Ανθρώπινο μεγαλείο!



Δεν την ήξερε την Γιώτα. Μα τι σκέφτεται τώρα. Φυσικά την ήξερε μια και ήταν συνάδελφός της στο ίδιο τμήμα, στις καταχωρήσεις και ένα 8άωρο και βάλε συνεργάζονταν άψογα.
Αλλά δεν την ήξερε πραγματικά. Μιλούσε λίγο για τη ζωή της. Για το σπίτι της για τον εαυτό της. Και θα ήταν αδιακρισία της να ρωτήσει.
Εκείνη πάλι, η Τόνια, όλοι ήξεραν ότι ήταν παντρεμένη με δυο μικρά παιδιά, μια και τα τηλέφωνα χτυπούσαν συνεχώς για να λύσει διαφωνίες και διαφορές των μικρών της ''δαιμόνων''. Ευτυχώς μέχρι το μεσημέρι ήταν ήσυχη αφού ήταν και τα δυο στο σχολείο.
Πριν 12 χρόνια είχε αγοράσει σπίτι με δάνειο φυσικά και ευτυχώς η δουλειά της πληρωνόταν καλά για να βγάζει το δάνειο και να συμπληρώνει τον μικρό μισθό του άντρα της. Πόσες φορές δεν είχε πάει στη δουλειά μέσα στα νεύρα για τις μικρές αποδοχές του συζύγου της και την ατολμία του να ζητήσει περισσότερα!
Πόσες φορές δεν είχε εξομολογηθεί στους συναδέλφους της και κυρίως στη Γιώτα, πόσο ασήκωτο βάρος  της γινόταν πολλές φορές το δάνειο!
Όλα τα ήξεραν στη δουλειά της. Ανάμεσα στις καταχωρήσεις ΦΠΑ  και τιμολογίων, το στόμα της πήγαινε ροδάνι για κάθε τι που της συνέβαινε στο σπίτι.
Απ' την άλλη η Γιώτα μετείχε στις συζητήσεις, όλοι ήξεραν ότι ήταν ανύπαντρη μα και μικρότερης ηλικίας από την Τόνια, αλλά τίποτε περισσότερο.
'Ίσως ήταν αυτός ο λόγος που ποτέ δεν συνδέθηκε φιλικά μαζί της αν και δούλευαν πλάι πλάι .
Και φτάσαμε στην εποχή της κρίσης. Στην εποχή της μείωσης των μισθών, στην εποχή που ο φόβος της απόλυσης ήταν παρών κάθε στιγμή. Στην εποχή που ο καθένας δούλευε σκυφτός και αμίλητος περιμένοντας την πρώτη του μηνός για να δει αν θα πληρωθεί. Και τότε τα χαμόγελα άνθιζαν γιατί ''η εταιρεία μας βαστάει γερά'' και ο φόβος πήγαινε στο αρχείο. Αλλά πάλι έκανε αισθητή την παρουσία του, σημάδι των καιρών.
Η Τόνια, με τα ίδια προσόντα με τη Γιώτα, πολλές φορές κρυφομιλούσε μαζί της  για τις φήμες  των απολύσεων που αιωρούνταν σιωπηλές πάνω τους για καιρό. Και έκαναν το φόβο να φουσκώνει ικανοποιημένος από την τροφή που του έδιναν.
Οικονομική κρίση! Τόσες εταιρείες έκλειναν. Η  Τόνια πήγε στη δουλειά μια μέρα σαν τις άλλες, αλλά η ίδια πολύ διαφορετική από ότι συνήθως. Μουδιασμένη, με ρυτίδες πρόωρες στο μέτωπο, με τα χείλη γυρτά και καμπουριαστή πλάτη προκαλώντας τα βλέμματα των συναδέλφων της. Στη βουβή τους ερώτηση είπε ψιθυριστά ''απολύθηκε ο άντρας μου''!!!
