9 μήνες με τον Ορφέα!


Μπήκαμε και στον Απρίλη...κοντεύει το καλοκαίρι πια!
Σήμερα  με ανοιξιάτικη διάθεση θέλω να σου μιλήσω για τη κοινή μας ζωή με το κοκεράκι μας.
Σου έχω πει για το νέο μέλος της οικογένειάς μας, τον Ορφέα μας. Το θυμάσαι; 
Για το σκυλάκι μας λέω, που κοντεύει 11 μηνών.
9 μήνες τον έχουμε κοντά μας και μπορώ να σου πω ότι μετά από 9 ολόκληρους μήνες  άλλαξαν ΟΛΑ!! 
Τι, δε με πιστεύεις;
Σκέψου, τόσα χρόνια πίστευα, αν και αγαπώ τα ζώα και μάλιστα τους σκύλους που τους έχω αδυναμία, ότι μέσα σε διαμέρισμα σκύλος ή άλλο κατοικίδιο δεν μπορεί να ζήσει φυσιολογικά.
Σκέψου, εμένα που θέλω το σπίτι στην εντέλεια φτιαγμένο και καθαρό.
Κι όμως όλα άλλαξαν.
 Διάθεση,  πρόγραμμα και απόψεις αλλάξαμε, για χάρη του σκύλου μας.
Ο Ορφέας μας άλλαξε. Μας έβγαλε το μέσα έξω ή το έξω μέσα, μικρή σημασία έχει.
Εκείνο που δεν υπολόγισα είναι το μέγεθος της αγάπης. Θα μου πεις, υπολογίζεται η αγάπη;
Όλους αυτούς τους μήνες, ζούμε με ένα σκυλάκι που μας δείχνει τόση αγάπη που είναι αδύνατον να σου περιγράψω αν δεν το έχεις ζήσει.
Και φυσικά πήρε άπλετη αγάπη από μας, τόση που δεν φανταζόμουν ότι θα έδινα σε ζωάκι.
Τι να πρωτοπώ;  Τι να πρωτοπεριγράψω;
Τα χαρούμενα πηδηματάκια και το κούνημα της ουράς το πρωί για καλημέρα;
Το ότι γίνεται ένα με τη σκιά μου μέσα στο σπίτι;
Το ότι πρέπει να τον απομονώσω για να σκουπίσω, γιατί βρίσκει διασκεδαστική τη σκούπα και παίζει μαζί της;
Το γέλιο που κάνουμε όταν βλέπουμε να φοβάται την ηλεκτρική σκούπα;
Τα χάδια που αποζητά και χώνει το κεφαλάκι του κάτω από το χέρι σου αν αργήσεις να τον χαϊδέψεις;
Το ότι κάθεται δίπλα μου, όταν ήμουν  άρρωστη, ήσυχος και ήρεμος;
Μου κάνει τόση εντύπωση το πόσα καταλαβαίνει. Λένε πώς πρέπει να μιλάς με τις ίδιες λέξεις στο σκύλο σου και μάλιστα δισύλλαβες λέξεις ,  για να μπορέσει να συνδυάσει λέξη-πράξη και να ξέρει τι του ζητάς. Μα υπάρχουν φορές που νομίζω ότι μόνο η λαλιά του λείπει.
Με σκουντά με το ποδαράκι του και όταν  τον ρωτάω τι θέλει, πηγαίνει εκεί που θέλει να παω για παιχνίδι ή για να του ανοίξω την μπαλκονόπορτα.
Φέρνει το παιχνίδι του για να παίξουμε όταν του το ζητήσω
Καταλαβαίνει τα πρόσωπα ποια είναι όταν τον ρωτήσεις για τον καθένα...
Όταν  τον παίρνουμε μαζί, γνωρίζει ποιο είναι το αυτοκίνητό μας και πηγαίνει στην πίσω πόρτα για να μπει.
Τόσα που καταλαβαίνει που νομίζω ότι θα ξεχάσω κάποια στιγμή ότι είναι σκυλάκι.
Και τι χαρές που κάνει το μεσημέρι όταν  γυρνάμε στο σπίτι! 
Και παρόλο που είναι και μαζί μας, λες και γνωρίζει ότι η αφεντικίνα του είναι η κόρη μου!
Όταν είναι σπίτι γίνεται δική της σκιά. 
Να τον δεις να σηκώνεται επάνω της στα δυο του πόδια, να της τραβάει το χέρι και να σκύβει εκείνη ρωτώντας τον τι θέλει και να της δίνει ένα φιλί στο μάγουλο!!! Γλύφει με τη γλώσσα δηλαδή αλλά φιλί το θεωρούμε. Και μετά κάθεται ήσυχος να τελειώσει τη δουλειά της! 
Πριν λίγες μέρες, έκανε και το εμβόλιο- την δεύτερη δόση από τις τρεις-κατά του Καλαζάρ. Και είχαμε άγχος σαν να επρόκειτο για το παιδί μας. Επειδή η πρώτη δόση του έφερε αδιαθεσία τόση, που δεν μπορούσε να  πάρει τα πόδια του και στις 1 τη νύχτα έτρεμε το καημένο, δεν μπορούσαμε να κοιμηθούμε αν δεν συνερχόταν, τον παρακολουθούσαμε και στη δεύτερη δόση, -πήγε καλύτερα αλλά αδιαθεσία είχε-. Τόση έγνοια ένιωθα και έδειχνα για τα παιδιά μου, είναι δυνατόν να νιώθεις το ίδιο για το σκύλο σου;
Όσο για  τη διάθεσή μας; Άλλαξε και αυτή προς το θετικότερο. Λες και γίναμε πιο χαρούμενοι αυτούς τους 9 μήνες και ας μην συντρέχουν λόγοι, μάλιστα με την καθημερινότητα στα χάλια που έχει νομίζω ότι μας γλύτωσε ο Ορφέας από την κατάθλιψη.
Με την παρουσία του και την αγάπη που μας δείχνει μας κάνει ευτυχισμένους. Γελάμε συνεχώς, αστειευόμαστε και παίζουμε σαν παιδιά.
Αν νευριάζουμε μαζί του αναρωτιέσαι; 
Ναι μερικές φορές που γίνεται άτακτος σαν μικρό παιδί φυσικά νευριάζουμε και τον μαλώνουμε και το καταλαβαίνει- μα είναι δυνατόν;-το καταλαβαίνει και κάθεται σαν βρεγμένη γάτα.
Αλλά μέσα στο πρόγραμμα όλα αυτά και τα έχουμε αποδεχθεί όπως αποδέχεται κάποιος το ζωηρό παιδί του.
Υπερβολική είμαι λες; Δεν ξέρω, εντυπωσιάζομαι και εγώ από όλα αυτά που με κάνει ο Ορφέας να νιώθω!
Ευλογία θεωρώ την παρουσία του στο σπίτι μας.
Το πιστεύεις;

