερδεύει πιο πολύ τα πράγματα ''Κουράστηκα, φεύγω.…

Ανάσταση παντού!

Εικόνα
Χριστός Ανέστη σε όλους!
Ανάσταση στις ζωές μας, στη χώρα μας, στις αξίες μας!
Επιστροφή στην καθημερινότητά μας και στην πόλη με τους γρήγορους ρυθμούς, τα άγχη της και τους θορύβους της.
Η εξοχή αλλάζει τις παραστάσεις μας, μας γεμίζει αισιοδοξία και ηρεμία.
Αν και ο καιρός δεν ήταν τόσο ανοιξιάτικος όσο θα ήθελα, εν τούτοις, η φύση ξαναγεννιόταν και μας μπόλιασε ελπίδα αναγέννησης.


Μια βόλτα, ένας καφές δίπλα στη θάλασσα, κάτι τόσο απλό, μας γέμισε με όρεξη για τραγούδι και ανάσες ζωής.


Ο ουρανός έδειχνε τις διαθέσεις του αλλά ποιος νοιαζόταν; Άλλοτε  ήρεμος και άλλοτε μέσα στο θυμό όπως όλοι μας.


 Δεν γλυτώσαμε και τη βροχή που ξέπλυνε ό,τι άφησε η κοσμοσυρροή...


Πρώτη φορά φύτρωσαν μανιτάρια στον κήπο μας και είπα να σας τα δείξω. Όμορφα δεν είναι;

Εύχομαι να περάσατε καλά
Και του χρόνου με υγεία!

Αλάτι, ζάχαρη κι αλληλεγγύη | το e-book

Εικόνα
Το καλωσόρισμα
Το χωριό, σκαρφαλωμένο στην πλαγιά του βουνού, με τα πετρόχτιστα σπίτια, με το ποτάμι που κυλούσε  μέσα από την δεντροσκέπαστη πλατεία, με τα καλντερίμια του   και την ησυχία της φύσης, σε γυρνούσε πίσω στο χρόνο.  Έλεγες ότι κάθε αλλαγή που έφερε ο πολιτισμός παντού, κουράστηκε να ανέβει το φιδογυριστό δρόμο μέχρι το χωριό. Όλα είχαν παραμείνει όπως τότε, που η ζωή ανάσαινε σε κάθε γωνιά αυτού του παραδεισένιου τόπου, σε κάθε ανοιγμένο παραθύρι, σε κάθε πόρτα που υποδεχόταν τους γείτονες. 


Αυτό είναι ένα απόσπασμα από τη δική μου συμμετοχή στο εγχείρημα της Αλεξάνδρας,Woman in Blogsπου συνέλαβε την ιδέα και την υλοποίησε ώστε να είναι έτοιμο ένα ηλεκτρονικό βιβλίο με τίτλο:


Δεκαοχτώ bloggers γράψαμε 24 ιστορίες για την αλληλεγγύη και σας καλούμε να μας διαβάσετε για να την κάνουμε πράξη όλοι μαζί.
Το e-book μας διατίθεται για την ενίσχυση της Κοινωνικής κουζίνας "Ο Άλλος Άνθρωπος"και του μη κερδοσκοπικού σωματείου Κοινωνία αγάπης και προσφοράς "Γέροντας Παΐ…

Γειτονιά αγαπημένη.