Κεφάλια  έσκυψαν με συμπόνια, ανάσες   ακούγονταν γρήγορες, αλλά μιλιά δεν ακούστηκε.
Οι μέρες περνούσαν και ήδη οι φήμες ζωντάνεψαν και στην εταιρεία της Τόνιας. Μουντή η ατμόσφαιρα. Πώς να δουλέψεις έτσι απερίφραστος;
Και μια ωραία ημέρα που ο ήλιος έλαμπε και σε προκαλούσε να χαμογελάσεις ήλθε η είδηση των πρώτων απολύσεων. Και έπεται συνέχεια τους είπαν για το καλό της εταιρείας και των υπολοίπων υπαλλήλων.
Και η μέρα της Τόνιας ήλθε. Την ειδοποίησαν εκείνη και τη Γιώτα να παρουσιαστούν στο γραφείο του διευθυντή προσωπικού. Σέρνοντας τα βήματά τους έφτασαν. Ούτε κοίταξε η μία την άλλη στο διάδρομο προς το γραφείο. Ούτε αντάλλαξαν μια κουβέντα, ένα παρήγορο λόγο.
Και όταν άκουσαν το διευθυντή τι είχε να τους πει έχασαν και οι δυο το χρώμα τους.
''Μια από τις δυο σας πρέπει να φύγει'' τους είπε ωμά και απερίφραστα. ''Η μείωση προσωπικού είναι απαραίτητη για την επιβίωση της εταιρείας. Τόνια πιστεύω ότι εσύ πρέπει να είσαι εκείνη που θα φύγεις. Η Γιώτα είναι νεότερη και η αμοιβή της είναι μικρότερη από τη δική σου''. 
Οι κοπέλες δεν μίλησαν. Γύρισαν να φύγουν, προσπαθώντας να κρατήσουν τα δάκρυα που απειλούσαν να τρέξουν αυθάδικα. Την ώρα που έπιανε το πόμολο της πόρτας η Τόνια για να βγει, άκουσε τη Γιώτα να λέει ξεψυχισμένα '' Κύριε διευθυντά, νομίζω ότι πρέπει να φύγω εγώ. Είμαι νεότερη και χωρίς υποχρεώσεις, άρα μπορώ να κινηθώ καλύτερα από την Τόνια. Μπορώ να αντέξω περισσότερο. Και γι αυτό σας παρακαλώ να απολύσετε εμένα και να κρατήσετε την Τόνια που έχει δυο παιδιά και απολυμένο σύζυγο''
Δεν πίστευε στα αυτιά της η Τόνια!! Την Γιώτα δεν την ήξερε, όχι δεν την ήξερε καθόλου. Πόσο λυπήθηκε που δεν έκανε προσπάθεια να μάθει για το μεγαλείο της ψυχής της!
Για την ιστορία, η Τόνια έμεινε στη δουλειά, με μικρότερο μισθό βέβαια για να ''συμφέρει την εταιρεία'' αποχαιρετώντας τη Γιώτα με δάκρυα στα μάτια και ευχαριστώντας την θερμά γιατί δεν της στέρησε την ελπίδα. Ψέλλισε όμως στο τέλος και ένα συγνώμη γιατί δεν είχε εκείνη τα κότσια να αρνηθεί αυτή τη θυσία. Αλλά είχε αυτήν την επιλογή;
.............
Αφιερωμένη αυτή η ιστορία στην αληθινή συναδελφική αλληλεγγύη. Τα πρόσωπα είναι φανταστικά καθώς και η πλοκή του διηγήματος.  
Το γεγονός της απόλυσης και της θυσίας της μια υπαλλήλου για να μείνει η άλλη, καθώς και τα λόγια του διευθυντή, στο περίπου, είναι αληθινά   και η μαρτυρία τους σκοπό έχει να τονίσει   το μεγαλείο του Ανθρώπου  σε  δύσκολες στιγμές όπως αυτή της  επιβίωσης. Σπάνιο μεν, αληθινά υπέροχο δε! Και είναι υπαρκτό!