Δημιουργώ ....... αλλά όχι λαχανόκηπους!



Είναι κάποιες ιδέες που υλοποιούνται και βρίσκουν υποστηρικτές που μου προκαλούν θαυμασμό επειδή  χρειάζονται προσωπική εργασία αλλά και χρήματα....
Για να τα δούμε μαζί από την αρχή............
Ιαπωνία. Οικογένειες αλλά και παρέες βρήκαν τρόπο ψυχαγωγίας, που είναι και δημιουργικός και εποικοδομητικός. Πόλος έλξης για τους Ιάπωνες έγιναν οι 13 σιδηροδρομικοί σταθμοί που συμμετέχουν στο πρόγραμμα Soradofarm, μια πρωτοβουλία της East Japan Railway Company σε συνεργασία με την εταιρεία ψυχαγωγίας Ekipara.
Συμμετέχουν όσοι το επιθυμούν και έχουν και οικονομική άνεση φυσικά, δημιουργώντας λαχανόκηπους στις οροφές των σταθμών!!!!!
Συγκεκριμένα, όλα άρχισαν πριν από τέσσερα χρόνια, όταν ένας λαχανόκηπος έκανε την εμφάνισή του στη στέγη του σιδηροδρομικού σταθμού Εμπίσου του Τόκιο. Σήμερα, στην ιαπωνική πρωτεύουσα υπάρχουν 5 και σε ολόκληρη τη χώρα 13 τέτοιοι πράσινοι σταθμοί, όπου παρτέρια εμβαδού 3 τετραγωνικών μέτρων ενοικιάζονται προς περίπου 700 ευρώ τον χρόνο.Απευθύνεται ακόμη και σε αρχάριους, καθώς γεωπόνοι αναλαμβάνουν να τους διδάξουν τα βασικά πριν αρχίσουν να φτιάχνουν το μικρό τους κήπο.
Οι δύο εταιρείες – εμπνευστές του σχεδίου αυτού επιθυμούν να δημιουργήσουν περισσότερους λαχανόκηπους πάνω ή κοντά σε σιδηροδρομικούς σταθμούς, καθώς και η ζήτηση είναι μεγάλη και οι υπάρχοντες κήποι έχουν αρχίσει να αποτελούν πόλο έλξης για οικογένειες και παρέες που βρήκαν ένα νέο τόπο συνάντησης και ένα νέο μέσο ψυχαγωγίας.


Εντάξει...........καλό είναι  να ψυχαγωγείσαι δημιουργώντας, αλλά πάλι να πω ότι δεν το βρίσκω παράξενο, θα είναι ψέμα...
Αλλά και λίγο θλιβερό είναι............Σκέψου, πόσο περιορισμένοι αισθάνονται αυτοί οι άνθρωποι  για να ψυχαγωγούνται φτιάχνοντας κήπους οπουδήποτε και πληρώνοντας μάλιστα. 
Αχ αυτό ο γρήγορος ρυθμός της σύγχρονης ζωής στις μεγαλουπόλεις πόσο έχει απομακρύνει τον άνθρωπο από τη φύση!!!!!!!!!!!!!!!!


Πάντως............και επειδή εγώ όχι μόνο δεν φτιάχνω λαχανόκηπους αλλά δεν νομίζω ότι θα πλήρωνα για να νοικιάσω τα τετραγωνικά της ομόνοιας για να φυτέψω ντομάτες, έχω βρει άλλους τρόπους να ψυχαγωγούμαι και να δημιουργώ.

Θυμάσαι τις ημέρες της ανάπαυλας, της ημέρες του Πάσχα, που τις πέρασα στο νησί μου, και που η βροχή με κράτησε στο σπίτι αρκετά;;Είπα ότι έφτιαξα λίγα ξύλινα πραγματάκια για τη νέα Δράση Ελληνίδων Βlogger   που έχει αναλάβει  η Αννιώς μας,   και που θα γίνει στην Κοζάνη. Είχα υποσχεθεί ότι θα σας τα δείξω όταν θα είναι έτοιμη η Αννιώ.........
Να λοιπόν που είναι πανέτοιμη να καταγράψει όλα τα δημιουργήματά μας.
Ξύλο είναι το θέμα μας.
Βρήκα και εγώ παλιά ξύλα στην Κεφαλλονιά, μα πολύ παλιά λέμε και τα περιποιήθηκα αναλόγως. 
Έφτιαξα αυτόν τον πίνακα για παιδικό δωμάτιο: ζωγραφική  με ακρυλικά χρώματα, έβαψα και κόλλησα  ξύλινο σκαρί στη βάρκα, με ξύλινο κατάρτι. Ξύλινο έφτιαξα και το φάρο. Έβαλα και ήλιο από μαλακό υλικό, και από το ίδιο υλικό είναι και το φως του φάρου. Έβαλα και αληθινά βότσαλα και ιδού!


