Τετάρτη, 7 Δεκεμβρίου 2016

Καλό του ταξίδι.......




Δύσκολη εποχή αυτό το τρίμηνο. 
Πολλά δάκρυα πόνου μου χάρισε.
Τώρα έφυγε και το σκυλάκι μας. Κάνει παρέα στη μαμά μου, ελπίζω. Και η απουσία του ηχηρή. 
Ξέρεις, πάντα πίστευα ότι ήμουν τυχερό άτομο μια και γεύτηκα όλα τα είδη  της Αγάπης από τα δικά μου πρόσωπα. Αλλά αγάπη σκύλου δεν είχα νοιώσει, ούτε είχα γνωρίσει. Και ακόμη και σήμερα εντυπωσιάζομαι από τη δύναμή της.
Αγαπάς τα ζώα αλλά είναι άλλο θέμα να τα ζεις, να είναι μέλος της οικογένειας. Και αυτό πρώτη φορά το γεύτηκα.
16 μήνες μαζί μας. 16 μήνες μαζί του. Το σπίτι βουβό από την απουσία του. Τα λόγια φτωχά, μόνο τα δάκρυα πλούσια δεν μπορούν να συγκρατηθούν.
Ναι το έχω συνειδητοποιήσει. Δεν γίνεται αλλιώς. Τα πάντα άλλαξαν με το χαμό του. Μουντές οι μέρες, η σιωπή   σε πληγώνει, η κάθε στιγμή σου θυμίζει το μικρό πανέξυπνο σκυλάκι που μας είχε αγαπήσει τόσο, μα και που πήρε τόση μα τόση αγάπη.
Κρίμα....
Ο κόμπος στο λαιμό δεν λέει να φύγει ακόμη.
Και εμείς προσπαθούμε να βηματίσουμε ξανά, ψάχνοντας διάθεση να  ακολουθήσουμε τους ρυθμούς μας. 
 Σας ευχαριστώ όλους  εσάς που δεν με ξεχνάτε. Χάθηκα το ξέρω, αργά βήματα  κάνουμε να βρούμε ξανά την καθημερινότητά μας που άλλαξε τόσο.  
Μπόρα είναι θα περάσει, σκέφτομαι. Αλλά  πόσο πόνο προκάλεσε...

 

Παρασκευή, 25 Νοεμβρίου 2016

Black November ...για μένα


Black Friday  σήμερα μια και είμαστε μιμητικά όντα και αμερικανίζουμε....και καθόλου δεν μ' ενδιαφέρει  να στηθώ στις ουρές των πολυκαταστημάτων, αν και λυπούμαι αφάνταστα βλέποντας τόσο κόσμο να περιμένει έξω από τα καταστήματα, στις φωτογραφίες των ειδήσεων!
Για μένα  υπάρχει ο black November  και κάθε μέρα βιώνω και ένα χαστούκι της ζωής γιατί....έτσι είναι η ζωή.
Γι αυτό και χάθηκα...και αγωνίζομαι να βρω τους ρυθμούς μου.
Βλέπεις, μετά το τριήμερο που ήταν ανέλπιστο δώρο και υπέροχο διάλειμμα και στο περιέγραψα στην προηγούμενη ανάρτησή μου, ήλθαν τα πάνω κάτω. Σαν να πήρε η ζωή την τρίαινα και να ανακάτεψε τη θάλασσα της καθημερινότητάς μου δημιουργώντας κύματα που μόνο παλεύοντας τα νικάς.
Τι να σου πρωτοπώ; 
Για το πρόβλημα με αρρυθμίες του πατέρα μου που μας οδήγησε στο νοσοκομείο για βηματοδότη; 
Ως εκεί καλά πήγαν τα πράγματα. Αν και σοκαρισμένος ο υπερήλικας μπαμπάς που ποτέ δεν είχε προβλήματα υγείας, γύρισε στο σπίτι του να αναρρώσει. Έφερε όμως και ίωση  από το νοσοκομείο. Όλοι την πήραμε, ο ένας μετά τον άλλον. Πυρετός, λαιμός, βήχας...γιατροί, φάρμακα. Και ο μπαμπάς συνερχόταν.
Όμως.....κόλλησε ίωση και η μαμά με προβλήματα υγείας όπως αναπνευστικό. Ξανά γιατροί, φάρμακα και βήχας πολύς. Πέρασαν οι μέρες με τρεχάματα και αγωνία. Πέρασε και η ίωση αλλά ο οργανισμός της  εξασθενημένος δεν....
Υπερήλικη και εκείνη, δεν τα κατάφερε.
Έφυγε!!! 
Ήμουν συνειδητοποιημένη ότι το τέλος που είναι το μόνο σίγουρο στη ζωή, θα έλθει και για τους γονείς μου, ευχόμενη  να είναι ανώδυνο.
Έφυγε ήσυχα. Ήμουν κοντά της και ένιωσα ότι όσο και να το συνειδητοποιείς  το επερχόμενο τέλος των γονιών σου, όταν χάνεις τη μάνα σου, όσο ετών και αν είναι, χάνεις ένα κομμάτι από τον κόσμο σου.
Φοβερή η απώλεια...
Μεγάλος ο πόνος...
Γιατί η μάνα είναι πάντα η μαμά όσα χρόνια και αν περάσουν, όσο ετών και να είναι το παιδί της!!
Και τώρα;
Έχουμε έναν μπαμπά που δεν μπορεί να συνέλθει.
Που δεν μπορεί να μείνει στιγμή μόνος. Τον έχουμε μαζί μας συνεχώς και τώρα παλεύουμε να τα καταφέρει. Θα δείξει.
Οι μέρες περνούν έτσι, με θλίψη, με προσπάθεια να χαμογελάσεις γιατί οι ζωντανοί τώρα μετρούν και ....τα χαστούκια συνεχίζονται.
Μέσα σ' όλα αυτά και το σκυλάκι μας που παρουσίασε εδώ και λίγο καιρό νεφρική ανεπάρκεια λόγω δηλητηρίασης κατά το κτηνίατρο, παλεύει να ζήσει. Και δεν νομίζω ότι θα τα καταφέρει.
Μην πεις ότι σκύλος είναι, δεν είναι άνθρωπος, γιατί τα αισθήματά μας είναι τόσο δυνατά που δεν τον ξεχωρίζουμε από μέλος της οικογένειας.
Και ο αγώνας συνεχίζεται.
Να συνέλθουμε για να μπορούμε να βοηθήσουμε...και να στεγνώσουμε λίγο από τα δάκρυα...................................



