Απανωτές πρωτιές της χώρας μας με αρνητικό πρόσημο!


Πολλές, απανωτές ειδήσεις βλέπουν το φως της δημοσιότητας τον τελευταίο καιρό.......Τα οικονομικά πράγματα προκαλούν τόση ανασφάλεια που γίνεται το μόνο θέμα συζήτησης. 
Η ανεργία των νέων κυρίως ξεπερνά το 60% ή το 50% κατά άλλους. Μεγάλο θέμα έτσι και αλλιώς!!!!!!Καταστήματα κλείνουν, όσα έχουν αντέξει ήδη ταλαντεύονται άσχημα από την αναδουλειά. Όλοι το βλέπουμε, το ζούμε. Επιχειρήσεις βάζουν λουκέτο ή μεταφέρονται ''σε άλλη γη σε άλλα μέρη''. Ανάμεσα σε όλα αυτά οι τιμές των προϊόντων είναι υψηλές ή ανεβαίνουν και άλλο.......Είναι κλίμα αυτό για να μπορέσει κανείς να ζήσει και να σχεδιάσει το μέλλον του;;
Όμως, τα οικονομικά θέματα δεν μας αφήνουν να δούμε και άλλες σοβαρές ή σοβαρότερες ειδήσεις που ίσως περνούν απαρατήρητες.
Μια είδηση αφορά την πρωτιά μας ανάμεσα σε 8 χώρες της ΕΕ και αφορά την βία, σωματική και ψυχολογική ανάμεσα στους συζύγους.
Πραγματικά είναι γροθιά στο στομάχι αυτή η θέση της χώρας μας....Να το πιστέψω δεν μπορώ. Κι όμως.........σύμφωνα  με την έρευνα της οργάνωσης DOVE (Domestic Violence in Europe - Οικιακή Βία στην Ευρώπη) που πραγματοποιήθηκε σε πολίτες της Ισπανίας, της Γερμανίας, της Ουγγαρίας, του Βελγίου, της Αγγλίας, της Σουηδίας, της Πορτογαλίας και της Ελλάδας, η Ελλάδα κατέλαβε την πρώτη θέση στην ελαφρά σωματική επίθεση, στην οποία εντάσσεται το να τραβήξει κάποιος απότομα το χέρι του/της συντρόφου του, να τον/τη σπρώξει, να πετάξει κάτι ακίνδυνο προς εκείνον/η, να τον/τη χαστουκίσει.
Το εντυπωσιακό στοιχείο -όπως διαβάζουμε εδώ-είναι ότι τη στιγμή που τα κρούσματα βίας εις βάρος των γυναικών έχουν αυξηθεί κατά 50%, μία στις τρεις έχει πέσει θύμα ξυλοδαρμού, τα περισσότερα θύματα σύμφωνα με την έρευνα είναι άνδρες! Θύτες και θύματα ταυτοχρόνως, άνεργοι άνδρες λίγο μετά τα 40, άνδρες που παραδοσιακά στήριζαν το σπίτι μένουν χωρίς δουλειά, με αποτέλεσμα να ακούν εκφράσεις όπως: άχρηστος, χαμένος. Και το ακόμη πιο εντυπωσιακό είναι ότι «η ύπαρξη κρουσμάτων βιασμών στην οικογένεια και ξυλοδαρμών δεν υπήρχε ως δείγμα στις 10 παλαιότερες έρευνες, κατά την περίοδο του Μνημονίου». Όσο λοιπόν βαθαίνει η κρίση τόσο επιβεβαιώνεται δραματικά ότι η ενδοοικογενειακή βία είναι δείκτης κοινωνικής, πολιτιστικής και οικονομικής αποσάθρωσης.
Τα πάντα λοιπόν εξαρτώνται  από την οικονομική ισορροπία της κοινωνίας.
Τίποτε δεν λειτουργεί σωστά όταν οι πολίτες γίνονται φτωχότεροι, απελπισμένα ανήμποροι να επιβιώσουν, όταν το δικαίωμα του πολίτη για εργασία καταστρατηγείται ασύστολα!!
Σε περιόδους οικονομικής κρίσης τα πάντα επηρεάζονται. Το περιβάλλον παύει να είναι πρωταρχική μας θέση, η υγεία υποβαθμίζεται σε επικίνδυνο βαθμό, τα παιδιά τραυματίζονται ψυχικά αφού ούτε οι ανάγκες τους καλύπτονται, ούτε ζουν σε περιβάλλον υγιές και ασφαλές.
Να θυμηθούμε το κοριτσάκι δημοτικού σχολείου που ψάχνοντας σε κάδο απορριμμάτων στην Πάτρα βρήκε μισοφαγωμένο ένα πεταμένο σάντουιτς και το έφαγε με βουλιμία...............
Πότε ζήσαμε παρόμοιες εικόνες;;;;;;;;;
Μέσα σε όλα αυτά, βλέπουμε και την παιδεία να καταρρέει ενώ ο αντίκτυπος σε μαθητές- φοιτητές δεν έχει μετρηθεί ακόμη.
Πρόσφατα, παρουσιάστηκε στις Βρυξέλλες από την Ευρωπαϊκή Επιτροπή μια έκθεση του ΟΟΣΑ  σχετικά με τις δεξιότητες των 15χρονων μαθητών.
Τι λέει η έκθεση; Ότι το ποσοστό των 15χρονων μαθητών που έχουν χαμηλές επιδόσεις στην κατανόηση κειμένου, τα μαθηματικά και τις φυσικές επιστήμες, αυξήθηκε από το 2009 ως το 2012.
Σε ό,τι αφορά ειδικότερα στην Ελλάδα,-διαβάζουμε εδώ- το ποσοστό των 15χρονων μαθητών με χαμηλές επιδόσεις στην κατανόηση κειμένου ανέρχεται σε 22,6%, έναντι 17,8% στην ΕΕ. Το ποσοστό των μαθητών με χαμηλές επιδόσεις στα μαθηματικά ανέρχεται σε 35,7% (22,1% στην ΕΕ) και στις φυσικές επιστήμες σε 38% (16,6% στην ΕΕ). Επιπλέον, μεταξύ 2009-2012, το ποσοστό των Ελλήνων μαθητών με χαμηλές επιδόσεις στην κατανόηση κειμένου αυξήθηκε κατά 1,3% (-1,9% στην ΕΕ), στα μαθηματικά κατά 5,4% (-0,2% στην ΕΕ) και στις φυσικές επιστήμες κατά 0,2% (-1,2% στην ΕΕ).
Και ας μη ξεχάσουμε και  την μελέτη για το ασφαλιστικό που μας ενημερώνει ότι το 2015 είναι το τελευταίο έτος όπου θα διατηρηθεί η ισορροπία «τρόμου» του ασφαλιστικού συστήματος της χώρας μας. Από το 2016 κι έπειτα.........πάπαλα.
Πού πάμε καλά;;;;;;;;;;; Α.............συγνώμη έχουμε πλεόνασμα!!!! Ντροπή μου που το ξέχασα!!!!!!!!!!!