Αλλά βρήκα και 4 σουβέρ ξύλινα. Τα δυο, αυτά με τα λουλούδια τα έφτιαξα με την τεχνική decoupage.To ηλιοβασίλεμα είναι ζωγραφική με ακρυλικά χρώματα και το τελευταίο με τα περιστέρια είναι ανάμειξη ζωγραφική και decoupage (τα περιστέρια). Τους έβαλα γατζάκια για κρέμασμα, και κρεμαστάρια για πετσετούλες και είναι έτοιμα.


Αυτά τα λίγα προς το παρόν...................ελπίζω και αυτό το μπαζάρ να έχει επιτυχία! Καλή δύναμη Αννιώ μου!

Παλιά γειτονιά απέναντι στη νέα γειτονιά!


Εικόνα πρώτη: Ένα πιάτο με το σπιτικό γλυκό πάει κέρασμα στη γειτόνισσα...Ναι της αρέσει, και δείχνει ότι τη θυμήθηκες.
Εικόνα δεύτερη: Τα παιδιά σου παίζουν μπάλα με τα γειτονόπουλα..Δίνουν ραντεβού στο δρόμο, στην αλάνα, στο άδειο οικόπεδο........
Εικόνα τρίτη: Ο γείτονας βγάζει τις  καρέκλες  του στο πεζοδρόμιο και φωνάζει τον κύριο Γιάννη από απέναντι για το καθιερωμένο τους τάβλι. ''Εσύ το τραπεζάκι και εγώ θα φέρω τις καρέκλες και το τάβλι, έγινε;;'' είναι το ραντεβού του απογεύματος.
Εικόνα τέταρτη: Χτυπάει η πόρτα...Ποιος είναι;;; Μα η γειτόνισσα που θέλει λίγη ζάχαρη που της τελείωσε.
Εικόνα πέμπτη: Είσαι άρρωστη και δεν έχεις κάποιον να σου φτιάξει μια σουπίτσα....μην ανησυχείς, υπάρχει η γειτόνισσα!
Πολλές εικόνες μιας παλιάς γειτονιάς μένουν στη μνήμη μας ή διαβάζουμε από όσους ζουν ή έζησαν παρόμοιες καθημερινές σκηνές. 
Μια προσπάθεια να γίνει ένας δρόμος ξανά γειτονιά έγινε στη Θεσσαλονίκη πριν λίγες μέρες. Ένα δείπνο, με φαγητά που η κάθε οικογένεια έφτιαξε, πραγματοποιήθηκε στο δρόμο αφού στήθηκαν τραπέζια, καρέκλες και τα σπιτικά φαγητά απλώθηκαν για τους γείτονες. Εθελοντές βοήθησαν να γίνει πράξη αυτή η ιδέα και να ενωθούν οι κάτοικοι που μένουν σε διαφορετικές πολυκατοικίες.
Έφαγαν, γλέντησαν και υποσχέθηκαν ότι μια φορά το χρόνο θα επαναλαμβάνουν αυτό το ''Δείπνο της Άνοιξης''!
Μπορεί η γειτονιά των πόλεων να γίνει όπως παλιά;
Η παλιά γειτονιά ζει ακόμη στην επαρχία, σε συνοικίες, σε περιοχές, που δεν έχουν τη δόμηση των πόλεων.
Όμως οι πόλεις είναι γεμάτες από κόσμο που στοιβάχτηκε στα τσιμεντένια κλουβιά, και ενώ θα περίμενε κανείς να είναι πιο ενωμένοι από τους γείτονες της παλιάς γειτονιάς, εν τούτοις απομονώθηκαν όλοι, ο καθένας στο δικό του χώρο με λίγες εξαιρέσεις που οι ένοικοι της ίδιας πολυκατοικίας γνωρίζονται και κάνουν παρέα.
Ίσως οι συνθήκες της ζωής δεν αφήνουν ελεύθερο χρόνο...........
Ίσως η έλλειψη ελεύθερου χώρου να ενοχλεί κατά βάθος όλους τους κατοίκους των πολυκατοικιών που είναι συνεχώς θυμωμένοι με .............το γείτονα.
Ίσως η διαφορετική κουλτούρα των πολλών ενοίκων να ενοχλεί..
Ίσως γίναμε λιγότερο ανθρώπινοι αφού το άγχος μας κυρίευσε.
Ίσως η τηλεόραση αποξενώνει τον άνθρωπο και ειδικά τον άνθρωπο της πόλης.
Ίσως η εμπιστοσύνη έχει εκλείψει αφού είναι αντιστρόφως ανάλογη της αύξησης της παρανομίας και της εγκληματικότητας
Ό,τι και να είναι, είναι θέμα ανθρώπου. Θέμα χαρακτήρα και ιδιοσυγκρασίας.
Ακόμη και σήμερα, ξέρω περίπτωση ανθρώπων που άλλαξαν κατοικία γιατί είχαν κακούς γείτονες..............
Και ενώ στον γείτονα απευθυνόμαστε όταν έχουμε ανάγκη, εν τούτοις τον ''κλείνουμε'' έξω από το χώρο μας. Και η οριοθέτηση αυτού του χώρου γίνεται μέρα με τη μέρα όλο και πιο στενή!.
Οι σχέσεις με δυο τρεις γείτονές  σου στην ίδια πολυκατοικία είναι εφικτή και υπάρχει..........αλλά το να γνωρίσεις όλες τις οικογένειες που μένουν στις πολυκατοικίες στο δρόμο σου, το να γίνουν οι δεσμοί στενοί είναι κομματάκι δύσκολο.