Εικόνα
Ξαφνιάστηκα ευχάριστα  το γύρισμα στο χρόνο
στο χώρο που μεγάλωσα, σ' αυτούς εδώ τους δρόμους 
μικρό παιδί σαν ήμουνα, όλους τους περπατούσα
ήξερα κάθε τους γωνιά, το κάθε μονοπάτι
Πώς άλλαξε η γειτονιά!
Πού είναι τα λιβάδια;
Γεμάτα χλόη και φυτά,  κάθε λογής λουλούδια,
στην αγκαλιά τους ξάπλωνα, μεθούσα  απ' τ' άρωμα τους
με αδημονία περίμενα  να' ρθει μια πεταλούδα
Πού είναι οι δρόμοι οι στενοί, με χώμα καμωμένοι
γιομάτοι πέτρες  διάσπαρτες  σημάδια  στα γόνατά μου!
Αυτό το σπίτι φίλης  αδελφής,  ποιος ξέρει πού είναι τώρα,
κοίταξε  πώς ερήμωσε, πώς πλήγιασαν οι τοίχοι,
γεμάτη αράχνης κέντημα η πόρτα αργοπεθαίνει,
τα παραθύρια σφαλιστά, στη λήθη χαρισμένα.
Πού ‘ναι τα δέντρα τα ψηλά, που κρύβανε τον ήλιο
το σ' αγαπώ πρωτάκουσα  κάτω από τη σκιά τους
Πάμε σ’ εκείνη  τη γωνιά, που ήταν το σπιτικό μου  
πού ήταν ασφαλής φωλιά γεμάτο απ’ τις φωνές μας,  
από  τραγούδια και χαρές και άλλες τόσες λύπες!
Κοίτα πώς στέκει μοναχό, μέσα σε τόσα  άλλα,
που άλλαξαν, ξανάνιωσαν, σύγχρονα θε να εί…

Πρώτες πήλινες δημιουργίες...

Εικόνα
Είπα και εγώ να πάρω πηλό να φτιάξω ένα τριαντάφυλλο . Με ταλαιπώρησε αρκετά μπορώ να πω αλλά δεν το έβαλα κάτω... Είπα να το χρωματίσω αλλά δεν πρόλαβα. Φίλη το είδε και ....πάει. Λίγο γλίτερ απλά και μόνο για να πω ότι πρόσθεσα κάτι πριν το λούστρο. Όμως όταν φίλη σου ζητάει να της φτιάξεις κάτι ακόμη και πρωτάρα να είσαι στον πηλό δεν φέρνεις αντίρρηση Και μάλιστα μου ζήτησε ανοιξιάτικο στεφάνι όλο από πηλό .Υποσχέθηκα τουλάχιστον να προσπαθήσω. Της άρεσε!!! Γι αυτό και εγώ σας το δείχνω. Η Άνοιξη μπήκε έστω και αν είναι λίγο δύστροπη. Και τα λουλούδια έστω και πήλινα είναι το σήμα κατατεθέν της!
Η αλήθεια είναι ότι αυτή είναι η δεύτερη προσπάθειά μου. Η πρώτη είναι ένα μικρό στεφανάκι που και αυτό δεν έμεινε πολύ κοντά μου. Πρόλαβα να το φωτογραφίσω όμως..

Ενδιαφέρον  παρουσιάζει η δημιουργία με πηλό. Και υπάρχουν τόσα που --λέω--ότι μπορώ να φτιάξω. Προσπαθούμε λοιπόν και συνεχίζουμε...

Τι να πεις σε ένα μικρό για το 1821;

Εικόνα
Τα ''γιατί'' για κάθε τι που του κινούσε το ενδιαφέρον είχαν πια πολλαπλασιαστεί τόσο πολύ που έχασα το λογαριασμό.
Ο μικρός επισκέπτης μας μαζί με τη μαμά του, ρωτούσε κάθε φορά και κάτι που τον ενδιέφερε.
''Γιατί βάλατε Σημαία κυρία Άννα στο μπαλκόνι σας;;'' ήταν η ευκαιρία που μου δόθηκε να του πω τι γιορτάζουμε αύριο.
''Ξέρεις; Πρέπει να ξέρεις, ''του είπα και ξεκίνησα με απλά λόγια να του εξηγώ για την επανάσταση του 1821
Γρήγορα έχασε το ενδιαφέρον του και βαρέθηκε.  
Όμως λαλίστατος καθώς ήταν έμαθα για τα χελωνονιντζακια,   για τους ήρωες των κόμικς, για τα ρομπότ, για τα παιχνίδια που του αρέσουν, για τα παζλ που φτιάχνει.
Παζλ, να το.
Τον κάλεσα να δει στον υπολογιστή κάποια νέα παζλ και του έδειξα τους ήρωες του '21.
Βρήκαμε και άλλους ήρωες σε παζλ αλλά...χάσαμε το ενδιαφέρον όσο και αν μιλήσαμε για εκείνους που πολέμησαν με αυταπάρνηση.
Και μια και είπαμε για πολέμους τον ρώτησα αν ξέρει τι όπλα είχαν τότε οι Έλληνες που πολεμούσ…