Μια καθημερινότητα ..................που ξεχάσαμε!!!




Mε το χάραμα της μέρας, έπρεπε να σηκωθεί γιατί οι δουλειές είχαν και την ώρα τους και τη σειρά τους....Μια οικογένεια με 5 μικρά παιδιά--λίγα για την εποχή εκείνη--με σύζυγο και πεθερικά, με τη γιαγιά του συζύγου ακμαιότατη, με την κουνιάδα ανύπαντρη, ήταν δική της ευθύνη.
Το πλύσιμο στο χέρι...εφόσον ο καιρός το επέτρεπε το χειμώνα, ήταν μια καθημερινή υποχρέωση. Και το πλύσιμο κρατούσε ώρες. Νερό που έπρεπε να βράσει και έβγαινε από τη στέρνα του σπιτιού γεμάτη με βρόχινο νερό,που ήταν και για πόσιμο και για πλύσιμο, ετοιμαζόταν από βραδύς. Σαπούνι φτιαγμένο στο σπίτι αλλά και στάχτη έμπαινε στη σκάφη για να μουλιάσουν με το βραστό νερό τα άσπρα που την επομένη το πρωί θα πήγαιναν μέσα σε μεγάλο πανέρι στη πηγή που τα έκανε αστραφτερά. Δεν έχει σημασία πόσο περπατούσε για να φτάσει στην πηγή...........εξάλλου για όλα περπατούσε. Περπατούσε για να μαζέψει το προσάναμμα για τη φωτιά το βράδυ ή για το φούρνο που θα έψηνε πρωί πρωί το ψωμί της φαμίλιας της. Περπατούσε για να πάει φαγητό στα ζωντανά της, για να πάει φαγητό στους άντρες που δούλευαν στα κτήματα. Έπρεπε να περπατήσει μέσα σε χωμάτινους δρόμους και μονοπάτια με λάσπη το χειμώνα για να πάει φαγητό στους γέροντες γονείς της.........έπρεπε να περπατήσει για να ποτίσει τον κήπο της που ήταν σπαρμένα όλα τα λαχανικά τα απαραίτητα για την οικογένεια.
Το ζύμωμα ήταν άλλη μια υποχρέωσή της. Να φτιάξει προζύμι, να φυλάξει για την επόμενη φουρνιά λίγο, να ζυμώσει και να έχει κάψει το φούρνο με τόσα ξύλα όσα ήταν απαραίτητα για να γίνει το ψωμί.