Κοίτα τι θέλω να πω...........άλλο είναι να ξέρεις την κα Χαρίκλεια που μένει δίπλα με την κόρη της που................είναι αρραβωνιασμένη 10 χρόνια και.......ή την κα Ευτέρπη που μένει παραδίπλα με τον άντρα της και τα δυο παιδιά τους, ή να ξέρεις την οικογένεια απέναντι που πρόσφατα χάσανε τον πατέρα, ή το κ. Χαράλαμπο που έμεινε μόνος απ' όταν τον εγκατέλειψε η γυναίκα του, ή την κα Θάλεια στο γωνιακό που μένει με τους δυο της γιους και άλλο να γνωρίζεις τις 16-18 οικογένειες που μένουν στην απέναντι πολυκατοικία, στην παραδίπλα και τις διπλανές της δική σου συν τους ενοίκους των 15 διαμερισμάτων της δικής σου πολυκατοικίας.............Είναι εφικτό;;; 
Αν και  ξέρεις τι γίνεται στο δρόμο σου, ποιοι πάνω- κάτω κατοικούν κοντά σου, εν τούτοις οι δεσμοί δεν φαίνεται να γίνονται στενοί όπως τις παλιές καλές μέρες στις γειτονιές.
Και τα παιδιά αδυνατούν να παίξουν στο δρόμο που είναι γεμάτος αυτοκίνητα, τα πεζοδρόμια δεν είναι δυνατόν να γεμίσουν κόσμο εκτός αυτών της καφετέριας. 
Άλλοι το προτιμούν............
Άλλοι προσπαθούν να το αλλάξουν..........
Αν κατορθώσουμε να γίνουμε ανθρώπινοι και πιο ανοικτοί .........αν μάθουμε να ''ακούμε'' αλλά και να μιλάμε στους γείτονες, κάτι μπορεί να γίνει. Αλλιώς, θα μας μένουν οι αναμνήσεις ή οι διηγήσεις, με ωραιοποιημένες εικόνες μιας γειτονιάς ανθρώπινης!
Και εν τω μεταξύ, όταν κλείνει η εξώπορτα κάθε πολυκατοικίας, οι εντός και επί τα αυτά μένουν απομονωμένοι ή, οι λίγοι, προτιμούν την παρέα των από πάνω τους ή από κάτω τους!


