Οικογενειακή θαλπωρή

 

Κι ενώ τα ξύλα τριζοβόλιζαν στο τζάκι, το τραπέζι στρωνόταν επίσημα. Γιορτινό τραπεζομάντηλο, κηροπήγια με γκι ομόρφαιναν το τραπέζι. Και τα σουπλα με τα πιάτα γύρω γύρω περίμεναν υπομονετικά να γεμίσουν με τις λιχουδιές της οικοδέσποινας. Και αυτήν τη χρονιά, η οικοδέσποινα ήταν η κόρη μου. Τι ωραία να παραδίδεις τη σκυτάλη επάξια στο παιδί σου!

Και εμείς τριγύρω καθισμένοι να ανοίγουμε τα μικροδωράκια που υπήρχαν σε κάθε καρέκλα για τον καθένα μας.

Φαγητό, τσούγκρισμα με ευχές, έκαναν τη χριστουγεννιάτικη γιορτή πιο λαμπρή.

Και χαμόγελα. Πολλά χαμόγελα δώρο στον καθένα μας εξαιτίας της παρέας, της θαλπωρής και της ημέρας.

Μετά το φαγητό, παιχνίδια επιτραπέζια και χαρτί με γέλια και αστεία.

Η γιορτή των Χριστουγέννων είναι η ωραιότερη και σπουδαιότερη ημέρα για μένα. Θα μπορούσα μετά την 25η να ξεστολίσω. Τόσο πολύ σημαντική μου είναι η ημέρα των Χριστουγέννων.

Περάσαμε όμορφα.

Ευχηθήκαμε από καρδιάς να ξεχαστεί κάθε ταλαιπωρία.

Και τα σκυλάκια μας από δίπλα να μας σκουντάνε με τα ποδαράκια τους για ένα μεζεδάκι.

Πάντα τα Χριστούγεννα ήθελα να τα περνάω στην πόλη, στο σπίτι ανάμεσα σε δικούς μου ανθρώπους. Γονείς, παιδιά, θείοι συμπληρώνουν τον κύκλο των αγαπημένων.

Μόνο λίγες φορές έχω περάσει εκτός των πεπατημένων την ημέρα των Χριστουγέννων.

Όλες αυτές οι φορές ήταν μια όμορφη πινελιά με πρωταγωνίστρια την φορά που πέρασα στο μαιευτήριο με την νεογέννητη κόρη μου αγκαλιά.

Δεύτερη πανέμορφη πινελιά η φορά που πήγα Αυστραλία. Βέβαια εκεί τα Χριστούγεννα είναι καλοκαιρινά, καμιά σχέση με όσα ήξερα και ο καλός καιρός, το σούβλισμα δίπλα στην πισίνα με παρέπεμπαν σε πασχαλινή γιορτή.

Η τρίτη φορά στο χωριό με χιόνι απίθανο και κρύο τσουχτερό. Πανέμορφα κι εκεί

Καλές υπόλοιπες γιορτές εύχομαι

Αυτή ειναι η συμμετοχή μου στην τέταρτη πράξη του δρώμενου του Γιάννη μας ''Η γιορτή''!

Εύχομαι σε όλους σας να περάσετε όμορφα την παραμονή του νέου χρόνου και το 2026 να μας αγαπήσει πραγματικά!

Δέος για σένα!

 Τρίτη πράξη στο δρώμενο του Γιάννη μας. 

Το θαύμα!

Αυτές τις ημέρες βιώνουμε την πνευματικότητα της γέννησης του Θεανθρώπου. Το θαύμα της γέννησής του σε αντίξοες συνθήκες, όπως μας λέει η θρησκεία μας.

Και γεννήθηκε και δίδαξε! Νέα θρησκεία με το ωραιότερο δόγμα όλων.

Καθόλου εγωκεντρική, με χαρακτηριστικό την Αγάπη στον εαυτό μας και στον διπλανό μας. Την αποδοχή όλων. Την ελεύθερη βούληση. Την προσφορά.  Τη συγχώρεση!!!  Αρετές που προσδιορίζουν τον αληθινό Άνθρωπο που σημειωτέον, φτιάχτηκε κατ εικόνα Θεού!

Αυτές τις ημέρες πριν χρόνια, τρεις μόλις μέρες πριν τα Χριστούγεννα, βίωσα και εγώ το προσωπικό μου θαύμα. Την γέννηση της πρώτης μου κόρης.

Από μικρή αγαπούσα τα παιδάκια ειδικά τα μωρούλια. Εκείνη η μυρωδιά τους, λατρεμένη. Σκέψου στο δικό μου παιδί. Στο πρώτο μου παιδί ήμουν και μικρή, ένιωθα ανυπομονησία να το δω να γεννιέται, να κοιτάξω το προσωπάκι του, να το μυρίσω, να το σφίξω στην αγκαλιά μου. Αγωνιούσα να είναι καλά και...κορίτσι.  Όταν ήλθε η ώρα, αν και πονούσα για τρεις ώρες, την κράτησα αγκαλιά μου και δεν πίστευα στα μάτια μου. Ήταν το δικό μου παιδί. Την είχα 9 μήνες μέσα μου. Πορευόμασταν μαζί. Αλλά το να την κρατώ στην αγκαλιά μου με γέμισε δέος. Τα είχα χάσει πραγματικά. Ήταν το δικό μου θαύμα. Και εξακολουθεί να είναι το πρώτο μου θαύμα.