Τρίτη, 25 Οκτωβρίου 2016

Επίσκεψη στο Ρούπελ

Μια ξαφνική απόδραση, ήταν η αιτία να επισκεφθώ αρχές του μήνα και το οχυρό Ρούπελ και ήταν η πρώτη φορά που πατούσα εκεί που ο ηρωισμός ξεπερνούσε την απελπισία της πολιορκίας και την ανισότητα δυνάμεων.
Ένας ηρωισμός που άφησε βέβαια   νεκρούς από τους άντρες  του οχυρού, αλλά προκάλεσε πολλούς περισσότερους στους αντιπάλους.
Και όπως μας είπε ο στρατιώτης που μας ξενάγησε θαυμάσια στις εγκαταστάσεις, ακόμη και σήμερα οι Γερμανοί επισκέπτες του οχυρού δεν πιστεύουν τον αριθμό νεκρών των στρατιωτών τους, τότε το Β' Παγκόσμιο Πόλεμο! Ούτε τα νεκροταφεία των στρατιωτών  των Ναζί δεν τους πείθουν...
Είναι οι μέρες τέτοιες που ίσως θέλεις να φωνάξεις μαζί μου ''Όχι στον πόλεμο'' που αφανίζει  τη ζωή και εξαφανίζει την αξιοπρέπεια.
Αλλά πρέπει να φωνάξουμε και στην ανάγκη να πολεμάς όταν πρέπει, για ιδανικά πάνω από τον άνθρωπο, για ιδέες που εξανθρωπίζουν και να θυμηθούμε μαζί όλους αυτούς που χάθηκαν δίνοντας μαθήματα ηρωισμού σε μας τους απογόνους τους. 
Μάταια θα πεις μια και ακολούθησε η κατοχή, αλλά  η ιστορία γράφεται με λαμπερά γράμματα από όσους είχαν τη δύναμη να ξεπεράσουν ανθρώπινους φόβους  με αυτοθυσία και να αμυνθούν για όσα ο εχθρός ήθελε να καταλύσει!


Ο Στρυμόνας στα Ελληνοβουλγαρικά σύνορα



Μνημείο στο λόφο του Οχυρού

Η είσοδος του οχυρού γεμάτη αναμνήσεις από όσα δε ζήσαμε

Μέσα στο οχυρό το γραφείο

Σημείο ρίψης με το στρατιώτη να μας δίνει εικόνα του χθες

Πόσες προσευχές θα έγιναν εδώ!!

Στοά ασβεστωμένη με τη μυρωδιά που έχει ο χώρος κάτω από τη γη
Το ιατρείο του οχυρού


εικόνες της εποχής-μαρτυρίες ενός παράλογου πολέμου

Το παρατηρητήριο




Το ολμοβολείο




Ο κόσμος πολύς περίμενε υπομονετικά να έλθει η σειρά του για την ξενάγηση. Χωρισμένοι σε ομάδες, ήπιαμε τον καφέ μας στο αναψυκτήριο του στρατοπέδου μέσα σε ένα καταπράσινο χώρο γεμάτο μνήμες με τους στρατιώτες να εξυπηρετούν ευγενέστατοι.
Μετά την επίσκεψη νοιώθεις έντονα το δέος και το σεβασμό που γεννά ο χώρος και οι γνώσεις που μόλις έλαβες στο στρατόπεδο
Οι φωτογραφίες από τις στοές του οχυρού είναι μόνο όσες επισκεφθήκαμε, όσες δηλ είναι προσβάσιμες στο κοινό. 
Δεν μπορούσα να μη σκεφθώ κατά την επίσκεψή μου στο οχυρό,  εκείνους που ζήτησαν ακόμη και μετά την εντολή παράδοσης του οχυρού στους Γερμανούς, τη συνέχιση της αντίστασης.
Μέρες που έρχονται, μέρες μνήμης για όσα έζησαν οι γονείς μας στην κατοχή από τους τρελοναζί, δεν μπορώ να μην αναρωτηθώ αν σήμερα θα δείχναμε την ίδια γενναιότητα με τους   άντρες του Ρούπελ, που οι Γερμανοί παραταγμένοι τιμητικά χαιρέτησαν με σεβασμό,  όταν παραδίνονταν σε ένα σκληρό και ισχυρό στρατό!   
                        
Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...