Συνηθίσαμε;

Εικόνα
Γιατί δεν αντιδράμε βρε παιδιά; 
Ξέρεις πόσοι έχουν βαλθεί να αναλύσουν το αδιάφορο σφύριγμά μας σε κάθε τι που γίνεται ή που απειλεί να συμβεί;
Χάσαμε την ελπίδα μας,λέει εδώ, και ο αρθρογράφος μας χαρακτηρίζει πρόωρα ηλικιωμένους γιατί, λέει, ο Ζαν Πολ Ρίχτερ είπε ότι τα γηρατειά είναι δυσάρεστα όχι γιατί δεν έχουν απολαύσεις αλλά γιατί απουσιάζει η ελπίδα. 
Γι αυτό και εμείς πρόωρα γεράσαμε μια και  καταγράφεται παντού η έλλειψη ελπίδας για το μέλλον της χώρας.
Να μη διαφωνήσω τώρα;
Πρώτα από όλα οι απολαύσεις...
Ποιες απολαύσεις έχουν τα γηρατειά; Ούτε να φάνε μπορούν καλά καλά-βλέπε μασέλα- ούτε να πιουν μπορούν, ούτε να φλερτάρουν...εντάξει φλερτάρουν που και που αλλά όχι σαν νέοι,  έτσι δεν είναι;Και το σεξ μην το υπολογίζεις, σε μεγάλη ηλικία είναι επικίνδυνα τα 'βοηθήματα'...
Που λες, μπορούν οι ηλικιωμένοι, που πότε το ένα τους πονεί και πότε το άλλο δεν μπορεί, να πάνε ταξίδια, εκδρομές, να χορέψουν, να...;;;
'Αρα για ποιες απολαύσεις μιλάμε;
Όσο για την ελπίδα δεν νομίζ…

Μια βόλτα... τι το 'θελα;

Εικόνα
Ο ήλιος όλο και περισσότερο μας επισκέπτεται πια. Μπορεί να βρέχει κάποιες μέρες,μπορεί το κρύο να μας ''τσούζει'' λίγο,  αλλά όταν η ημέρα είναι καλή, ακόμη και αν ο ήλιος παίζει κρυφτό, ακόμη και τότε μια βόλτα αξίζει τον κόπο.


Έτσι σκέφτηκα  ότι είναι καιρός να βγει μια βόλτα και ο μπαμπάς, που ο βαρύς και ασήκωτος χειμώνας, όχι μόνο λόγω κρύου, τον κράτησε ανάμεσα σε 4 τοίχους που ευτυχώς διατηρούσαμε ζεστούς.

Μια βόλτα στην πόλη μας του πρότεινα, να πιούμε το καφεδάκι μας, για να ξεκουραστεί από το περπάτημα,  ε...τα χρόνια του μετράνε  στη μέση και στα πόδια και όχι μόνο και το βρήκε θαυμάσια ιδέα.
Πάμε λοιπόν.
Για όλα είπαμε.
Όλα τα είδαμε και τα κρίναμε.
Μετά τον καφέ μας, περάσαμε και από την πλατεία μας.
Εκεί, σαν πυροσβέστης  να σβήνω ''πυργαγιές'' που οι άσχημες εικόνες του χαλούσαν τη διάθεση. Ξέρεις, ένας άστεγος, ένα παιδί που ζητά ελεημοσύνη, κάποιος μεθυσμένος, ένας ναρκομανής που ζητά χρήματα για τη δόση του, είναι λόγοι για να γκρινιάξει αρκ…