Αυτές τις ημέρες, βρίσκεται απομονωμένη λόγω ραδιενεργού ιωδίου που πήρε για το θυρεοειδή της. Και περιμένουμε τις απαντήσεις δυο εξετάσεων σημαντικών. Ελπίζω και σε αυτό το θαύμα. Και προσεύχομαι γι αυτό!

Να πάνε όλα καλά!

Αυτή ειναι η συμμετοχή μου στην τρίτη πράξη του δρώμενου '' Χριστούγεννα σε 4 πράξεις''!

Μια άνοιξη προσμένω!

 Δεύτερη πράξη στο δρώμενό μας ''Χριστούγεννα σε τέσσερις πράξεις''

Δεύτερη βδομάδα με θέμα την ''Προσμονή''!

Είμαι ένα μικρό κλαδάκι μιας άλλοτε πανέμορφης ελιάς. Κρατιέμαι στη ζωή και προσπαθώ να σώσω το δέντρο που ανήκω.

Η πλαγιά μας ήταν πάντα καταπράσινη από ελιές που αγαπά τόσο ο κόσμος. Ελιές που ζούσαν πολλά χρόνια, σημάδι της ειρήνης που επικράτησε. Μα το καλοκαίρι είχαμε πόλεμο. Τη φωτιά. Μας έκαψαν όλους . 

Ήταν τρομαχτικό να βλέπεις τις φλόγες να μας αγκαλιάζουν. Αδηφάγες φλόγες! Να ακούς το τρίξιμο των δέντρων που καίγονταν. Κραυγές πόνου ήταν, κραυγές απελπισίας. Κραυγές του τέλους που ερχόταν και μάλιστα βασανιστικού τέλους.

Τι ωραία που ήμασταν, θυμάμαι, τέτοια εποχή! Είχαμε λυγίσει όλα τα κλαδιά από τους καρπούς που μάζευαν οι άνθρωποι.    Μας ξεκούραζαν και μπορούσαμε επιτέλους να ηρεμήσουμε και να περιμένουμε την άνοιξη να αρχίσει πάλι ο κύκλος της ζωής. Ένας καταπράσινος ελαιώνας, ολοζώντανος, παρέα το κάθε δέντρο στο άλλο, να διηγούμαστε ιστορίες που ζήσανε οι παλιότεροι και μαθαίναμε εμείς οι νεότεροι.

Μετά τη φωτιά τι; Μαυρίλα, θάνατος και σιωπή!  Ερημιά και μοναξιά για όσους επιβίωσαν. Και είναι τόσο λίγοι! Δεν ακους πλέον τιτιβίσματα πουλιών που κάθονται στα κλαδιά μας. Δεν ακούς διηγήσεις της διπλανής ελιάς και μουρμουρίσματα των ζώων που έτρεχαν ανάμεσα στους κορμούς. Δεν βλέπεις πλέον τους ανθρώπους να ξαποσταίνουν κάτω από τον ίσκιο μας. Μοναξιά και μαυρίλα!

Ήλθαν και οι βροχές να ξεπλύνουν λίγο ό,τι καμένο άφησαν οι φλόγες. Μα παρέσυραν και χώματα που οι ρίζες μας συγκρατούσαν. Τι καταστροφή! Ποιος ξέρει αν παρέσυραν και σπόρους που θα φύτρωναν την άνοιξη. Ποιος ξέρει πόση ακόμη καταστροφή θα μετρήσουμε!

Με την έλευση του φθινοπώρου ήλθαν οι ειδικοί να δουν ποια δέντρα έχουν ζωή μέσα τους. Το δικό μου δέντρο είχε ζωή. Πολλά κλαδάκια ξεπρόβαλαν, δείχνοντας το πείσμα τους να ζήσουν.

Τα δέντρα που έχουν καεί ολοσχερώς θα κοπούν. Τι κρίμα! Το καθένα έχει τόση ιστορία να διηγηθεί!

Προσμένω όμως την άνοιξη. Τότε που τελικά θα αποφασίσουν αν ο ελαιώνας θα αναγεννηθεί. Με μεγάλη αγωνία προσμένω τη γη να βλαστήσει ξανά. Με ελπίδα ότι η ελιά θα ξαναγεννηθεί.

Πόσο κακό μπορεί να κάνει ο άνθρωπος σε μια στιγμή!

Είμαι ένα μικρό κλαδάκι...προσπαθώ να ζήσω και να μεγαλώσω.

Για χάρη σας, εξαιτίας σας, βλασταίνω.

Θα τα καταφέρω το υπόσχομαι.

Μα κι εσείς υποσχεθείτε να μας προσέχετε εμάς τα δέντρα. Τόση ζωή ας μην πηγαίνει χαμένη!

Προσμένω την άνοιξη αλλά και την φροντίδα σας

Με λένε κλαδάκι ελιάς και έχω έναν προορισμό...ο δικός σας;

 

Αυτή είναι η δική μου συμμετοχή στη βδομάδα της Προσμονής, στο δρώμενο του Γιάννη.

Αυτές τις γιορτινές ημέρες που οι αγρότες αγωνίζονται, κάποιοι μαζεύουν ελιές για το λάδι μας. Γι αυτό και η ανάρτηση, ανήκει σ'αυτούς τους αγωνιστές της γης.