Με αφορμή το  Diary of Bliss της Κατερίνας του μπλογκ Just K





Μια και σας είπα για τον Ορφέα να σας δειξω και το δώρο που κέρδισα μετά από κλήρωση του μπλογκ ''Στα μονοπάτια της φαντασιας μου''  που με μεράκι έφτιαξε και μου χάρισε η Ελένη μας, μαντεύοντας την αγάπη μου για τις πεταλούδες, και για καρδιές γεμάτες ανθρωπιά.

Οι ευχές της, γραμμένες σε καρτούλα που έφτιαξε η ίδια και το καδράκι της με μια καρδιά και το κλειδί έτοιμη για άνοιγμα!

Όλα υπέροχα!!














ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ ΕΛΕΝΗ ΜΟΥ!!

Άυλες φιγούρες



                                             
Έξω, βροχή καταρρακτώδης. Μέσα, σκοτεινιά και μοναξιά. Ο νέος άντρας περπατούσε αγριεμένος. 
Η αυλαία του έγγαμου βίου του έπεσε!
Μόλις τον εγκατέλειψε η γυναίκα   και τα παιδιά του. Οι φίλοι τους, μαζί της. Τα τελευταία λόγια της αντηχούσαν σαν ηχώ  ''Σου έχω πει το Γιατί  τόσες φορές. Δεν άκουγες.  Μίλα με τον εαυτό σου, αν τον αντέχεις λίγο...'' 
''Τι σας έλειψε;''
'' Γιατί όλοι μου γυρίσατε την πλάτη; Τι έχω κάνει;''  
''Μίλα μου εαυτέεεε'', ούρλιαζε!
Μια αστραπή φώτισε το σαλόνι   διαλύοντας  τη σκοτεινιά της συννεφιάς. Και τότε τις είδε. Φιγούρες σχεδόν άυλες, ευθυτενείς, λεπτές ή ευτραφείς. Φιγούρες που δεν διέκρινες χαρακτηριστικά, αλλά έβλεπες   την περηφάνια στη στάση τους!
Τρόμαξε, οπισθοχώρησε. 
''Τρελάθηκα;;''
-Όχι βέβαια . Δεχτήκαμε  την πρόσκληση της  Δυστυχίας  και ήλθαμε για να διαλύσουμε αυταπάτες.
-Ποια είσαι; ρώτησε  
-Είμαι η Εγωπάθειά σου. Ήλθα για να σου υπενθυμίσω ότι είσαι ο καλύτερος όλων και   μην αφήνεις τυχαίους  να σε κλονίζουν
Ο άνθρωπός μας τα έχασε!
-Είμαι εγωπαθής;  Εγώ;  
-Φυσικά ! Και για να συστηθώ με λένε Ειλικρίνεια. Είμαι μια από τις λίγες αρετές σου, αλλά με χρησιμοποιείς κατά το δοκούν. Λες  όλα τα στραβά των άλλων, αλλά  τα δικά σου τα ξεχνάς!
Ο νέος άντρας έμεινε άλαλος . 
-Είναι υπερβολική η Ειλικρίνεια, να το ξέρεις, του είπε η Επίκριση . Αν ήταν οι άλλοι σωστοί,  δεν θα   γινόσουν επικριτικός!
-Μα εσείς   αριστερά είστε τα ελαττώματα μου; Τόσα πολλά έχω; 
-Μην είσαι αυστηρός με τον εαυτό σου. Ξέρεις πόσο τον αγαπάς,  και έτσι πρέπει, είπε η  Φιλαυτία.
