Αναρτήσεις

Προβολή αναρτήσεων από Μάρτιος, 2016

Γαρύφαλο στ'αυτί!

Εικόνα
Να συστηθώ πρώτα πρώτα. Με λένε γαρυφαλίτσα. Λίτσα για τους φίλους! Κοίτα με πώς άνθισα με το πρώτο ανοιξιάτικο φιλί!!! Μορχομυρίζει ο τόπος από το άρωμά μου!!

Γαρύφαλοο στ'αυτίίί και πονηριά στο μάάτιιι Η τσέπη άδεια πάααντοτεεε, μα η καρδιά γεμάάάτηηηηηη...
Συγνώμη παρασύρθηκα!




Που λες, σε μια γλαστρούλα ξεχειμώνιασα,  και το κρύο δεν το φοβήθηκα αλλά τη φροντίδα μου την ήθελα, ψέμματα; Η παραμέληση της κυράς μου με ενόχλησε πολύ. Κοίτα τα ξερά του χειμώνα πώς μένουν δίπλα μου!  Απελπισία σκέτη! Μη νομίζεις ότι είμαι γκρινιάρα, απα πα παα!!! Αλλά τι θα πει έκανε κρύο και δεν περιποιηθήκαμε τη Λίτσα; Τώρα με θυμήθηκε που άνθισα ε; Εντάξει με πότιζε, μου μιλούσε αλλά καθάρισε κυρά μου και τα ξερά!!!

Αλλά κακία δεν κράτησα,  τα μπουμπουκάκια μου γεμίζουν τη γλαστρούλα,  ομορφιά, χρώμα και άρωμα,   όπως η φύση με προστάζει. Και η κυρά μου ήλθε να με φωτογραφίσει!  Κάτι πήγα να πω αλλά κρατήθηκα, σκέφτηκα... ευκαιρία είναι να βγω στα ΜΜΕ  να πω τα παράπονά μου, να διεκδικήσω αιτήματα, πού ξέρεις; Ίσως εισακουσ…

''25 λέξεις'' και κάτι!

Εικόνα
Περιφρούρησαν  ασχήμια, αδιαφορία, παγωνιά .  Τη  νύχτα αγκάλιασαν! Τη μοναξιά ζωή τη βάπτισαν Στη λήθη  της στοίβαξαν όνειρα νεκρά Μόνο το φως  τη μοναξιά αντιπαλεύεται ελπίδα τη γεμίζει!

Αυτή είναι η συμμετοχή μου στις ''25 λέξεις # 6'' της Μαρίας Νικολάου στο Κείμενο! Εντάξει, δεν πήγε και πάτο αλλά χρειαζόμουν μανικάκια για να κρατηθεί το κεφάλι έξω από το νερό!!! Συγχαρητήρια στη  νικήτρια   marilena spotofart ! 1/4ου αρχίζει το επόμενο ολιγόλεκτο!! Πάμε γι 'αλλα! Και το μότο της Μαρίας που λατρεύω: ''Κόντρα σε νωθρούς, άσχημους και φασιστικούς καιρούς δημιουργούμε, όπως και όσο μπορεί ο καθένας.''

Χαμογέλα, η Άνοιξη ήλθε!

Εικόνα
Ήλθε η 'Ανοιξη!
Επισήμως είναι εδώ. Μη βιάζεσαι όμως να τη δεις, τώρα μόλις βγήκε από τον ύπνο της μέσα από τη  γη. Τώρα άνοιξε τα μάτια και πανέμορφη καθώς είναι, άρχισε να χαμογελά.
Και μαζί της χαμογελά και ο ήλιος που θα πλησιάζει κάθε μέρα και από  λίγο για να τη καμαρώσει. 