Φυσικά το καθάρισμα του σπιτιού, το τάισμα των παιδιών, η φροντίδα τους, η περιποίηση των γερόντων, το σερβίρισμα του συζύγου ήταν μέσα στα καθήκοντά της.
Αυτήν ήταν η καθημερινότητα της πεθεράς μου, μια καθημερινότητα που δεν γνώρισα αλλά έμαθα από διηγήσεις. Μια καθημερινότητα πολλών γυναικών ακόμη και σήμερα.
Πριν από το σεισμό στο νησί, τα σπίτια ήταν χτισμένα από πέτρα με κεραμίδια και δωμάτια με ξύλινα πατώματα. Το δωμάτιο των παιδιών ήταν ανύπαρκτο. Κοιμόντουσαν μαζί με τους γονείς ή τους παππούδες τους για ζέστη το χειμώνα αλλά και εξοικονόμηση χώρου μια και ήταν πολυμελείς οι οικογένειες. Το σπίτι των 5 δωματίων που γνώρισα μια και δεν έπεσε με το σεισμό, ήταν μικρό για μια οικογένεια των 11 ατόμων!!!!!!!!!!!Συνήθως η κουζίνα με τη γωνιά που άναβαν τα ξύλα το χειμώνα και μαζευόταν η οικογένεια για να φάει και να ζεσταθεί, ήταν εξωτερικό οίκημα του κυρίως σπιτιού. Ηλεκτρικό δεν υπήρχε......Λάμπες πετρελαίου ή άλλο είδος φωτισμού, όπως λυχνάρια και λουμίνι με βάση το άσπρο πετρέλαιο με φιτίλια που άναβαν, ήταν ό,τι έδινε φως τα βράδια και ειδικά το χειμώνα που σκοτείνιαζε νωρίς.
Τα παιδιά το χειμώνα πήγαιναν πρωί και απόγευμα στο σχολείο τους. Βλέπεις, τα σχολεία ήταν μονοθέσια ή διθέσια στα χωριά και ο δάσκαλος δεν προλάβαινε να διδάξει και στις δυο ή τρεις τάξεις που έκανε μάθημα μαζί. Το καλοκαίρι τα παιδιά τριγύριζαν παίζοντας στους χωματένιους δρόμους και στις αλάνες.
Ο άντρας του σπιτιού ή οι άντρες μια και ήταν πολλοί πολλές φορές σε πατριαρχικές οικογένειες, είχαν την ευθύνη των εξωτερικών εργασιών, των κτημάτων, των κοπαδιών τους ή του μαγαζιού που μπορεί να διέθεταν. Βοήθεια στη γυναίκα του σπιτιού δεν υπήρχε περίπτωση να δώσουν ...............Οι γυναικείες δουλειές δεν άρμοζαν σε εκπροσώπους του ισχυρού φύλου!!!!!! Ο πατέρας ήταν συνήθως αυστηρός μια και ήταν η κεφαλή της οικογένειας.
Το χειμώνα που το κρύο ήταν τσουχτερό, που το χιόνι συχνά πυκνά κάλυπτε τα πάντα, το μέσο θέρμανσης ήταν το τζάκι, η γωνιά με τα ξύλα στην κουζίνα και τα σκεπάσματα από μαλλί, υφασμένα και αυτά από τη γυναίκα του σπιτιού. Τα στρώματα των κρεβατιών ήταν και αυτά από μαλλί που το ντύσιμό τους άφηνε τρύπες για να μπαίνουν τα χέρια και να τα τακτοποιούν το πρωί αερίζοντάς τα και ισιώνοντάς τα. Αυτά τα στρώματα τα πρόλαβα να τα γνωρίσω και να τα ................αντιπαθήσω!!!