-Και  να επιδιώκει να είναι ο πρώτος όλων,  είπε η Ματαιοδοξία.
Πολλές φιγούρες συγκατάνευσαν. 
Ο άντρας γύρισε δεξιά του  ...
-Εσείς; Μήπως είστε τα προτερήματά μου;
-Ναι εμείς οι τρεις σου έχουμε μείνει μόνο.
-Εγώ είμαι η Εντιμότητά σου, αλλά πρέπει να πεις σε σένα την Αλήθεια πρώτα, αυτό είναι το τίμιο.
-Και εσύ η μικρή και αδύναμη ποια είσαι;
-Εγώ είμαι η Αγάπη, λίγη από όση δείχνεις στα παιδιά σου και στην πρώην γυναίκα σου. 
-Μα τους αγαπώ τόσο πολύ...
-Η Αγάπη που δείχνεις στον εαυτό σου δεν αφήνει περιθώρια!   Και εγώ έχω τόσο μικρύνει, όσο έχει μεγαλώσει η φιλαυτία σου!
Ο άντρας άρχισε να βηματίζει. 
-Τόσα πολλά ελαττώματα και τόσο λίγα προτερήματα! Αυτό μου έλεγε τόσο καιρό η γυναίκα μου;  Πρέπει να σας διώξω, φώναξε στις φιγούρες αριστερά!
-Είσαι σοβαρός; Θα πάψεις να αγαπάς το Εγώ σου; Θα πάψεις να θεωρείς τον εαυτό σου τον καλύτερο; φώναζε η  Εγωπάθεια  
Τα ελαττώματα ξεκίνησαν να φεύγουν, όταν είδαν την Αποφασιστικότητα να ορθώνεται. Ήξεραν ότι θα ήταν ηττημένα αν η ''πόρτα'' του εαυτού του έκλεινε.  
Η αστραπή φώτισε ξανά το σαλόνι. Δεν υπήρχε καμιά φιγούρα εκεί. Κάτι σκιές μόνο, θα ήταν από το λιγοστό φως που έμπαινε απ' έξω, σκέφτηκε. 
Αναθάρρησε!
''Η ζωή μου τώρα ξεκινάει  μια νέα σελίδα'', μονολόγησε. 
Θα γινόταν μέγας και τρανός. Θα τους έδειχνε τι έχασαν! Η Αποφασιστικότητα  ξαναβρέθηκε σε οικεία εδάφη.
Η ''πόρτα'' δεν έκλεισε ποτέ!

Αυτή είναι η συμμετοχή μου στο ''Παίζοντας με τις λέξεις'' που διοργανώνει η Μαρία μας τόσο όμορφα και μας ενώνει με τη  ζεστή της φιλοξενία, συμμετέχοντες και αναγνώστες.
Νικήτρια αναδείχθηκε η άλλη Μαρία μας, η Μαρία Κανελλάκη με τα μανουσάκια της για ....έχασα το μέτρημα....πολλοστή φορά! Άξια!!
Το κείμενό της ''Τα μανουσάκια της κας Πολυξένης'' μπορείτε να το απολαύσετε στο Απάγκιο της 
Συγχαρητήρια σε όλους τους συμμετέχοντες και ευχαριστίες σε όσους διάβασαν και ψήφισαν τα κείμενά μας. Ευχαριστώ και για τη δική μου συμμετοχή που ταλαιπωρήθηκε πολύ   με τον περιορισμό των λέξεων. Το αρχικό κείμενο ήταν πάνω από 800 λέξεις και κόψε ράψε κόντεψα να μην μετέχω καθόλου! Χαίρομαι που άρεσε σε όσους άρεσε.