Σε κάθε της χαμόγελο τα μπουμπούκια θα ξυπνούν, θα ανοίγουν πέταλα και θα σκορπούν χρώματα και αρώματα.
Σε κάθε την χαιρετισμό τα νέα βλαστάρια θα  βγάζουν φύλλα. Σε κάθε της κίνηση θα λιώνουν οι πάγοι μέχρι ψηλά στις κορυφές των βουνών. Υποχωρεί ο χειμώνας λίγο λίγο για να αφήσει την ομορφιά της να απλωθεί στη φύση.



Δες με  τι όμορφα χρώματα σκεπάζεται η γη. Λουλούδια, δέντρα, πουλιά και ζώα ετοιμάζουν το γεμάτο αρώματα φόρεμά της.
Σιγά σιγά ξυπνάνε όλα στη φύση. Αναγεννιούνται με τον ερχομό της άνοιξης.

Όλα θέλουν το χρόνο τους, όλα θα αλλάξουν με τον ερχομό της. Κάθε μέρα και μια μικρή αλλαγή. Κάθε φορά και ένα βήμα δικό της θα απλώνει ευωδιά στη φύση.

Και μόλις αρχίσει τα πρώτα βήματα, θα γεμίσει ο τόπος αγρι…

Ψάχνω σημάδι ανοιξιάτικο....

Εικόνα
Κοιτώ ψηλά να δω τον ήλιο να ξεπροβάλλει
           Σημάδι πως αψηφά το  Χειμώνα που δε δίνει ακόμη  τη σκυτάλη στην Άνοιξη



                           Τα σύννεφα δεν μαρτυρούν το χειμωνιάτικο καιρό. 
                      Αψηφώ το κρύο, μα στον ήλιο στρέφω τις ελπίδες .                               Σημάδι της Άνοιξης ψάχνω για να βρω                          Μόνο η φύση   γνωρίζει   πότε θε να 'ρθει                                      Μα ψίθυρο ακούω ...                   Η βερικοκιά περήφανα τα άνθη της μου δείχνει  


΄΄Tα άνθη μου της άνοιξης παιδιά είναι ΄                                  Χωρίς αυτήν, καρπούς δεν θα γευτείτε''


                             Κι η κορομηλιά από δίπλα σιγοντάρει!
                           Γεμάτη μπουμπουκάκια που γατζωμένα γερά                         προσπαθούν να κρατηθούν κόντρα στου χειμώνα την ανάσα!


Το ψιθυρίζει το τριαντάφυλλο που μοναχό του βρήκε το δρόμο της Άνοιξης και τα μπουμπούκια ακολουθούν...


                           …

Δεν πετάξαμε χαρταετό, δεν ''εξαγνιστήκαμε''!

Εικόνα
Άλλη μια Καθαρά Δευτέρα που δεν πετάξαμε χαρταετό.
Αν μετρήσω, από τα παιδικά μου χρόνια και προσθέσω και αυτά των παιδιών μου, θα αθροίσω   λίγες φορές που πετάξαμε ανήμερα χαρταετό.
Βλέπεις, ο χαρταετός που πετά ψηλά και  φτάνει ίσαμε τα θεϊκά ώτα, σκοπό έχει να εξαγνίσει, καθώς λένε, αλλά δεν θέλει βροχή, δεν θέλει άπνοια, δεν θέλει χειμώνα που ξεψυχά.
Και την ώρα που μετρούσαμε τον πυρετό της μικρής μας που σαν χαρταετός πέταξε ψηλά και κράτησε τον ορίτζιναλ στην αποθήκη, προσπαθούσαμε να της εξηγήσουμε ότι μπορούμε να πετάξουμε τον αετό μας όποτε θέλουμε. Δικές μας οι ημέρες τις κάνουμε Καθαρά Δευτέρα, όποτε θέλουμε.

Την ίδια ώρα, που ''κλαίγαμε'' για τον χαρταετό μας, άλλα παιδάκια μουσκεμένα περνούσαν τα λασπόνερα για να φτάσουν τα σύνορα και τη γη της Επαγγελίας, όπως νομίζουν οι δικοί τους.