Η οικογένεια κοιμόταν νωρίς............τι να έκαναν  μένοντας μέχρι αργά, εκτός από συζητήσεις και ξανά συζητήσεις;;; Κι όμως με αυτό το λιγοστό φως, ακόμη και αυτήν την ώρα η γυναίκα του σπιτιού  έπλεκε, έραβε ή μπάλωνε τα ρούχα της οικογένειας. Όμως ναι, κοιμόντουσαν νωρίς. Οι δουλειές εξάλλου, απαιτούσαν νωρίς ξύπνημα με το χάραμα της μέρας.
Και οι γεννήσεις των παιδιών ήταν ένας άλλος άθλος για την ίδια τη ζωή, έτσι όπως γίνονταν.
Όλες οι μέρες του χρόνου ήταν γεμάτες για τους ανθρώπους στο χωριό. Οι γυναίκες μάλιστα έφτιαχναν και τα ζυμαρικά του χειμώνα, πάστωναν το κρέας, έφτιαχναν τα τυριά και βοήθαγαν στον τρύγο και στο μάζεμα της ελιάς.
Στον τρύγο και στο μάζεμα των ελιών, περπατούσαν αρκετά για να φτάσουν στα κτήματα. Είχαν βέβαια ζώα αλλά όταν τα φόρτωναν με τα σακιά τις ελιές για να πάνε στο λυτρουβιό ή με τα σταφύλια για να πάνε στο πατητήρι του σπιτιού για το κρασί, τότε περπατούσαν μερικά χιλιόμετρα πολλές φορές.
Μου είχε διηγηθεί η πεθερά μου ότι κάποια φορά όταν τρυγούσαν, σταμάτησαν για διάλειμμα να φάνε κολατσιό και φυσικά έκατσαν κάτω στο χώμα. Ήταν η εποχή που είχε μωρό στο σπίτι που το θήλαζε και το κρατούσε τις ημέρες του τρύγου, η γιαγιά. Ξαφνικά αισθάνθηκε παρά είδε κάτι να μπαίνει κάτω από το μακρύ της φόρεμα ανάμεσα στο μεσοφόρι της και το φουστάνι της. Κοίταξε και είδε ένα μεγάλο φίδι να σέρνεται μέσα της............Φαίνεται ότι μύρισε το γάλα και πήγαινε για το στήθος της.................Τυχερή όμως ήταν γιατί υπήρχε ανάμεσα στο φίδι και το γυμνό της στήθος το μεσοφόρι. Έκατσε ακίνητη αφήνοντας το φίδι να βγει από την άλλη μεριά του φορέματός της αφού δεν βρήκε διέξοδο!!!!!!!!!!!!!!!!!Ψύχραιμη γυναίκα!!!!!!!!!!!!!!
Οι ελιές όμως ήταν χειμώνα. Και το κρύο τσουχτερό. Πήγαιναν με το χάραμα για μάζεμα για να προλάβουν να δουλέψουν επειδή δεν βοηθούσε κάθε μέρα ο καιρός αλλά και επειδή η νύχτα έπεφτε νωρίς. Έκανε τόσο κρύο, μου είχε διηγηθεί κάποτε, που από τη συστολή των χεριών της και τη παγωνιά, η βέρα γλίστρησε από το δάχτυλό της χωρίς να την καταλάβει.
Όταν έπεφτε το χιόνι, οι άντρες έπαιρναν τα φτυάρια το πρωί για να ανοίξουν δρόμο από το σπίτι μέχρι έξω στο διπλανό σπίτι ,όπου συναντούσαν το γείτονα που έκανε το ίδιο. Έτσι άνοιγαν οι δρόμοι μέχρι το σχολείο ή μέχρι το μαγαζί που θα ψώνιζαν ό,τι η οικογένεια δεν παρασκεύαζε.
Θυμάμαι μια χρονιά, όταν ζούσε η πεθερά μου, είχαμε πάει για τα Χριστούγεννα στο χωριό και είχε χιονίσει. Έκανα σαν μικρό παιδί από τη χαρά μου. Αυτήν την ομορφιά της κάτασπρης φύσης δεν θα την ξεχάσω ποτέ.