Ο Μύθος της Άνοιξης!

Καλό μήνα!!! Καλή Πρωτομαγιά!
Τελευταίος μήνας της άνοιξης ο Μάιος και ελπίζω να είναι πραγματικά ανοιξιάτικος.
Ένα ποίημά μου, που και αυτό γράφτηκε για το Συμπόσιο ποίησης με θέμα την άνοιξη και την αναγέννηση, ως δεύτερη συμμετοχή, αλλά δεν στάλθηκε ποτέ, σας αφιερώνω σήμερα, μια και πολλοί αρχαίοι λαοί γιόρταζαν τον ερχομό της άνοιξης σήμερα, 1η Μαΐου.

Στηρίχθηκα στον μύθο της άνοιξης που ήθελε τη Γη να μην περιστρέφεται και να έχει μόνο δυο εποχές, το Χειμώνα και το Καλοκαίρι.



O Μύθος της Άνοιξης

Να σε υμνήσω  θέλω Γη μου........
για όλα αυτά που μου χαρίζεις.
Ήλιο και φως, φεγγάρι και αστέρια λαμπερά,
λουλούδια και καρπούς, 
και γόνιμη  βροχή για να ξεπλύνει τη ψυχή μου,
παρέα με τα πλάσματά σου, εγώ, να μοιραστώ.

Μα διαθέσεις αλλάζεις στη στιγμή!
Σαν άνθρωπος και συ........ ή μήπως σαν και σένα, Γη και εγώ;
Την ιστορία σου γράφω εξαρχής.........τα  μυστικά σου όμως,δεν κατανοώ
Μύθους έπλασα γι αυτό.........

Για τότε λέω, πριν το τρελό σου στριφογυριστό αρχινίσεις...
Για τότε που αδιάφορη θαρρώ, ξαπλωμένη ολημερίς
το ένα σου μισό  δώρισες στο χειμώνα,.
και ο ήλιος του καλοκαιριού έκαιγε το άλλο σου μισό

Τρελό χορό έστηνε ο χειμώνας στο κορμί σου, εκεί και 'γω!
Και οι χιονονιφάδες, στην κάθε ανάσα του βοριά 
 ακολουθούσαν το ρυθμό με πιρουέτες και Plié
Πώς να το νιώσω εγώ αυτό;

Όμως ο μύθος  μου εξηγεί........
πως η απραξία δεν κράτησε πολύ!!!!
Συμμάχησαν  οι  άλλες εποχές..
Δεν θ'αφηναν τη Γη στα βίτσια του χειμώνα
μα ούτε και στου καλοκαιριού την κάψα.

Όλες τους 'θελαν μερτικό,
όμως καμία εποχή δεν αρχινούσε.......
Μα ξάφνου ακούστηκε κελαρυστή λαλιά.
''Εγώ θα βγω μπροστά''
είπε  η Άνοιξη και στάθηκε στητή
Το χρόνο όρισαν της κάθε εποχής,
το πότε και το πώς απ' την Άνοιξη ακούσαν.
Εκείνη θα 'στηνε χορό,
διαγωνισμό με το χειμώνα θα  'βγαζε το νικητή.

Έστειλε τραγούδια των πουλιών,
τα κουρασμένα  δέντρα αρχίνισαν χορό,
τινάζοντας  γυμνά κλαδιά,  διώξαν νιφάδες και βοριά.
Λουλούδια με αρώματα, δειλά και σταθερά 
ζωγράφισαν στη γη!
Με σύμμαχο τον ήλιο,  ζέστανε ψυχές
και όλα μαζί βοήθησαν 
στην αναγέννηση της γης!!!!!!!!!!

Δώρα όλων των ειδών σκορπίζεις από τότε........
και   με το δικό σου  το ρυθμό, περήφανη Μητέρα ...... Γη μου,
τις καλοδέχεσαι τις εποχές!!!!
Και κάθε  μήνα Μάρτη, της Άνοιξης είναι η σειρά,
που φέρνει ζέστη  στην καρδιά, δημιουργία και χαρά.

Καλά να περάσετε σήμερα ό,τι και αν κάνετε!