Την ώρα που εμείς τρώγαμε τη λαγάνα μας με την υπέροχη ταραμοσαλάτα μας, κάποιο άλλο παιδάκι, δοκίμαζε το νέο του καρότσι, για να μην κουράζει άλλο το μπαμπά του εκεί στην Ειδομ…

Μια γειτονιά, μια εμπειρία!

Εικόνα
Για τη γειτονιά των παιδικών μου χρόνων σου έχω ξαναμιλήσει. Έχω αναφερθεί σε διάφορες αναρτήσεις για τότε, που έπαιζα ανέμελη με τα γειτονόπουλα παρέα.
Σήμερα θα σου πω για την πρώτη γειτονιά που γνώρισα ως νιόπαντρη και μάλιστα σε επαρχιακή πόλη, που ποτέ ως τότε δεν είχα ζήσει.
Πρώτο σπιτικό δικό μου, πρώτη γειτονιά, πρώτος διορισμός, πρώτη ζωή σε κωμόπολη αρκετά μακριά από την Αθήνα.
Να πω ότι με έπιασε ένας μικρός πανικός ; Εντάξει ίσως η λέξη ''πανικός'' είναι υπερβολή αλλά, η ζωή στην επαρχία ήταν κάτι πρωτόγνωρο.
Σκέψου, μετακόμισα και πριν καλά καλά τακτοποιήσω τα έπιπλα του σπιτιού, ήξεραν όλοι ποια ήμουν, πόσοι ήρθαμε και ότι ήμουν μάλιστα και νιόπαντρη.
Το σπίτι μου ήταν σε ένα στενό γραφικό δρομάκι της κωμόπολης, ένα από τα πολλά στενά  γραφικά  δρομάκια, που πλαισιώνονταν δεξιά και αριστερά από σπίτια παλαιά, πέτρινα, με καμάρες και κεραμίδια τα περισσότερα. Το δικό μου ήταν από τα λίγα νεόχτιστα, πιστό αντίγραφο των σπιτιών των μεγαλουπόλεων, κάτι που με ενοχ…

Η ΣΟΦΙΤΑ: Αλυσίδα από ναυτικούς κόμπους!

Εικόνα
Τι όμορφα που ένιωθε η Σόφη  περπατώντας στη φύση! Ήθελε να είναι μόνη, να καθαρίσει το μυαλό της από όλα τα ερωτήματα που αδυσώπητα την βομβάρδιζαν μέρα-νύχτα και απάντηση δεν έβρισκαν .
Ο καιρός ήταν θαυμάσιος, τα δέντρα μοσχοβολούσαν μετά το ξέπλυμα της  χθεσινής  βροχής, τα πουλιά τιτίβιζαν και το έδαφος μαλακό απορροφούσε τα βήματά της.
Μα τίποτε δεν έβλεπε κοιτώντας γύρω της. Οι σκέψεις της οργίαζαν. Οι ερωτήσεις έψαχναν τρόπο  διαφυγής. Και εκείνη μάταια πάσχιζε να βάλει μια τάξη.
Να είναι ένας από τους τρεις ο πατέρας της; 
Άραγε πώς θα είναι; 
Θα θέλει να τη δει; 
Γιατί δεν έδωσε ποτέ σημεία ζωής; 
Γιατί δεν ενδιαφέρθηκε να βρει την κόρη που ήξερε ότι είχε;
Ή μήπως έψαξε και δεν το έμαθε και αυτό;
 Άραγε ξανασυναντήθηκε με  τη μητέρα της ποτέ; 
 Γιατί τόσα ψέμματα που την πλήγωναν;
 Ήταν ηθελημένα ψέμματα ή εξαναγκάστηκαν να τα πουν; Όχι πως έχουν δικαιολογία  τα ψέμματα αλλά,  τι να συνέβη;
Θα μάθει ποτέ; 
Γιατί η μητέρα της δεν της μίλησε, δεν της είπε την αλήθεια, ακόμη και όταν έμαθε …