 Όλα άσπρα...........κάτασπρα..............αγνά..............απάτητα..........καθάρια. Δεν χόρταινα να κοιτάζω...Και ενώ εγώ πανηγύριζα η πεθερά μου, θυμάμαι, με πέρασε κάτι σαν τρελή που χαίρεται γι αυτό ''το κακό που μας βρήκε''!!! Γιατί γι αυτούς που ζούσαν μέσα στο χιόνι που τους εμπόδιζε στις δουλειές τους, που κινδύνευαν τα ζώα τους να ψοφήσουν, που τα σπαρμένα κτήματα μπορεί να καταστρέφονταν, που οι σκεπές των σπιτιών τους δεινοπαθούσαν από το βάρος του χιονιού, που το κρύο ήταν αμείλικτο, που το νερό πάγωνε, ήταν ένα ''κακό που τους βρήκε''.
Και σήμερα...........με το κρύο να δείχνει το πρόσωπό του......................σήμερα, που η πεθερά μου δεν είναι μαζί μας πια....................που το καλοριφέρ δεν μας αρκεί, τη θυμήθηκα και σκέφτηκα πόσο πολύ καλομάθαμε με όλες τις ανέσεις μας που θεωρούμε δεδομένες!!!!
Πόσο αλλάζει η ζωή και πόσο αλλάζει εμάς τους ανθρώπους!!!!!!!!!!!!!!

Και να σκεφθεί κανείς ότι πολλοί μα πάρα πολλοί ζουν ακόμη αυτήν την καθημερινότητα της εποχής του '40-'50, ενώ άλλοι θα ζήλευαν αν την είχαν!!!




Ομορφιά μιας άλλης εποχής!!!!!!!!!!!

Αυτό το αρχοντικό ήταν δίπλα στο Μουσείο Μπενάκη και κατεδαφίστηκε το 1955.

''Το μέλλον είναι εκατοντάδες χιλιάδες νήματα. Το παρελθόν όμως είναι ένα ύφασμα που δεν μπορεί να ξηλωθεί'' είπε ένα Αμερικανός συγγραφέας.
Μέρος του παρελθόντος μας, είναι και οι ομορφιές της πόλης μας που ήδη έχουν ξηλωθεί, θυσία στο βωμό της ανάπτυξης, όπως και αν τη δει κανείς.
Σηκώνεις τα μάτια και ψάχνεις λίγο ουρανό.......όσο αφήνουν αυτά τα τερατόμορφα οικοδομήματα που έχουν κατακλύσει την Αθήνα, να δεις.....
Στο παρελθόν όμως οι δρόμοι της πρωτεύουσας ήταν δρόμοι περιπάτου, ψυχαγωγίας και ανάσα εξοχής.
Αυτό το αρχοντικό ήταν στον αρ.11 της Β. Σοφίας. Κατεδαφίστηκε το 1960 και για 25 χρόνια ήταν υπαίθριο πάρκινγκ

Ό,τι παλιό είναι και όμορφο;; Όχι, θα μου πείτε. Όμως στο βωμό του κέρδους που η ανέγερση πολυκατοικιών έφερνε, θυσιάστηκαν όμορφα και κομψά οικοδομήματα μιας άλλης εποχής. Αυτά τα παλιά όμορφα μικρά παλάτια ήταν δείγμα καλαισθησίας.
Πώς θα ήταν η Αθήνα αν υπήρχαν αυτά τα οικοδομήματα μάρτυρες μιας άλλης εποχής, αλλά και τα νέα που θα χτίζονταν να ήταν χαμηλά και κομψά οικήματα;;
Αυτό βρισκόταν στον αρ.19 της λεωφόρου. Κατεδαφίστηκε το 1939

Διάβασα κάπου ότι ένας από τους ωραιότερους δρόμους της Αθήνας,από τον 19ο αι. ακόμη, ήταν η Β.Σοφίας.  Είχε αρχιτεκτονήματα  της κλάσης του Μουσείου Μπενάκη με όμορφους κήπους γεμάτους φοίνικες που οι κάτοικοι τότε αρέσκονταν να χαζεύουν στους περιπάτους τους.
Δεν θα ήταν καλύτερα για μια πόλη που περιστοιχίζεται από βουνά να είναι αραιοκατοικημένη και να δίνει τη δυνατότητα να βλέπεις ουρανό και αστέρια;; 
Β.Σοφίας αρ.35. Διακρινόταν για τη σύζευξη αρτ νουβό στοιχείων και κλασικιστικών. Κατεδαφίστηκε το 1968

Η αρχιτεκτονική βέβαια είναι μια επιστήμη που εξελίσσεται. Όμως  εξαιτίας της εξέλιξης αυτής, πιστεύω, ότι  η πόλη μας έγινε τόσο άσχημη. 
Φυσικά η ανοικοδόμηση δεν έφερε μόνο χρήμα στους ιδιοκτήτες και κατασκευαστές των πολυώροφων οικοδομών, αλλά έδωσε και δουλειά μια και δημιουργήθηκαν θέσεις εργασίας. Όμως με τι θυσία έγιναν όλα αυτά!!!!! Και τι ποιότητα ζωής αποκτήσαμε εμείς σήμερα ζώντας σε κλουβιά  μακριά από τον ήλιο και τον αέρα!!!!!!!!!!
Στον αρ.49  ήταν αυτό το νεοκλασικό αρχοντικό. Κατεδαφίστηκε το 1978

Τελικά καταλάβαμε την αξία των παλιών οικοδομημάτων που μας διδάσκουν ακόμη ιστορία, δίνουν αρχιτεκτονικά μαθήματα και ομορφαίνουν το χώρο. Γι αυτό τα κρίνουμε, όσα γλύτωσαν από τη μανία κατεδάφισης, ως διατηρητέα. Φτάσαμε όμως στον αντίποδα. Έχουμε πραγματικά ερείπια που ''κοσμούν'' αυτήν την άχαρη πόλη χωρίς να μπορούν να κατεδαφιστούν ή να επισκευαστούν.
Τα μικρά παλάτια που κοσμούσαν την Αθήνα, έγιναν πολυκατοικίες που στοίβαξαν τον κόσμο σε πολυτελή διαμερίσματα, μια μόδα που ήταν δείγμα οικονομικής ευμάρειας. Φυσικά το κέρδος των ιδιοκτητών που γκρέμισαν τα διώροφα κομψοτεχνήματά τους και τα αντικατέστησαν με τις ευλογίες του κράτους σε πολυόροφες πολυκατοικίες, ήταν τεράστια.
Τμήμα της Ριζαρείου Σχολής. 'Εμεινε ερειπωμένο ως το '70 ενώ σώζεται ένα μικρό κτίσμα και ο ναός του Αγ, Γεωργίου

Κι όμως, από τις πιο φθηνές έως τις πιο ακριβές πολυκατοικίες το αποτέλεσμα είναι το ίδιο: έλλειψη ανάσας εξαιτίας του περιορισμένου χώρου,  έλλειψη ελευθερίας κίνησης, απουσία πρασίνου, που προκαλούν το ίδιο καταθλιπτικό συναίσθημα που προκαλεί κάθε τι ακαλαίσθητο. 
Αυτό το παλιό που έχω δει μόνο σε φωτογραφίες αλλά και που θαυμάζω ό,τι έμεινε ανέπαφο, είναι αυτό που θεωρώ όμορφο........
Δείτε μερικές φώτο αυτών των μικρών παλατιών που δεν υπάρχουν σήμερα....
Είναι φώτο που τράβηξα από εφημερίδα .........όσο και αν η λήψη δεν είναι καλή, μπορούμε να πάρουμε μια ιδέα για το πως ήταν η Β. Σοφίας τον καιρό που τα ''παλάτια'' αυτά ήταν στο επίκεντρό της!!!!!!!!
Αυτή η αρχοντική οικία βρισκόταν στα όρια του Ευαγγελισμού. Είναι κατεδαφισμένη εδώ και αρκετές δεκαετίες